लिङ्गपुराणम्

सः परमेश्वरं पश्यति—भृग्वादिभिः प्रमुखैः भूतेश्वरेभ्यः परिवृतं, पार्वत्याः सहितं, वृषध्वजं प्रभुं साक्षात् प्रकटितम्। सः परमेश्वरः ब्रह्मेन्द्रविष्णुसोमादिभिः सदा पूजितः, मातृभिः मुनिभिश्च परिवृतः दृश्यते। भक्त्या प्रतिष्ठाप्य फलं वक्ष्ये—यत् सर्वयज्ञतपःदानतीर्थदेवपूजानां फलं सममस्ति। तद् फलं शतकोटिगुणितं प्राप्य शिवलोकमाप्नोति, तत्र सः सृष्टिप्रलयपर्यन्तं महाभोगैः रमते। नवसृष्टौ पुनः सः मानवत्वमाप्नोति—नग्नः, चतुर्भुजः, श्वेतवर्णः, त्रिनेत्रः, नागमेखलया युक्तः। भक्त्या देवदेवं कपालिनं, कृष्णकुन्तलधरं प्रतिष्ठाप्य शिवसंयोगमाप्नोति। गजाननस्य पुत्रः, अम्बया सहितः, सिद्धिप्रदः, श्यामवर्णः, रक्तलोचनः, त्रिनेत्रः, चन्द्रशेखरः प्रभुः दृश्यते। प्रभुः काकपक्षधरः, नागकुण्डलधारी, सिंहचर्मवासनः, मृगचर्माम्बरः च। तीक्ष्णदंष्ट्रः, गदाधारी, कपालमुत्तोल्य, "हूं फट्" इति घोषयन्, सर्वदिक्सु नादं कृत्वा, पद्मचर्मधरः, शंखधारी, हासमानः, गर्जमानः, कृष्णसागरपायी च दृश्यते। नृत्यमानः, प्रेतगणैः सेवितः, भक्त्या यथाशक्त्या प्रतिष्ठितः। सः सर्वविघ्नान् अतिक्रम्य शिवलोके पूज्यते, तत्र सृष्टिप्रलयपर्यन्तं महाभोगैः रमते। विचारसंपन्नः ज्ञानमाप्नोति, रुद्रैः मोक्षं गच्छति, परमेश्वरः अर्धनारीश्वरः, चतुर्भुजः, अनुत्तमः। वरदाभयकरः, त्रिशूलपद्मधारी, स्त्रीपुरुषरूपः, सर्वाभरणभूषितः। भक्त्या प्रतिष्ठाप्य शिवलोके पूज्यते, तत्र महाभोगैः, अणिमादिसिद्धियुक्तः रमते। चन्द्रतारकपर्यन्तं ज्ञानमाप्नोति, मोक्षं लभते; यो देवदेवं सर्वज्ञं लकुलीशं पूजयति। शिष्यशिष्यपरिवृतः, व्याख्यानायोत्क्षिप्तहस्तः, भक्त्या प्रतिष्ठाप्य शिवलोकं प्राप्नोति। तत्र शतयुगपर्यन्तं महाभोगैः रम्य, ज्ञानयोगसंयुक्तः, तत्रैव मुक्तो भवति। सः स्थानं यत् पूर्वदेवामरैः काम्यते, मृत्युञ्जयलिङ्गिनं, श्मशानभस्मलिप्तं, त्रिपुण्ड्रधारिणं, शिरसि मालयुक्तं, एकयज्ञोपवीती ब्रह्माणं च, वामहस्ते कपालधारिणं, ब्रह्मदत्तवरं, विष्णुशरीरधारिणं च। भक्त्या प्रतिष्ठाप्य भवसागरात् मुच्यते, "ॐ नमो नीलकण्ठाय" इति अष्टाक्षरी मन्त्रः। यः एषं मन्त्रं एकवारं अपि पठति, स पापात् विमुक्तः; तेन मन्त्रेण चन्दनादिभिः यथाशक्त्या भक्त्या पूजयन्। देवदेवं पूजयित्वा शिवलोके पूज्यते; जलन्धरान्तकं, सुदर्शनधारिणं प्रभुं च। भक्त्या जलन्धरं द्विधा कृत्वा प्रतिष्ठाप्य शिवसंयोगमाप्नोति, अत्र विचारः न आवश्यकः। सुदर्शनप्रदं देवम्, पूर्वोक्तलक्षणयुक्तं, भक्तः नेत्रैः पूजयति। भक्त्या निर्माय प्रतिष्ठाप्य शिवलोकं गच्छति, निकुम्भपादपद्मान्ते स्थितः। वामपादं सम्यक् स्थापयित्वा, वामभागे पार्वतीं आलिङ्ग्य, त्रिशूलाग्रे कोटिबन्धेन नागमेकलां धारयन्। अन्धकं पार्श्वे पश्यन्, अञ्जलिपुटस्थितः, सम्यगाकारं कृत्वा शिवसंयोगमाप्नोति। यो देवदेवं त्रिपुरान्तकं धनुर्बाणधरं, चन्द्रशेखरं, सोमयुक्तं निर्माति, सः रथस्थं देवम्, चतुर्मुखयाजकं च, तं रूपं धारयन् शिवपुरीं प्राप्य सुखी भवति। तत्र निःसंशयं द्वितीयः शङ्करवत् क्रीडति, यावत् इच्छति तावत् महाभोगैः रमते। विचरितज्ञानमाप्नोति, तत्रैव मुक्तो भवति। गङ्गाधरं, सुखासीनं, चन्द्रशेखरं, गङ्गासहितं, वामोरसि अम्बिकां संस्थाप्य, गणेशं, स्कन्दं, ज्येष्ठां, सुन्दरीं दुर्गां च। भास्करं, सोमं, ब्राह्मणीं, माहेश्वरीं, कौमारीं, वैष्णवीं, वाराहीं, वरदां च। इन्द्राणीं, चामुण्डां, वीरभद्रसहितां, विघ्नेशं च—एवं विद्वान् शिवसंयोगमाप्नोति। लिङ्गरूपं महाज्वालमालावृतं, अक्षयं, मध्ये चन्द्रशेखरं प्रतिष्ठाप्य। आकाशे लिङ्गं स्थापयेत्, ब्रह्माणं हंसरूपेण, विष्णुं वराहरूपेण, अधोमुखं लिङ्गस्य अधः। ब्रह्माणं दक्षिणे, अञ्जलिपुटस्थितं, मध्ये महालिङ्गं, महाजले प्रतिष्ठितं च।