शिवलोकं गत्वा स जीवः रुद्रैः सह मोदते, अथवा रुद्रस्य अनुमोदितं महेन्द्रशैलनामकं मन्दिरं निर्माय सः पुण्यलाभं प्राप्नोति। तस्य मन्दिरनिर्माणस्य फलं वक्ष्यामि—महेन्द्रशैलसदृशैः प्रासादैः, वृषैः शोभितैः, सः अलौकिकं फलं लभते। शिवस्य दिव्यपुरीं गत्वा, यथेष्टं भोगान् अनुभूय, रुद्रैः विवेचितज्ञानं प्राप्य, श्रेष्ठाः ऋषयः पुनः प्रतिनिवर्तन्ते। इन्द्रियार्थान् विषवत् परित्यज्य, शिवयोगं लभते। यः कश्चन सुवर्णमणिमण्डितं मन्दिरं निर्माति—द्राविड, नागर, केशर, वा शास्त्रोक्तरूपेण, प्रासादं वा मण्डपं, चतुरस्रं वा दीर्घं—तस्य पुण्यं शतयुगेष्वपि वर्णयितुं न शक्यते। यदि तत् जीर्णं भवति, पतति, भग्नं वा विदारितं, यः पुनः तद् यथापूर्वं शोभनद्वारादिसम्पन्नं पुनर्निर्माति—मन्दिरं वा मण्डपं, प्रवेशिकां वा गोपुरं—सः पूर्वनिर्मातुः अपि अधिकं पुण्यं निःसंशयं लभते। शिवमन्दिरे जीविकायै कर्म कुर्वन् अपि, सः स्वबन्धुभिः सह सुरलोकं याति। यदि कोऽपि स्वसुखाय रुद्रालये कर्म करोति, तत्र सुखं प्राप्य हृष्यति, तर्हि सः अपि पुण्यं लभते। अतः, हे मुने, यः भक्त्या मन्दिरं निर्माति, महेशस्य मन्दिरार्थं काष्ठलोहमृदादिभिः निर्माति, सः शिवलोकं प्राप्य पूज्यते। धर्मार्थमोक्षार्थं सर्वशक्त्या मन्दिरं निर्मातव्यं; यदि तत्र सामर्थ्यं नास्ति, तर्हि मन्दिरे मार्जनादिकर्मणा अपि सर्वकामान् लभते। यः कोमलसुकुमारयष्ट्या मन्दिरं मार्जयति, स मासे सहस्रचन्द्रायणव्रतस्य फलं लभते। यः सुगन्धितगोमयजलविलेपनं वस्त्रशुद्धं सम्यग् योजयति, स वार्षिकचन्द्रायणस्य फलं लभते। शिवक्षेत्रे लिङ्गात् अर्धक्रोशपर्यन्तं यः जीवितं परित्यजति, सः शिवसायुज्यं प्राप्नोति। स्वयम्भूक्षेत्रे तावत् प्रमाणं, आर्षे तस्यार्धं, मानुषे पुनः तस्यार्धं—एवमेतत् क्षेत्रप्रमाणं द्विजश्रेष्ठाः। एवं तपस्विनां वासे, रुद्रावतारे गुरोः शिष्यस्य, मानुषावतारे शिष्यशिष्यस्य, श्रीपर्वते तस्य च सीम्नि, यः तत्र जीवितं त्यजति, सः शिवसायुज्यं प्राप्नोति; काश्यां विशेषेण अविमुक्ते च। ये केदारमाहात्म्ये, प्रयागे, कुरुक्षेत्रे वा जीवितं परित्यजन्ति, ते मोक्षं लभन्ते। प्रभासे, पुष्करे, अवन्त्यां, अमरेश्वरे, वाण्याः शिखरेषु म्रियते, सः शिवपदं प्राप्नोति। काश्यां मृतः पुनः न जीवि भवति; त्रिविष्टपे, मुक्तकेदारे, संगमेश्वरे च। शालङ्के, जम्बुकेश्वरे, शुक्रेश्वरे, गोकर्णे, भास्करेशे, गुहेश्वरे, हिरण्यगर्भे, नन्दीश्वरे च—यः म्रियते, सः परमां गतिं प्राप्नोति। यः योगबलात् देहं शुष्कीकृत्य शिवक्षेत्रे त्यजति, सः योगी मानवेषु, देवेषु, ऋषिषु, तपस्विषु, स्वयम्भूषु वा, शिवपदं लभते। स्वयम्भूस्थाने अपि निर्णयस्य आवश्यक्ता नास्ति; शिवक्षेत्रे अग्निं प्रज्वाल्य, परं देवमर्चयित्वा, आत्मानं हुत्वा, सः परमां गतिं प्राप्नोति। यावत् शक्यते तावत् उपवास्य, जीवनं त्यजति चेत्, शिवक्षेत्रे सायुज्यं लभते। यदि द्विपदं नष्टमपि, शिवक्षेत्रे वसति, सः शिवपदं प्राप्नोति; तत्र निर्णयस्य न आवश्यकता। क्षेत्रस्य दर्शनं पुण्यकरम्, प्रवेशः शतगुणाधिकः। अतः, क्षेत्रस्य स्पर्शनं प्रदक्षिणा च शतगुणं पुण्यं ददाति; तत्र स्नानं तु अधिकतरं पुण्यं जनयति। क्षेत्रस्य नद्यां स्नात्वा, यदि तत्र देहं त्यजति, सः शिवलोकं यान्ति। तत्र सर्वाः नद्यः शोभनाः; तत्र सरः, कूपः, तडागः शिवतीर्थानि स्मृतानि। तत्र भक्त्या स्नानं कृत्वा, पापात् ब्रह्महत्याद्यपि विमुच्यते। प्रातः शिवतीर्थे स्नात्वा, अश्वमेधस्य फलं लभते, रुद्रलोकं यान्ति; मध्याह्ने स्नात्वा, गङ्गास्नानस्य तुल्यं पुण्यं लभते; सायं स्नात्वा, शिवधाम प्राप्नोति। शिवतीर्थे स्नानात् पापरूपं वस्त्रं त्यजति; यः त्रिः स्नाति, द्विजः, अथवा एकः अपि स्नाति, सः शिवसायुज्यं लभते, न किञ्चिद् विचार्यते। पुरा कश्चन वाराहः, मार्गे शुनकं दृष्ट्वा, भयभीतः अभवत्...