लिङ्गपुराणम्

ततः, द्विजश्रेष्ठ, सर्वाणि दैवीयानि कर्माणि शुद्धजलैः सम्पादनीयानि, सर्वेषां विधीनां सिद्ध्यर्थम्। यदि जलानि सूक्ष्मजीवैर्युक्तानि भवन्ति, तानि तेषां नाशनं कृत्वा शुद्धानि कर्तव्यानि; अन्यथा, अशुद्धजलात् दीर्घकालं सर्वं पापं लभ्यते। मार्जने, विशेषतः जनानां शुद्धौ, अग्नौ, मर्दने, जलसंग्रहे च, गृहेषु नित्यं हानिः भवति; तस्मात्, हानिं परिहर्तव्यम्। सर्वजीवानां अहिंसा परमधर्मः, द्विजश्रेष्ठ। तस्मात्, यत्नेन वस्त्रेण शुद्धं जलं योजनीयम्। तस्य जलस्य दानं सर्वदानानां श्रेष्ठतमं, अभयम् पुण्यं च ददाति। तस्मात्, सर्वत्र हानिः परिहर्तव्या—मनसा, कर्मणा, वाचा च। अहिंसकः सदा भवेत्। सर्वाणि भूतानि अहिंसकं रक्षन्ति, हिंसकं बाधन्ति। वेदज्ञाय दत्तं फलं त्रिलोक्येषु लभ्यते। अहिंसकः तद् फलं कोटिगुणं प्राप्नोति, सर्वभूतहिते मनसा, कर्मणा, वाचा च प्रवृत्तः। ये करुणामार्गं दर्शयन्ति, ते रुद्रलोकं गच्छन्ति, स्वामीव नानाभूतान् रक्षन्ति। ये पुत्रपौत्रप्रेम्णा रुद्रलोकं गच्छन्ति, तस्मात्, वस्त्रेण शुद्धं जलं प्रयत्नेन योजनीयम्। स्नाने विशेषतः अभिषेकं कर्तव्यम्; त्रिलोकनाशस्य फलं लभ्यते। शिवमन्दिरे एकस्यापि वधेन पूर्णं फलम् लभ्यते; शिवार्थं पुष्पेषु हानिः सदा कर्तव्या, द्विजश्रेष्ठ। यज्ञार्थं पशुवधः, दुष्टानां दण्डः क्षत्रियैः—एते विधीयन्ते; योगिनां ब्रह्मविदां च किञ्चिद् न विधीयते न निषिध्यते। तस्मात्, वधः न कर्तव्यः, निषिद्धं परिहर्तव्यम्। ब्रह्मविदः सर्वकर्माणि त्यक्त्वा विरक्ताः भवन्ति। स्त्रियः कदापि न हन्तव्या, सदा पूजनीयाः, पापकर्मणि प्रवृत्ताः अपि; सर्वाः स्त्रियः शुद्धाः, विशेषतः आत्रेयवंशजा। आत्रेयवंशजायाः वधः ब्राह्मणवधसमानं पापम्; सर्वाः स्त्रियः न हन्तव्या, पापकर्मणि प्रवृत्ताः अपि। स्त्रियः कदापि यज्ञार्थं न गृह्यन्तव्याः, कदाचित्, कत्रचित्, कस्यचित्, द्विजश्रेष्ठ, पापकर्मणि प्रवृत्ताः अपि, सर्ववर्णेषु। रूपहीनाः वा, सुन्दरीः वा, मलिनवस्त्रधारिण्यः वा, स्त्रियः कदापि न हन्तव्या, शिवस्य पूजार्थम्। ये वेदबाह्यव्रतानुयायिनः, वेदस्मृतिविधानात् बहिष्कृताः, पाखण्डिनः इति प्रसिद्धाः, तैः द्विजैः न किञ्चित् भाषणीयम्। तान् न स्प्रष्टव्यान् न द्रष्टव्यान्; दर्शनं सूर्यदर्शनवत्। तथापि, राज्ञा अन्यैः च तेषां वधः कर्तव्यः। द्विजश्रेष्ठ, यदि कश्चन पुण्यात्मा एकवारं सत्संगं कृत्वा महेश्वरं पूजयति, स रुद्रलोकं प्राप्नोति। ये शिवभक्तिहीनाः, ऋषिस्रेष्ठ, ते संसारचक्रे दुःखिताः, क्रूराः च, तद् परमकारणम्। ये शिवे, देवदेवे, परमेश्वरे भक्ताः, ते भाग्यवन्तः; इमं लोकं भुक्त्वा मोक्षं प्राप्नुवन्ति। यत्र जनाः पुत्रेषु, पत्निषु, गृहेषु वा, यत्र मनः परमदेवतायाः संगमे एकवारं प्रवृत्तम्, तत्र परमेश्वरलोकः दूरः न भवति, महान् योगी अपि। महाबुद्धे, कथं मर्त्याः, दुर्बलाः, मन्दाः, कल्पायुः, अल्पबलाः, अल्पसाराः, प्रजापतिं महादेवम् पूजयन्ति? देवाः अपि, सहस्रवर्षं तपः कृत्वा, शङ्करं न पश्यन्ति; कथं तैः देवः पूज्यते? ऋषिस्रेष्ठ, यद् उक्तं तव, सत्यम्; श्रद्धया तु सः दृश्यते, पूज्यते, संवादः च भवति। द्विजश्रेष्ठ, भक्तिहीनाः अपि, यदि यदृच्छया पूजयन्ति, प्रभुः तेषां स्वभावानुसारं फलम् ददाति। यदि पतितो द्विजः अशुद्धः पूजयति, स भूतलोकं गच्छति; यदि मनः मोहितम् क्रुद्धम् च, स राक्षसस्थानं प्राप्नोति। दुर्जनः निषिद्धं खाद्यं भुक्त्वा पूजयति, स यक्षत्वं प्राप्नोति; गीतप्रियः गन्धर्वलोकं, नृत्यप्रियः तत्रैव। यशःप्रियः चन्द्रलोकं प्राप्नोति; अधमः, स्त्रीसक्तः, मद्यप्रियः, रुद्रपूजायाम्, सोमस्थानं प्राप्नोति। गायत्र्या देवम् पूजयन् पितृलोकं प्राप्नोति; प्रणवेन ब्रह्मलोकम्; विष्णुतुल्यं पूजनं कुर्वन् वैष्णवस्थानं प्राप्नोति। देवः अपि श्रद्धया एकवारं महेश्वरं पूजयति, रुद्रलोकं प्राप्य रुद्रैः सह रमते। शुभलिङ्गं, देवदानवपूजितम्, शुद्धजलैः शुद्धीकृत्य, देवम् आसने श्रद्धया आहूय, यथाविधि शङ्करं दृष्ट्वा, नतम् कृत्वा, शुद्धासने धर्मज्ञानयुक्ते उपवेशयेत्। सोमसूर्याग्निसम्भूतं ओंकारपद्ममध्ये, वैराग्यसाम्राज्ययुक्तं, सर्वलोकपूजितं, तत्र रुद्राय, शम्भवे, पाद्यं, आचमनं, स्वागतं च जलं दद्यात्, दिव्यजलैः घृतक्षीरैः च स्नानं कुर्यात्। दध्ना स्नानं कुर्यात्, विधिवत् शुद्धीकुर्यात्; ततो शुद्धजलैः स्नानं कृत्वा, चन्दनादिभिः पूजां कुर्यात्। रोचनादिभिः पूजां कुर्यात्, दिव्यपुष्पैः, बिल्वपत्रैः, नानाविधैः पद्मैः च अर्पयेत्। नीलपद्मैः, जलकुम्भैः, नद्यावर्तैः, मालतीपुष्पैः, चम्पकैः, जातिपुष्पैः, बकुलेन, करवीरेण च रुद्रं पूजयेत्।