लिङ्गपुराणम्

तदा तस्य मायाविनः प्रति वचः प्रादात्—"त्वं शीघ्रं नगरवासिनः विनाशय; वेदस्मृतिप्रवर्तितं धर्मं नाशय, अत्र न संशयः।" इति। तस्य आदेशं शिरसा स्वीकरोति स मायावि, मायाशास्त्रकुशलः, ततः शीघ्रं तां पुरीम् प्रविवेश; स च मुनिः तत्र मायां प्रचकार। तस्य मायया त्रिपुरनिवासिनः दैत्याः वेदधर्मं च स्मृतिधर्मं च परित्यज्य, तस्य शिष्या अभवन् तस्मिन्काले। ते अपि महादेवं शङ्करं परमेश्वरं परित्यज्य, तस्य मायाविनः आदेशेन नारदः अपि मोहं प्राप। स मुनिः मायाविना सह तां पुरीम् प्रविश्य, सर्वतः शिष्यैः शिष्यपुत्रैश्च परिवृतः, दीक्षा प्राप्तवान्। तत्र स स्त्रीणां कर्माणि अकुर्वत्, यानि दुस्तरकर्मफलदायकानि; ताः स्त्रियः तानि शीघ्रं फलानि प्राप्य, नित्यं तेषु प्रवृत्ताः। ताः संसारे रताः अभवन्, पतिसेवां देवोपासनामिव निन्दन्त्यः; एष धर्मः अद्यापि कलियुगे नारदस्य मुनेशः सम्मानात् प्रवर्तते। स्त्रियः पतीन् परित्यज्य, स्वच्छन्दं च निन्दितं च आचारं कुर्वन्ति; तासां स्त्रीणां माता, पिता, बान्धवः, मित्रं, सहचरः, ज्ञातयः च— एतेषां मध्ये पतिः एव निःसंशयं सर्वः; तथापि मायया मोहिताः, महापातकं कृत्वापि यदि स्त्री पतिस्नेहेन संयुज्यते तर्हि— सा परं स्वर्गं प्राप्नोति, वा विपरीतेन नरकं; एकस्मिन्नेव नगरे, मुने, स्त्रियः पतिं सर्वधर्मरूपं मन्यन्ते। अन्यदेवान्, जगदाचार्यान् परित्यज्य, ताः पतिव्रता स्त्रियः स्वर्गलोकं प्राप्य, दुःखरहिताः सदा सन्ति। अन्या स्त्री नरकं गता; अतः पतिः एव परमगतिर्भवति; तथापि स्वपतिं परित्यज्य, स्वच्छन्दाचारिण्यः स्त्रियः अभवन्। एषां मायया, देवदेवस्य विष्णोः, आदेशात् एव, अलक्ष्मी अपि तस्य आज्ञया त्रिपुरं गच्छति। तासां तपसा प्राप्य लक्ष्मीः अपि, ब्रह्मणः आदेशेन, तान् परित्यज्य निर्गता। एवं बुद्धिमोहम् विष्णोः मायया निर्मितं ताभ्यं दत्तम्, तं देवः मायावी नारदः क्षणमात्रं दत्तवान्। तदा स धर्मविघ्नाय सुखासीनः, अविचलितः, तत्रैव वेदस्मृतिधर्मः शोभनः नष्टः अभवत्। यदा विष्णुना एवं पाखण्डो प्रचारितः, दैत्यैः च महेश्वरं लिङ्गपूजां च परित्यक्तम्, तदा सर्वस्त्रीधर्मे नष्टे, दुष्टाचारः प्रवृत्ते, देवेश्वरः देवैः सह उमा-पतिं उपससार। तपसा सर्वज्ञं प्राप्य, पुरुषोत्तमः तम् स्तौत्—"नमः महेश्वराय, देवाय, परमात्मने।" "नमः नारायणाय, शर्वाय, ब्रह्मणे, ब्रह्मरूपिणे, शाश्वताय, अनन्ताय, अव्यक्ताय, ते नमः।" एवं महादेवं स्तुत्वा, प्रणिपत्य, स भाग्यवान् रुद्रं मन्त्रं दशमिलक्षं जले स्थित्वा जपन्। सर्वे देवाः इन्द्रेण सह, साध्याः, यमाः, रुद्राः, मरुतः च, परमेश्वरं स्तुवन्ति। "सर्वात्मने नमः, शंकराय दुःखनाशनाय, रुद्राय, नीलरुद्राय, कद्रुद्राय, प्रचेतसे नमः।" "त्वमेव नित्यं शरणं, त्वं पूज्यः अस्माभिः, देवद्विषां संहारकः। त्वं आदिः, अनन्तः, अक्षरः प्रभुः।" "त्वं प्रत्यक्षं प्रकृतिपुरुषात्मा, सृष्टिकर्ता, संहर्ता, जगद्गुरुः, रक्षकः, नेता अस्मिन्हि विश्वे, द्विजप्रियः पितेव।" "वरदः, वाङ्मयः, वक्तव्यः, शब्दार्थातीतः, मोक्षहेतोः त्वं योगिभिः योगैः पूज्यः।" "त्वं सदा योगिनां हृदयं पद्मकोशे स्थितः; पण्डितैः त्वं सत्यम्, परं, तत्त्वमिति कथ्यते।" "आर्जवाः त्वां सत्यम्, तेजोघनं, परात्परं, परमात्मानं लोके वदन्ति।" "यत् दृष्टं, श्रुतं, सत्त्यम्, यत् जातं, हे जगद्गुरो, तत् सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरं, महतः महत्तरं इति।" "सर्वत्र हस्तपादः, सर्वत्र मुखशिरोऽक्षिः, सर्वत्र श्रोत्रः, सर्वं व्याप्य स्थितः।" "त्वं महादेवः, अनिर्वचनीयः, सर्वज्ञः, क्लेशरहितः, विश्वरूपः, विविधनेत्रः, नित्यशिवः, दुःखरहितः।" "त्वं कोटिसूर्यसंकाशः, कोटिचन्द्रनिभः, कोटिप्रलयनलसमः, षड्विंशत्तत्त्वनाथः।" "सृष्टिकर्ता अस्मिन्लोके, प्रकृतेः प्रपितामहः, वरदः, सर्वाश्रयः, स्वयम्भूः इति कथ्यसे।" "वेदाः त्वां तत्त्वमित्याहुः, वेदतत्त्वविदः त्वां एव जानन्ति।" "यद् अस्माभिः कृतं लोके, त्वया नानारूपेण, न दृश्यते; त्वमेव दैत्यदेवमानुषजङ्गमस्थावराणां मूलम्।" "रक्ष मां शम्भो, अन्यः शरणं नास्ति; दैत्यश्रेष्ठं हत्वा, सर्वे तव मायया मोहिताः प्रभो।" "यथा समुद्रे तरङ्गाः ऊर्मयः परस्परं स्पर्धन्ते, तथापि तैः एव वारिणा शम्यन्ते, तथा देवदानवाः त्वया एव निगृह्यन्ते।" "यः प्रातः कृतस्नानः, शुद्धः, इमं स्तोत्रं पठति वा शृणोति, स सर्वान्कामान् प्राप्नोति।" एवं देवैः विष्णुना च स्तुतः, महेश्वरः, सोमः, सोमं आलिङ्ग्य, नन्दिना प्रदत्तहस्तं प्रहसन् गृहीत्वा। शंकरः, देवगणान् निरीक्ष्य, गंभीरया वाचा प्रोवाच—"देवेश्वराः, इदानीं अहं एतत् दिव्यं कार्यं अवगतम्।