लिङ्गपुराणम्

सर्वेभ्यः पुण्यशीलिभ्यः मुनिश्रेष्ठाः, श्रूयताम्। प्रथमे, प्रणवात् आरभ्य "नमः" इत्यन्तं यावन्ति अक्षराणि सन्ति, तानि सर्वाणि क्रमशः गन्धपुष्पादिभिः पूजनीयानि भवन्ति। ततः, तत्र पञ्चाशत् ब्राह्मणान् विधानुसारं भोजयेत्, तेषां हस्ते अक्षसूत्रं यज्ञोपवीतम् कुण्डलं च कर्णे, कमण्डलुं च दद्यात्। तान् महर्षीन् आसनं दण्डं पगोटिका वस्त्रं च दद्याद्, सर्वं शम्भोः, देवानां देवस्य, कृते समर्पयेत्। एवं महाहविं च कृष्णयुगलं च दत्वा, अन्ते मण्डलरजः परमेशाय समर्पयेत्। यज्ञोपयोगीनि सर्वाणि द्रव्याणि शिवाय दद्यात्, ततः विद्वांसः ओंकारादीनि पवित्राक्षराणि क्रमशः उच्चारयन्ति। एवं यः भक्त्या परमं मण्डलं आरेखयति, सः फलं प्राप्नोति यत् अहं संक्षेपेण वक्ष्यामि। यः वेदान् सर्वाङ्गैः सम्यक् विधिना अधीत्य, ज्योतिष्टोमादीन् यज्ञान् यथाक्रमं कृत्वा, ततः विष्वजितादिभिः पुत्रोत्पादनं कृत्वा, पत्नीं चाग्निं च गृहीत्वा वानप्रस्थाश्रमं प्रविश्य, चान्द्रायणादिकर्माणि कृत्वा, सर्वकर्माणि परित्यज्य, द्विजवर, ब्रह्मविद्यां सम्यक् अधीयीत, ज्ञानं च सम्पादयेत्। ज्ञानद्वारा ज्ञेयं प्राप्य योगी यद् इच्छति तत् प्राप्नोति; तानि सर्वाणि फलानि अक्षरमण्डलदर्शनात् लभ्यन्ते। यः कश्चित्, द्विजश्रेष्ठ, मन्दिरस्य पुरतः, उत्तरदक्षिणपृष्ठेषु वा, सम्यक् मण्डलं रजसा चतुष्कोणं अलङ्करोति, पुष्पैः अक्षतैः च पूजयति, सः सर्वपापैः विमुच्यते। यः भक्त्या मन्दिरस्य सर्वतः एकवारं चन्दनकर्पूरगन्धानुलेपनं करोति, सुरभिपुष्पविक्षेपं चतुर्विधधूपैः च पूजां कृत्वा ईशानं प्रार्थयति, सः शिवलोकं प्राप्नोति। तत्र कोटिकल्पानां शतानि महाभोगैः युक्तः शिवमन्दिरं स्वगन्धपुष्पैः पूरयति। ततः गन्धर्वलोकं प्राप्त्वा गन्धर्वैः पूज्यते, पुनः इमं लोकं आगत्य महाबलवान् राजा भवति। सर्वकारणः आदिदेवः महादेवः संहारस्थितिसृष्टीनां कर्ता, लोकनाथः सर्वव्यापी शर्वः, नित्यः सदाशिवः। शिवब्रह्मसंबन्धी अमृतं मोक्षोपायः श्रेयः स्वीकरनीयम्। तं प्रभुं साकारं निराकारं च, नित्यं अचिन्त्यं च, सदा पूजयेत्। शिवक्षेत्रे, जलं वस्त्रेण शोध्य अनुलेपः कार्यः, अन्यथा सिद्धिः न इच्छिता। वस्त्रेण शोधितं जलं शुद्धं भवति; विशेषतः फेनिलं जलं न दातव्यम्। अतः, द्विजश्रेष्ठ, सर्वाणि दिव्यकर्माणि शुद्धेन जलनेव संपादनीयानि। सूक्ष्मजीवयुक्तं जलं तान् नाशयित्वा शुद्धीकर्तव्यम्; अन्यथा अशुद्धजलात् दीर्घकालं पापं प्राप्यते। मार्जने, जनशुद्धौ, अग्नौ, मर्दने, जलसंग्रहे च, गृहस्थस्य सदा हिंसा भवति; अतः हिंसा वर्जनीया। सर्वभूतानां अहिंसा परमो धर्मः। तस्मात् यत्नेन वस्त्रशुद्धं जलं योजयेत्; तस्य जलस्य दानं सर्वोत्तमं, निःश्रेयसम्। सदा हिंसा त्याज्या, मनसा, कर्मणा, वाचा च; अहिंसकः सदा भवेत्। अहिंसकं सर्वे भूतानि रक्षन्ति, हिंसकं तुदन्ति। वेदविदे दत्तं फलं यत् त्रिषु लोकेषु लभ्यते, तत् अहिंसकः कोटिगुणेन प्राप्नोति। यः करुणामार्गदर्शकः, सः रुद्रलोकं गच्छति, तत्र नानाविधानि भूतानि रक्षति। ये पुत्रपौत्रस्नेहात् रुद्रलोकं गच्छन्ति, तस्मात् यत्नेन वस्त्रशुद्धं जलं योजयेत्। सदा प्रक्षालनं, विशेषतः स्नानं कार्यम्; तेन त्रैलोक्यविनाशफलमपि लभ्यते। शिवमन्दिरे एकस्य अपि हिंसा कृत्या पूर्णफलप्राप्तिः स्यात्; शिवार्थं पुष्पेषु हिंसा कार्यैव। पशुयागे पशुहिंसा, दुष्टदण्डनं क्षत्रियैः, एते विहिताः; योगिनां ब्रह्मविदां च न किञ्चित् विहितं न निषिद्धं च। अतः हिंसा न कर्तव्या, निषिद्धं वर्जयित्वा। ब्रह्मविदः सर्वकर्माणि त्यक्त्वा विरक्ताः। स्त्रियः कदापि न हन्तव्याः, सदा पूजनीयाः, पापकर्मसु अपि प्रवृत्ताः। सर्वाः स्त्रियः शुद्धाः, विशेषतः आत्रेयकुलजाः। आत्रेयीं हन्यादिति ब्रह्महत्या तुल्यं पापम्; सर्वाः स्त्रियः न हन्तव्याः पापकर्मसु अपि। यः कश्चन, कदापि, कुत्रापि, स्त्रियां यागाय न गृह्णीयात्, पापकर्मसु अपि, सर्ववर्णेषु अपि। कुरूपा वा सुन्दरी वा, मलिनाम्बरा वा, स्त्रियः कदापि न हन्तव्याः, शिवस्य पूजार्थम्। ये वेदबाह्यव्रतीन्, वेदस्मृतिविहितकर्मातीतान्, पाषण्डान्, द्विजैः न भाषणीयाः। न स्प्रष्टव्याः, न द्रष्टव्याः, तेषां दर्शनं सूर्यदर्शनसदृशम्। तथापि, तान् राज्ञा अन्यैः वा हन्तव्यान्। एवं, पुण्यशीलाः, शिवस्य क्षेत्रे सर्वकर्माणि शुचितया, अहिंसया, श्रद्धया च संपादनीयानि, शिवस्य परमानुग्रहम् अवाप्य, पुण्यलोकं प्राप्नोति।