लिङ्गपुराणम्

गणेशः विघ्नहर्ता तदा दैत्याधिपानां विघ्नं निर्माय, देवतानां च विघ्नहर्ता स्वगणैः सह ईशानप्रदेशं जगाम। तस्मिन्नेव काले काली त्रिशूलं रात्र्यन्धकारसदृशं द्योतयन्ती, करस्थकपालैः भूषिता, तं त्रिशूलं कम्पयन्ती, महादैत्यदेवमांसपानमदविह्वला, मदमत्तगजवद् गच्छन्ती, मदविह्वलितनेत्रा, मदोत्कटभूतगणैः सह, गजचर्मपरिधानिता, गणनाथस्य पुरतः अग्रे गतवती। तदा सिद्धाः, गन्धर्वाः, पिशाचाः, यक्षाः, विद्याधराः, नागराजाः, श्रेष्ठा देवाः हिमवन्तनन्दिनीं देवीं जयघोषैः नमस्कृत्य स्तुतिं कृतवन्तः। मातरः, देवश्रेष्ठशत्रुनाशिन्यः, देवगणैः पूजिता, स्वस्ववाहनपताकागणैः परिवृता, रथं जग्मुः। दुर्गा पशुपतेर्युपरि स्थित्वा, दुष्प्राप्या, बहुबलशस्त्रधारिणी, अंकुशत्रिशूलपाशपरशुचक्रखड्गशंखायुधैः संयुता, सहस्रसूर्यसदृशनेत्रा, मार्गं दहन्ती, युवती च बलवत्सं, दैत्यवधाय गतवती। ततः त्रिपुरदेववधाय गणाधिपाः इन्द्रसूर्यसदृशप्रभा, गजाश्वसिंहरथवृषैः सह, अग्रेसराः अभवन्। हलमुषलमुष्टिकूटगिरिशिखरैः पर्वतसदृशैः, देवगणाः महेश्वरस्य पुरतः अग्रे गतवन्तः। तदा इन्द्रः, पद्मजः, विष्णुश्च, देवगणाः, गणाधिपाः, सर्वतः मुकुटैः नमस्कृत्य, विजयवचनैः भगवन्तं संबोधितवन्तः। ऋषयः दण्डधारिणः, जटिलाः, नृत्यन्तः, सिद्धचारणाः आकाशे विचरन्तः, पुष्पवर्षं कृतवन्तः, ब्राह्मणश्रेष्ठाः त्रिपुरं सर्वतः जीवनं दत्तवन्तः। गणेश्वरैः, दिव्यगणैः, भृङ्गिणा सह, योगी सर्वगणाधिपः त्रिपुरनाशाय दिव्यरथमारोह्य महेन्द्रवत् गतः। तत्र केशः, अचछदः, महाकेशः, महाज्वरः, सोमवल्ली, सवर्णः, सोमपः, सेनकः, सोमधृक्, सूर्यवाचः, सूर्यपेषणकः, सूर्याक्षः, सूरिनामा, सुंदरदेवः, प्रकुडः, ककुदन्तः, कम्पनः, प्रकम्पनः, इन्द्रः, इन्द्रजयः, महाभीरः, भीमकः, शताक्षः, पञ्चाक्षः, सहस्राक्षः, महोदरः, यमजिह्वः, शताश्वः, कण्ठी, कण्ठपूजितः, द्विशिखः, त्रिशिखः, पञ्चशिखः, मुण्डः, अर्धमुण्डः, दीर्घः, पिशाचमुखः, पिनाकधारी, पिप्पलवासः, अंगारभक्षः, शिथिलः, शिथिलमुखः, पादनेत्रः, अजः, मङ्गलसदृशः, अजमुखः, अश्वमुखः, गजमुखः, ऊर्ध्वमुखः — एते भगवन्तं निरुपलक्षणं परिवृत्य, सोमेन सह, सहस्रशः रुद्रगणैः सह, अग्रे गतवन्तः। ते महादेवम्, देवदेवं, महेश्वरं, त्रिपुरदाहाय, अनन्तगणैः परिवृत्य, अग्रे गतवन्तः। त्रयस्त्रिंशद्देवाः, त्रिसप्तशतं, त्रिसहस्रं देवाः, सर्वतः आगतवन्तः। सर्वलोकमातरः, गणमातरः, प्राणिमातरः अपि भगवतः अनुगता। गणमध्ये गणेश्वरः रथमध्यस्थः, निर्मलाकाशे तारामध्ये चन्द्रवत् द्योतमानः। तदा देवी, भगवत्स्त्री, गिरिजा, पार्श्वे स्थित्वा, तेजसा द्योतमाना, गौरी, सर्वव्यापिनी, भवशक्तिसदृशी, तत्र द्योतमानाऽभवत्। शुभा देवी, तस्मिन्पार्श्वे स्थित्वा, पद्मसदृशस्वर्णकपिच्छं हस्ते धारयन्ती द्योतमाना। ततः महाबलस्य शुद्धरूपं भस्मना उज्ज्वलितं, अम्बिकया सह, विद्युत्सहितमेघवत् आकाशे द्योतमानं, देवाधिदेव, परमेश्वर। इन्द्रधनुष्मानाकाशवत्, मेरुसदृशं जगत्, शम्भोः सौम्यरूपं, चन्द्रसदृशं, सुवर्णधनुषधारिणं, द्योतमानम्। परमेश्वरस्य श्वेतछत्रं रत्नरश्मिसंयुक्तं, उदयचन्द्रमण्डलवत् द्योतमानम्। शिवस्य रक्तमाल्यं, उत्तमवस्त्रं, छत्रान्ते द्योतमानं, रत्नशिखरात् गङ्गावत् पतन्ति इव। ततः इन्द्रब्रह्माग्न्यादयः, भगवत्पदपद्मे नमस्कृत्य, अम्बिकया सह, लोकहिताय, त्रिपुरं प्रति जग्मुः। त्रिशूलधारी, केवलमनसा क्षणेन चराचरं दहने समर्थः, त्रिपुरदाहाय, पिनाकी, स्वगणैः सह तत्र गतः। रथेन, उत्तमबाणेन, गणैः, देवगणैः वा, शम्भोः त्रिपुरदाहे का आवश्यकता? इन्द्राद्याः देवश्रेष्ठाः उक्तवन्तः—"यदि अस्य शक्तिः न नष्टा, तर्हि एषः किम्?" वस्तुतः, भगवतः पिनाकिनः एषः क्रीडामात्रं, अन्यथा किम् अन्यत् ऐश्वर्यप्रदर्शनस्य प्रयोजनम्? त्रिपुरनिकटे, नन्दिनन्दिगणैः, गणेशगणैः, देवीसहितः, मेरुशिखरवत् द्योतमानः, जगद्रथवत् भगवाँ द्योतितः। तदा देवाधिदेवः, स्वगणैः, पार्वत्या सह, त्रिपुरक्षेत्रे स्थित्वा, देवगणाः समागताः। तत्र त्रिपुरं अन्यजगद्वत् द्योतमानं, राजगणैः, देवगणैः, दिव्यगणैः, त्रिविधमहर्षिभिः पूर्णम्। ततः शर्वः धनुषि सन्धानं कृत्वा, पाशुपतास्त्रं शक्तिम् उपसंस्कृत्य, त्रिपुरं ध्यायन् स्थितः। महादेवः रुद्रः, महाबलधनुषि निष्कर्षिते, तस्मिन्नेव क्षणे नगरेषु एकत्वं जातम्। त्रिपुरैक्ये सति, महात्मदेवेषु महोत्सवः अभवत्। ततः सर्वदेवगणाः, सिद्धाः, ऋष्यश्रेष्ठाः, अष्टमूर्तिं भगवन्तं स्तुत्वा, "जय!" इति घोषं कृतवन्तः।