लिङ्गपुराणम्

एवं महादेवं सम्यक् स्तुत्वा, प्रणिपत्य च भक्त्या, भगवतः साक्षात् रुद्रमन्त्रं दशमिल्युतं वारिणि स्थित्वा जपित्वा तेन भगवता पूजनं कृतम्। तदा सर्वे देवा इन्द्रसहिताः, साध्याः यमाः रुद्राः मरुद्गणाश्च, तं परं प्रभुं स्तुवन्ति स्म। ते उचुः—सर्वात्मने, दुःखनाशनाय शङ्कराय, रुद्राय, नीलरुद्राय, कद्रुद्राय, प्रचेतसे नमः। त्वमेव नित्यं शरणं नः, त्वया पूज्येन वयं सुरार्यशत्रुविनाशनं वन्दामः। त्वमेव आदि, अनन्तः, अक्षरः प्रभुः। त्वं प्रत्यक्षं प्रकृतिपुरुषात्मा, सृष्टिकर्ता, संहरकर्ता, जगद्गुरुः, त्राता, नियन्ता, द्विजप्रियः पितेव। त्वं वरदः, वाङ्मयः, वक्तव्यः, शब्दार्थातीतः, योगैश्वर्यैः योगिभिः मोक्षहेतोः पूज्यः प्रभो। त्वं योगिनां हृदयपद्मकर्णिकायाम् नित्यं प्रतिष्ठितः, त्वां पण्डिताः सत्यम् परमं ब्रह्मस्वरूपमाहुः। आर्याः त्वां सत्यमेव तेजोमयं परमं परमेष्टिनं लोकस्य परमात्मानं वदन्ति। यच्छ दृष्टं, यच्छ श्रुतं, यदस्ति, यदुत्पन्नं, हे जगद्गुरो, तत् सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरं, स्थूलात् स्थूलतरं प्रोच्यते। सर्वत्र हस्तपादमास्यशिरोनेत्रवान्, सर्वत्र कर्णवान्, त्वं जगति व्याप्य स्थितः। त्वं महादेवः, अनिर्वचनीयः, सर्वज्ञः, क्लेशरहितः, विश्वरूपः, नानानेत्रः, नित्यशिवः, दुःखवर्जितः। त्वं दशमिल्युत्सूर्यसङ्काशः, दशमिल्युत्चन्द्रोपमः, दशमिल्युत्प्रलयाग्निसमप्रभः, षड्विंशत्तत्त्वनाथः। त्वं लोके प्रजापतिः, प्रकृतेः पितामहः, वरदः, सर्वनिलयः, स्वयम्भूः। वेदाः त्वां स्वसारं वदन्ति, वेदसारवित् त्वां एव वेत्ति। हे बहुरूप, यदिदं कृतं त्वया, तत् न पश्यामः; त्वमेव असुरसुरमानुषचराचरसमूहस्य कारणं। रक्ष नः शम्भो, त्वदन्यः शरणं नास्ति। त्वया प्रमुखान् दानवान् हत्वा, सर्वे तव मायया मोहिताः प्रभो। यथा सागरे तरङ्गलहर्यः परस्परं स्पर्धन्ते, तथापि तया एव वारुण्या शम्यन्ते, एवं सर्वे देवासुराः त्वया एव निगृह्यन्ते। यः कश्चन प्रातःकाले शुद्धः सम्प्रणम्य, इमं पुण्यं स्तोत्रं पठति वा शृणोति वा, स सर्वान् कामान् आप्नोति। एवं देवैः विष्णोः च जपेन प्रशस्तः महेश्वरः सोमः सोमं आलिङ्ग्य, नन्दिना दत्तहस्तं सस्मितम् गृहीत्वा स्थितः। शङ्करः देवांश्च दृष्ट्वा, गंभीरया वाचा उवाच—"देवेश्वराः, एष दिव्यकार्यं मया अवगतम्। श्रेष्ठाः देवाः, विष्णोः मायाशक्तिः, नारदस्य च प्रज्ञा, दैत्यानां चाधर्मः मया ज्ञातः। उत्तमाः देवाः, त्रिपुरवधं करोमि, ततः ब्रह्मेन्द्रोपेन्द्रैः सह देवाः समागच्छन्। ईशस्य वचः श्रुत्वा, ते प्रणम्य स्तुवन्ति स्म; तत्रान्तरे देवी देवम् आलोक्य विस्मिता बभूव। सा क्रीडापद्मेन मन्दं वृषध्वजं ताडयित्वा उवाच—"पश्य प्रभो! तव पुत्रः षण्मुखः सूर्यसङ्काशः क्रीडति। पश्य स्वपुत्रं पुत्रेषु श्रेष्ठम्, शुभाभरणैः किरीटकङ्कणकुण्डलमणिवलयैः शोभितम्। नूपुरैः, गूढवस्त्रैः, कटिसूत्रेण, सुवर्णघण्टाभिः, अश्वत्थपत्रैश्च भूषितम्। कल्पद्रुमपुष्पैः भूषितं, सुकेशपाशं, पद्मवर्णमणिहारनिभं, दीप्तकङ्कणं च। पूर्णचन्द्रप्रभैः मुक्ताहारैः, तिलकैः च शोभितं, पश्य महादेव, तव तेजस्विनम् आत्मजम्। कुङ्कुमाद्यैः चूर्णैः, विभूतिधूम्ररूपेण, पश्य प्रभो, तस्य मुखं पद्मसमूहवत् विराजते। पश्य प्रभो, तस्य सुन्दरं नेत्रयुग्मं, शुभं, नानाजनकञ्जनैः मातृभिः हितार्थं अङ्कितम्। गङ्गया कृतिकाभिश्च, विशेषतः स्वाहया, सः सम्बोधितः; एवं जगन्मातुः वचोभिः शिवः सम्बोधितः। ईशानः स्कन्दमुखामृतं पिबन् न तृप्तिम् अलभत, नापि दैत्यायुधपीडितान् तान् देवान् स्मरामास। सः स्कन्दं आलिङ्ग्य, घ्राणं कृत्वा, "मम पुत्रः!" इति नृत्यति स्म; सः क्रीडनकुमारः दुःखनाशनः प्रभुः अपि नृत्यति स्म। तस्य सह सर्वे गणेश्वराः अपि नृत्यन्ति स्म; तेन प्रभुणा आज्ञप्ते, त्रयः लोका अपि तत्र क्षणमेकं नृत्यन्ति स्म। सर्वे नागाः, इन्द्रमुख्याः देवाः, गणाः, स्कन्दं स्तुवन्ति स्म; मातरः प्रमोदं प्रापुः। पुष्पवृष्टिं कुर्वन्ति, गन्धर्वकिन्नराः गीतानि गायन्ति स्म; नृत्यरसामृतं पीत्वा, पार्वती परमेश्वरः च, नन्दिना गणेश्वरैः सह, तुष्टिं लेभिरे। ततः नन्दिः षण्मुखं हिमगिरिसुतां च समनुज्ञाय दिव्यगृहं प्रविवेश; भवः मेघरूपः, यथा मेघो मेघे लीयते, तथा प्रविवेश। द्वारे देवाः प्राज्ञेन प्रभुणा सह स्थिताः, महादेवं स्तुवन्तः किंचित् चिन्तया व्याकुलचित्ताः। अपरे परस्परं वीक्ष्य, "वयं पापिनः," इति चुक्रुशुः; अन्ये "वयं दारिद्र्यपीडिताः," इति विलपन्ति स्म। केचन देवेश्वराः, "दैत्यानां प्रमुखाः भाग्यवन्तः," इति, अन्ये "एषा तेषां पूजार्जिता फला," इति, केचित् तदन्यथा वदन्ति स्म।