लिङ्गपुराणम्

रक्तवर्णाय, रक्तनेत्राय, रक्ताम्बरधराय च, येन रुद्रचरणभक्तानां रुद्रलोकः प्रदीयते, तस्मै नमः। सेनान्ये, रुद्रेश्वराय, भूतनाथाय, लोकपतिनामधिपतये, पापनाशनाय च, नमो नमः। रुद्राय, रुद्रेश्वराय, तीव्रपापहराय, शान्ताय शिवाय, रुद्रभक्ताय पुनः पुनः नमः। ततः प्रसन्नः सेनापतिः शिवपुत्रः, समस्तदेवान् सम्बोध्य, शम्भोः रथं, सारथिं, धनुः, परमशरं च निर्दिश्य उवाच—"युष्माभिः प्रयत्नेन त्रिपुरविनाशनं कर्तव्यम्। ततः ब्रह्मणा विश्वकर्मणा च सह सम्यक् आचर्यताम्।" इति। ततो महता उत्साहेन तैः देवैः, देवदेवस्य प्राज्ञस्य रथः निर्मितः। विश्वकर्मा अपि रुद्राय भगवते, सावधानतया दिव्यं सर्वलोकमयं रथं ससर्ज। स रथः सर्वभूतमयः, सर्वैः देवैः पूजितः, सर्वदेवतात्मा, सुवर्णमयः, सर्वैः प्रथितः। तस्य दक्षिणं चक्रं सूर्यः, वामं चन्द्रमाः; दक्षिणस्य द्वादशाराः, वामस्य षोडशाराः। तयोः चक्रयोः द्वादशादित्या संस्थापिताः, वामे षोडशारचक्रे कलाः, ताः चन्द्रस्य। तत्रैव वामचक्रे नक्षत्राणि भूषणानि सन्ति; षड् ऋतवः तस्य चक्रयोः नाभयः। पद्मं व्योम, मन्दरः रथाङ्गम्, पश्चिमपूर्वगिरयः अक्षयोः अभ्युपगम्येते। मेरुः अधिष्ठानम्, केसरः धारगिरयः, संवत्सरः वेगः, अयनानि चक्रयुग्मसंयोगः। तस्य बन्धुराः क्षणाः, कलाः अरणयः, काष्ठाः विभागाः, पिनद्धयः अक्षधाराः, निमेषाः यष्टयः। तटिल्विभागाः अङ्गानि, लवाः सूक्ष्ममात्राणि, व्योमावरणम्, स्वर्गमोक्षद्विज्ञप्तिपताका। धर्मः, वैराग्यम्, दण्डः अस्य यष्टयः; यज्ञाः एतेन समाश्रिताः; हविर्योजनानि सन्धयः; पञ्चाशत् वह्नयः तस्य धातवः। युगस्यान्ते धर्मकामौ; नियामकः अव्यक्तः; प्राज्ञः वंशः। कर्णः अहंकारः, भूतानि बलम्, इन्द्रियाणि भूषणानि। श्रद्धा च गतिरेव अस्य; वेदाः अश्वाः; अङ्गानि भूषणानि; षडङ्गानि विभूषणानि। पुराणन्यायमीमांसाधर्मशास्त्राणि वस्त्राणि, सर्वलक्षणयुक्तानि। मन्त्राः घण्टाः, अक्षराणि पादाः, आश्रमाः उपस्थानानि; तस्य सीमा अनन्ता, सहस्रशिरसा भूषिता। दिशः चक्राणि, अन्तर्दिशः अपि; पद्मवर्णानि सुवर्णरत्नध्वजाः पताकाः। चत्वारः समुद्राः रथरस्सुत्राणि; श्रेष्ठनद्यः गङ्गाद्याः सर्वाभरणभूषिताः। सर्वाः स्त्रियः, चामरधराः, स्त्रीरूपधारिण्यः, तत्र तत्र स्थिताः, रथस्य शोभां वर्धयन्ति। सप्त स्वर्णमयानि श्रेष्ठपदानि; सारथिः ब्रह्मा, देवाः शस्त्रधारिणः। अंकुशः ब्रह्म, ओंकारः ब्रह्मदेवता, लोकालोकगिरिः सर्वतः सीढिः। मनसः बाह्यपर्वतः शोभनः, सर्वे परिवर्तिनः पर्वताः नासिकाः। तालाः, कपोताः, कपोताश्च, अधोलोकवासिनः; मेरुः छत्रम्, मन्दरः पार्श्वमृदङ्गः। गिरिराजः धनुः, सर्पेश्वरः ज्या, कालरात्रिः पुनः इन्द्रधनुः अपि तस्य ज्या। घण्टा सरस्वती, वेदार्थस्वरूपिणी; बाणः तेजस्वी विष्णुः, शिरः सोमः। कालाग्निः भीषणो वक्त्रं, विषोत्पन्नाः वाताः अश्वाः। एवं निर्मिते दिव्यरथे, धनुषि, शरे, सारथौ, च ब्रह्मणि लोकनाथे, भवः तं दिव्यरथं समारुह्य, युद्धाय भूषितः, सर्वैः देवगणैः युक्तः, स्वर्गमिव पृथिवीं च कम्पयन्। मुनिभिः स्तूयमानः, सूतैः सत्कृतः, नर्तनकुशलैः अप्सरसां गणैः सेवितः, वरदः, दीप्तिमान्, सारथिं वीक्ष्य, रथारूढः, लोकसंवृतं तम् अपश्यत्। ते वेदसम्भूताश्वाः शिरसा भूमौ पतिताः; ततः तस्य रथस्य अधः, भगवान् पृथिवीधरः, वृषराजरूपं विधाय, तान् क्षणमुत्थाप्य स्थापयामास। क्षणात् वृषराजः पुनः जानुभ्यां भूमौ पतितः। भगवतः हस्ते शरः, सः अश्वानुत्थाप्य, देववचनेन शुभरथं स्थापयामास। ततः अश्वान् मनोजवांस्तथा वातवेगान् प्रेरयामास, प्राचीनं व्योम्निवासिनं महासुरदनवगणं प्रति। ततः भगवतः रुद्रः, देवांश्च दृष्ट्वा, उवाच—"मया भूताधिपत्यं दत्तम्; अतः असुरान् हनिष्यामि।