लिङ्गपुराणम्

एवं, द्विजश्रेष्ठ, शिवमन्दिरे अग्रे यत्रकुत्रापि उत्तरदक्षिणपृष्ठे च, यः कश्चन पूजास्थानं सुगन्धद्रव्यैः सम्यक् लेपयति, तत्र चतुर्भुजं क्षेत्रं चूर्णैः सर्वतोऽलंकृत्य पुष्पैः तण्डुलैः च अन्यैः चोपहारैः पूजां कृत्वा सर्वपापात् विमुक्तो भवति। भक्त्या यः कश्चन चन्दनकर्पूरसुगन्धद्रव्यैः सर्वतः एकवारं गर्भगृहं लेपयति, सुगन्धितपुष्पाणि विकिर्य चतुर्विधधूपैः पूजां कृत्वा ईशानं प्रार्थयति, स शिवलोकं प्राप्नोति। तत्र स पुरुषः शतकोटियुगानां कालपर्यन्तं महाभोगान् उपभुञ्जानः स्वशरीरसुगन्धपुष्पैः शिवमन्दिरं पूरयति। ततः गन्धर्वलोकं प्राप्य गन्धर्वैः पूजितः पुनः इमं लोकं आगत्य महाबलवान् राजा भवति। महादेवः आदिदेवः सृष्टिस्थितिलयकारणः, लोकनाथः, सर्वव्यापी शर्वः, नित्यः सदाशिवः च। शिवब्रह्मरसं मोक्षसाधनं परमं स्वीकरणीयम्। सदा शिवं व्यक्ताव्यक्तं नित्यं अकल्पनीयं च पूजनीयम्। शिवक्षेत्रे, ऋषिसत्तम, जलं वस्त्रशुद्धं लेपनार्थं यत्नेन उपयोज्यम्; अन्यथा सिद्धिः नाभिलषिता। वस्त्रनिसृतं जलं शुद्धं भवति; विशेषतः फेनिलं जलं दातव्यं न। अतः, द्विजश्रेष्ठ, सर्वदैवकार्याणि शुद्धेन जलेन सम्पादनीयानि। सूक्ष्मजीवयुक्तं जलं तेषां नाशेन शुद्धं कर्तव्यम्; अन्यथा अशुद्धजलेन दीर्घकालं पापं लभ्यते। मार्जनं, जनशुद्धौ, अग्नौ, कूटने, जलसंग्रहे च — गृहस्थानां सदा अहितं; तस्मात् हिंसा वर्जनीयाः। सर्वजीवेषु अहिंसा परमधर्मः, द्विजश्रेष्ठ। अतः, यत्नेन वस्त्रशुद्धं जलं उपयोज्यम्। तादृशजलदानं सर्वदानात् श्रेयः, अभयदं पुण्यदं च। सर्वत्र हिंसा वर्जनीयाः — मनसा, कर्मणा, वाचा च। अहिंसकः सदा भवेत्। सर्वजीवाः अहिंसकं रक्षन्ति, हिंसकं पीडयन्ति। वेदविदे दत्तं फलं त्रिलोक्ये लभ्यते। अहिंसकः तद् फलम् कोटिगुणं प्राप्नोति, सर्वजीवहिते मनसा कर्मणा वाचा च स्थितः। करुणामार्गदर्शिनः रुद्रलोकं गच्छन्ति, तत्र स्वामीव बहून् विविधजीवान् रक्षन्ति। पुत्रपौत्रस्नेहेन रुद्रलोकं गच्छन्ति; तस्मात् यत्नेन वस्त्रशुद्धं जलं उपयोज्यम्। स्नपनं विशेषतः सदा कर्तव्यम्; तत्र त्रिलोकनाशे फलम् उक्तम्। शिवमन्दिरे एकस्यापि हनने पूर्णं फलम् लभ्यते; शिवार्थं पुष्पहिंसा सदा कर्तव्या, द्विजश्रेष्ठ। यज्ञार्थं पशुहिंसा, क्षत्रियैः दुष्टदण्डनं च विहितम्; योगिनां ब्रह्मविदां च न किञ्चित् विहितम् न निषिद्धम्। अतः, हिंसा वर्ज्या; निषिद्धं वर्जयित्वा ब्रह्मविदः सर्वकर्म त्यक्त्वा विरक्ताः भवन्ति। स्त्रियः कदाचित् न हन्तव्याः, सदा पूजनीयाः, पापकर्मणि प्रवृत्ताः अपि; सर्वाः स्त्रियः शुद्धाः, विशेषतः अत्रेयवंशसम्भूताः। अत्रेयस्त्रियः हननं ब्रह्महत्यासमं पापम्; सर्वाः स्त्रियः न हन्तव्याः, पापकर्मणि प्रवृत्ताः अपि। स्त्रियः यज्ञार्थं कदाचित् न गृह्यन्ति, सर्ववर्णेषु, पापकर्मणि प्रवृत्ताः अपि, द्विजश्रेष्ठ। कुरूपा वा सुन्दरी वा मलिनवस्त्रधारिणी वा, स्त्रियः शिवसन्मानार्थं कदाचित् न हन्तव्याः। वेदबाह्यव्रतानुयायिनः, वेदस्मृतिविहितकर्मवर्जिताः, पसन्धाः, द्विजैः न सम्प्रेष्याः। तेषां स्पर्शः दर्शनं च वर्जनीयम्; तेषां दर्शनं सूर्यदर्शनसमानम्। तथापि, तान् राज्ञः अन्यैः च हन्तव्याः। द्विजश्रेष्ठ, सत्संगेन एकवारं सम्पर्कः कृत्वा, महेश्वरपूजया रुद्रलोकं प्राप्नोति। शिवभक्तिहीनाः, ऋषिसत्तम, संसारचक्रे दुःखिताः, क्रूराः च, तत्र परमकारणम्। शिवभक्ताः, देवदेवस्य परमेश्वरस्य, भाग्यशालिनः; इह सुखं भुञ्जित्वा मोक्षं प्राप्नुवन्ति। पुत्रपत्नीगृहेषु, मनोभावेन, एकवारं अपि महादेवसंगेन, तेषां परमेश्वरलोकः दूरः न भवति, महातपस्विनां अपि। महाबुद्धे, कथं मर्त्याः, दुर्बलाः, अल्पबुद्धयः, कल्पायुः अपि, अल्पबलसंपन्नाः, महेश्वरं, प्रजापतिं, पूजयन्ति? देवाः अपि सहस्रवर्षं तपसा शंकरं पूजयन्ति, न तं पश्यन्ति; कथं तं पूजयन्ति? ऋषिसत्तम, यत् उक्तं सत्यम्; श्रद्धया तु सः दृश्यते, पूज्यते, भाष्यते च। द्विजश्रेष्ठ, भक्तिहीनाः अपि, यदृच्छया पूजां कृत्वा, प्रभुः तेषां भावानुसारं फलम् ददाति। हीनवर्णः द्विजः अशुद्धः पूजां कृत्वा प्रेतस्थानं गच्छति; मोहितमनाः क्रोधयुक्तः राक्षसस्थानं प्राप्नोति। पापकर्मणि प्रवृत्तः निषिद्धं खाद्यं भुक्त्वा पूजां कृत्वा यक्षभावं प्राप्नोति; गीतप्रियः गन्धर्वलोकं गच्छति, नृत्यप्रियः तत्रैव।