लिङ्गपुराणम्

सर्वज्ञः, अनिर्वचनीयः, दुःखरहितः, विश्वरूपः, नानाविधनेत्रयुक्तः, नित्यशिवः, दुःखरहितः महादेवः त्वं एव। त्वं दशकोटिसूर्यसदृशः, दशकोटिचन्द्रनिभः, दशकोटिप्रलयाग्निवद् दीप्तिमान्, षड्विंशतितत्त्वाधिपः। अस्मिन् लोके त्वं आदिकर्ता, प्रकृतेः प्रपितामहः, वरदः, सर्वाधारः देवः, स्वयम्भूः इति प्रसिद्धः। वेदाः त्वां एव सारमित्युपदिशन्ति, वेदसारविदः त्वामेव तत्त्वतः जानन्ति। यद् अस्मिन् लोके त्वया कृतं, हे नानारूपधारिन्, तत् अस्माभिः न दृश्यते; त्वमेव असुरदेवमानुषचराचरगणानां कारणम्। रक्षस्व नो, हे शम्भो; अन्यः शरणं नास्ति। त्वया शत्रुतमां दैत्यं विनष्टं कृत्वा, सर्वे तव मायया मोहिताः, हे परमेश्वर। यथा समुद्रे तरङ्गाः परस्परं प्रतिस्पर्धन्ति, तथापि तेनैव वारिणा शम्यन्ते, एवं देवासुराः अपि त्वया विजिताः। यः प्रातः उत्तिष्ठन् शुद्धः, एतत् पुण्यं स्तोत्रं पठति वा शृणोति, स सर्वान् कामान् अवाप्नोति। एवं भगैः विष्णुना च स्तुतः, महेश्वरः सोमः, हसन्, नन्दिना प्रदत्तहस्तं गृहीत्वा सोमं आलिङ्गितवान्। शङ्करः देवांश् दृष्ट्वा गम्भीरया वाचा उवाच—"हे देवेश्वराः, दिव्यं कार्यं मया अधुनैव ज्ञातम्।" "हे श्रेष्ठदेवाः, विष्णोः मायाबलम्, नारदस्य च बुद्धिमतां मायां, दैत्याः अधर्मः, एते मया ज्ञाताः। हे उत्तमदेवाः, त्रिपुरविनाशं करिष्यामि।" ततः देवाः ब्रह्मेन्द्रोपेन्द्रसहिताः समेत्य स्थिता। प्रभोः वचनं श्रुत्वा, ते प्रणम्य स्तुतिं कृतवन्तः; तस्मिन् समये देवी, देवम् आलोक्य, विस्मिता अभवत्। सापि पद्मेन क्रीडया वृषध्वजं सुमृदु ताडयित्वा उवाच—"पश्य, प्रभो, तव पुत्रः षण्मुखः सूर्यसदृशः क्रीडति।" पश्य तं पुत्रं, पुत्रेषु श्रेष्ठं, शुभकृत्किरीटकुण्डलहारभूषितम्। नूपुरैः, गुह्यवस्त्रैः, कटीबन्धेन, स्वर्णघण्टानां बहुलैः, अश्वत्थपत्रैः भूषितम्। कल्पवृक्षपुष्पैः, सुललितकेशैः, पद्मरागमणिहारैः, दीप्तकङ्कणैः शोभितम्। पूर्णचन्द्रसदृशमुक्ताहारैः, तिलकैः, हे महादेव, तव तेजस्विनं पुत्रं पश्य। कुंकुमादिभिः चूर्णैः चिन्हितम्, भस्मनिर्मितरूपम्; तस्य वदनं, पद्मसमूहसदृशम्, पश्य। तस्य सुंदरं नेत्रयुग्मं, शुभं, नानाविधाः अञ्जनैः मातृभिः कल्याणार्थं अलङ्कृतम्। गङ्गया, कृतिकाभिः, विशेषतः स्वाहया, सः सम्बोधितः; एवं जगन्मातुः वचनैः शिवः संबोधितः। ईशानः स्कन्दवदनामृतं पिबन् तृप्तिं न ययौ, न तु दैत्यास्त्रपीडितान् देवान् स्मृतवान्। आलिङ्ग्य, स्कन्दं गन्धं गृहित्वा, नृत्यन् उवाच—"मम पुत्रः!" स क्रीडमानः शोकनाशकः प्रभुः अपि नृत्यं कृतवान्। तस्मै सह, अन्ये गणेश्वराः अपि नृत्यं कृतवन्तः; प्रभोः आज्ञया, त्रिलोक्यः अपि क्षणं नृत्यं कृतवन्तः। सर्वे नागाः नृत्यं कृतवन्तः, देवा इन्द्रप्रधानाः अपि; गणाः स्कन्दं स्तुतवन्तः, मातरः प्रमोदिताः। पुष्पवृष्टिः कृतवन्तः, गन्धर्वकिन्नराः गीतं गायन्ति; नृत्यरसामृतं पित्वा, पार्वती परमेश्वरः, नन्दिः गणेश्वरैः सहिताः तृप्तिम् प्राप्तवन्तः। ततः नन्दिः षण्मुखेन हिमपुत्र्या सह दिव्यं गृहं प्रविष्टः; भवः मेघसदृशरूपः, मेघे मेघमिव प्रविष्टः। द्वारि, देवाः विवेकिनं प्रभुं समीपं स्थिताः; महादेवम् स्तुतवन्तः, तेषां हृदयेषु चिन्ता आसीत्। परस्परं विमूढदृष्टयः, केचित् "वयं पापिनः" इति, अन्ये "वयं दारिद्र्ययुक्ताः" इति विलपन्ति। केचित् देवेश्वराः "दैत्यश्रेष्ठाः भाग्यवन्तः" इत्युक्तवन्तः; अन्ये "एषां पूजाफलम्" इति, अन्ये तद् निषेधितवन्तः। तेषां बहुवचनं श्रुत्वा, कुम्भोदरः महातेजाः देवान् दण्डेन ताडितवान्। देवाः भयग्रस्ताः, दुःखेन रुदन्तः, पलायितवन्तः; केचित् ऋषयः अन्ये देवाः भूमौ पतिताः। कश्यपाद्याः ऋषयः, देवेशं, देवद्विषः च दृष्ट्वा, "हा, भाग्यबलम् इदं!" इति जल्पन्ति। अन्ये द्विजाः "दुर्भाग्येन कार्यं न सम्पूर्णम्" इति, हृदयेषु अल्पभक्तियुक्ताः, "नमः शिवाय" इति उक्तवन्तः। ततः कपर्दी, नन्दिः, महादेवप्रियः, त्रिशूलमालागदाकुण्डलकङ्कणगदायुक्तः, श्वेतवृषं आरुह्य, आज्ञया निर्गतः; नन्दिं दृष्ट्वा, कुम्भोदरः अपि शिरः नम्य त्वरया सह गतः। नन्दिः महातेजाः वृषस्योपरि, वृषध्वजः, दीप्तिमान् आसीत्। गणैः सहितः, गणाध्यक्षः भवः, मेघमिव, दशयोजनपरिमाणे, मुक्तासूत्रैः भूषितः गतः। श्वेतच्छत्रं पर्वताद् आकाशसदृशं दीप्तिमान् आसीत्; तस्मिन् शुभमुक्तामालिका आसीत्। तत् प्रभोः शिरसि गङ्गेव दिवः पतितवती शोभायमानम्। गणाध्यक्षं दृष्ट्वा, शुभा दिव्यदुन्दुभयः निनादम् कृतवन्तः।