अनन्तासनस्थाय, अनन्ताय, अन्तविनाशकाय, शुद्धाय, विशालाय, निर्मलाङ्गाय तुभ्यं नमः। शुद्धासनस्थाय, शुद्धार्थरूपाय, योगान्तःस्थानाय, योगिने, योगदाय तुभ्यं नमः। योगिनां हृदयेषु सदा तण्डुलवत्स्थिताय, प्रत्याहारस्वरूपिणे, प्रत्याहारनिष्ठाय तुभ्यं नमः। प्रत्याहारनिष्ठानां आश्रयभूताय, धारण्यै, धाराणानिष्ठाय तुभ्यं नमः। धाराणाभ्यासिनां पुरतः स्थिताय, ध्यानाय, ध्यानरूपाय, ध्यानगम्याय तुभ्यं नमः। ध्यानविषयाय, ध्यानगम्याय, ध्यानाय, ध्यान्याय, ध्येयाय, ध्यानयोगिनां ध्यान्याय, श्रेष्ठध्यान्याय तुभ्यं नमः। धारण्युपासकैः सम्प्राप्याय, धारण्यात्मने, निरालम्बरूपाय तुभ्यं नमः। हे रुद्र! अद्य त्वया त्रैलोक्यं दग्धं धृतं च; त्रिपुरान्तकं त्वां कः स्तोतुं इच्छेत्, कथं वा स्तौष्यामि त्वां, शिवं, तृप्तमपि? भक्त्या, तुष्ट्या, अद्भुतरूपेण च, मर्त्याः अमृताश्च, देवदेव, देवगणाः सिद्धगणाश्च, गणपतिं त्वां नमन्ति। केवलं कटाक्षेण त्रिपुराणि, त्रिलोकी च दग्धा; अम्बिकां सेनां कृत्वा, क्षणेन दग्धानि, बाणेभ्यः विमुक्तः। रथः कृतः, धनुः महत्, तेजस्वी बाणश्च त्रिपुरविनाशाय; मया, देवगणैः, सिद्धैश्च बहुधा यत्नः कृतः, न किंचित् फलम् दृष्टम्। रथः, सारथिः, हरिः, रुद्रः, इन्द्रः, पितामहः—हे प्रभो! सर्वं त्वमेव; कथं तव तुष्टिं करिष्यामि, किं वा स्तौष्यामि, नमस्कारेण विना? अनन्तपादाय, अनन्तबाहवे, अनन्तशिरसे, अन्तविनाशकाय, अनन्तरूपधारिणे, कथं तव तुष्टिं करिष्यामि, कथं वा स्तौष्यामि? पुनः पुनः सर्वज्ञाय, शिवाय, रुद्राय, शर्वाय, भवाय, स्थूलाय, सूक्ष्माय, अतीवसूक्ष्माय, सूक्ष्मार्थविदे, कर्त्रे नमः। सृष्टये, सर्वदेवासुरधारिणे, लोकविनाशकाय, नियन्त्रे, देवाधिपाय, दैत्याधिपाय, दात्रे, शासकाय, शास्त्रस्वामिने नमः। वेदान्तवेद्याय, शुद्धाय, वेदवित्पूजिताय, वेदार्थस्वरूपिणे, अन्त्याय, मध्ये, मध्येऽपि श्रेष्ठाय, भवाय नमः। अनाद्यन्ताय, अशून्याय, साकाराय, निराकाराय, लिङ्गमयाय, लिङ्गरूपाय, वेदार्थस्वरूपाय, वेदमूलाय नमः। शिरोच्छेदकाय रुद्राय, मम आद्यदेवस्य यज्ञरूपिणे नमः; यज्ञविनाशं दृष्ट्वा, त्वं नखाग्रेण भूमिं ताडितवान्। अहो, अद्भुतं तव चरितं, देवदेव, सर्वदेवासुरेश्वर; देहरूपोऽपि, देवैः सह दिव्यकृत्यं करोति, तव स्वरूपं तु निराकारम्। एकः स्थूलः, एकः सूक्ष्मः, एकः अतीवसूक्ष्मः, साकारः, निराकारः, साकारोऽपि, निराकारोऽपि, दृश्यः, वाच्यः, एकः ईश्वरः, एकः ध्येयः—एषा अद्भुता तव एव वास्तविकता। स्वप्ने दृष्टं वस्तु न हि ग्राह्यम्, दृश्यतेऽपि; न रूपं, न देवाधिपः—देवैः अपि यत्नतः अदृष्टं वस्तु कथं दृश्येत? क्व तव दिव्यशक्ति: देवाधिप, क्व वयं? क्व भक्ति:, क्व तव स्तुतिः? तथापि, हे प्रभो, भक्त्या शोकाकुलो ब्रह्मा मां क्षमस्व। यः कश्चन पृथिव्यां, द्विजश्रेष्ठ, भक्त्या नमस्कुर्वन्, ईश्वरस्यैतां स्तुतिं शृणोति वा पठति, स पूरुषः पुरपतेः भक्त्या पापबन्धनात् विमुक्तः स्यात्। एतां स्तुतिं श्रुत्वा, पार्वतीं दृष्ट्वा, ब्रह्मा भक्त्या स्तुतवान्; ततः महाबाहुः, महात्मा, मन्दरशिखरस्थितः प्रभुः स्मितपूर्वकं वाक्यम् अब्रवीत्—"एषा स्तुत्या अहं प्रसन्नः, तव भक्त्या च, पद्मज; वरान् वृणीष्व, तव च देवानां च कल्याणं स्यात्।" ततः देवाधिपं प्रणम्य, पद्मसम्भवः, कृताञ्जलिः, हृष्टहृदयः, इदं वचनं प्रोवाच—"भगवन्, देवेश, त्रिपुरान्तक, शङ्कर, अद्य मे त्वयि परा भक्ति: स्यात्; कृपां कुरु, परमेश्वर। सर्वेषां देवतानां च, सर्वार्थद, सदा भक्त्या मार्गेण च कृपां कुरु।" जनार्दनः अपि, पुण्यात्मा, महेश्वरं प्रणम्य, कृताञ्जलिः, साम्बाय त्र्यम्बकाय च उवाच—"सदा तव वाहनत्वं कामये, प्रभो; कृपां कुरु, देवदेव, नमस्ते। सदा त्वां धारयितुं शक्तिं, वरद, सर्वज्ञत्वं च, सर्वव्याप्तत्वं च, शङ्कर, ददातु।" तयोः वचनं श्रुत्वा, महेश्वरः, महेश्वरः, भवम् रथिनं वाहनं च नियुक्तवान्। ब्रह्मणे विष्णवे च एतान् दत्त्वा, दैत्यान् दग्ध्वा, महात्मा देवेशः, देवी, नन्दि, गणैः सह, अन्तर्धानं जगाम। ततः महेश्वरस्य युद्धात् सह गणेभ्यः प्रस्थितस्य, देवेश्वराः विस्मिताः भवन्तं भवं पार्वतीं च प्रणेमुः। दुःखमुक्ताः स्वस्ववाहनैः स्वर्गं जग्मुः—देवेशाः, ऋषिप्रवराः, गणेशाः, तेजस्विनश्च। एषा त्रिपुरारेश्वरस्य पुण्यकथा, ब्रह्मणा प्राचीनकाले रचिता—यः शृद्द्धकाले वा दिव्यकर्मणि वा पठति, द्विजाः, अथवा भक्त्या द्विजैः श्रोतव्या करोति, स ब्रह्मलोकं याति, मनोवाक्कायजैः पापैः विमुक्तः। स्थूलसूक्ष्मातिसूक्ष्मपापात्, महापातकात्, उपपातकात्, महादोषसमुत्थात्, शुभशृवणेन विमुच्यते; शत्रवः नश्यन्ति, संग्रामे विजयी भवति। न रोगैः बाध्यते, नापदः स्पृशन्ति; अतुलं धनं, दीर्घायु, कीर्तिं, विद्याम्, बलं च लभते।