लिङ्गपुराणम्

एषा सनातना शिक्षा—राज्यं धर्मात् सम्पद्यते; त्रिपुरवासिनः सर्वे दैत्याः धर्मनिष्ठाः सन्ति। तस्मात्, द्विजोत्तम, ते अवध्यत्वम् आपन्नाः; ये रुद्रं पूजयन्ति, ते महापापमपि कुर्वन्तः अन्यथा न भवन्ति। पूजनस्य प्रभावेन ते सर्वपापेभ्यः विमुक्ताः स्युः, यथा पद्मपत्रं जलस्पर्शरहितम्; द्विज, तेषां भोगः श्रीश्च नूनं सम्पद्यते। अतः त एव दैत्याः लिङ्गपूजननिष्ठाः भोगिनः सन्ति; तेषां धर्मे विघ्नं कृत्वा, देवाः, अहं स्वशक्त्या—देवकार्यार्थं—क्षणेन त्रिपुरं दैत्यांश्च जयिष्यामि इति निश्चित्य, भगवाँल्लोकनाथः शत्रूणां धर्मे विघ्नं कर्तुम् उद्यतवान्। ततः स महाबलः अच्युतः स्वयं स्वात् तेजसः जातं मायामयं पुरुषं ससृजे, तेषां धर्मविघ्नाय। स मायावी यथेष्टं रूपं धारयन्, सर्वजनानां मोहाय, प्रमाणाभासयुक्तं मोहपूरितं शास्त्रं रचयामास। तस्मै स्वदेहसमुत्पन्नाय पुरुषाय स मायामयं षोडशसहस्रश्लोकसम्युतं शास्त्रं उपदिदेश। तद् वेदस्मृतिविरोधि, वर्णाश्रमरहितं, स्वर्गनरकयोः केवलं अत्रैव सत्त्वं प्रतिपादयति, अन्यथा न। एवं तं शास्त्रं स पुरुषाय उपशिक्ष्य, अच्युतः त्रिपुरविनाशाय तं पुरुषं आज्ञापयामास, हरिः उवाच—"शीघ्रं गच्छ, पुरीणां नाशाय; वेदस्मृतिसंस्थितो धर्मः नश्यतु, न संशयः।" ततः स मायावी तस्मै प्रणम्य, मायाशास्त्रकुशलः, शीघ्रं तस्यां पुरीं प्रविश्य, तत्र स्वमायां प्राकुरोत्। तस्य मायया त्रिपुरनिवासिनः दैत्याः वेदस्मृत्योरपि धर्मं परित्यज्य, तस्य शिष्यत्वं जगृहुः। त एव महादेवं शङ्करं परमेश्वरं परित्यजुः; नारदः अपि तस्य मायिनः आज्ञया मोहितः अभवत्। तेन सह नगरे प्रविश्य, स मुनिः शिष्यपरिवृतः, दीक्षां प्राप। स स्त्रीणां कर्माणि अकुरुत, यानि दुःसाध्यानां फलं ददाति; ताः स्त्रियः तद्भावनतया तानि कर्माणि नित्यं अकुर्वन्। ताः संसारासक्ताः, पतिपूजां देववत् अवज्ञाय, तस्य मुनिनः नारदस्य मानात् अपि अद्यापि कलियुगे तद्वृत्तिः प्रवर्तते। स्त्रियः पतिं परित्यज्य, स्वच्छन्दं कुर्वन्ति; स्त्रीभ्यः माता, पिता, बान्धवः, मित्रं, सहचरः, ज्ञातयः—पतिः एव निःसंशयं सर्वं; तथापि मायया, स्त्री पतिस्नेहेन युक्ता, महापापं कृत्वापि, परमं स्वर्गं प्राप्नोति, अन्यथा नरकं। एका नगरे, मुनिश्रेष्ठ, स्त्रियः सदा पतिं सर्वधर्ममिव पश्यन्ति। अन्यदेवतान्, लोकाचार्यांश्च परित्यज्य, ताः पतिव्रता दिव्यलोकं प्राप्ताः दुःखरहिताः सन्ति। अन्यास्तु नरकं गताः; अतः पतिः एव परं लक्ष्यं; तथापि स्वपतिं परित्यज्य, स्त्रियः स्वतन्त्रवृत्तयः अभवन्। देवेशस्य विष्णोः मायया, तस्य आज्ञया, अलक्ष्मी अपि तेन आज्ञप्त्या त्रिपुरं गतवती। या लक्ष्मी देवताधिपतेः तपसा प्राप्ता, सा अपि ब्रह्मणः आदेशेन तान् परित्यज्य निर्गता। विष्णोर्मायया निर्मितं तादृशं बुद्धिमोहम्, स देवः मायानारदश्च तान् क्षणमात्रं दत्तवन्तौ। सुखोपविष्टः, अकम्पः, धर्मविघ्नाय स्थितः, तदा वेदस्मृतिधर्मः शोभनः नष्टः। एवं विष्णुना, जगदुत्पत्तिकर्त्रा, प्रतिपाद्यमाने पाखण्डे, दैत्याः महेश्वरं लिङ्गपूजनं च परित्यजुः। सर्वस्त्रीधर्मे नष्टे, दुष्टाचारप्रवृत्तौ, देवेशः सन्तुष्टवद्, देवैः सह उमापतिं उपगम्य। तपसा सर्वज्ञं प्राप्त्वा, पुरुषोत्तमः तं स्तुत्वा उवाच—"नमः महेश्वराय, देवाय, परात्मने। नमो नारायणाय, शर्वाय, ब्रह्मणे, ब्रह्मरूपिणे, शाश्वताय, अनन्ताय, अव्यक्ताय, नमस्ते।" एवं महादेवं स्तुत्वा, साष्टाङ्गं प्रणम्य, स भागवत् रुद्रं मन्त्रं जलस्थः कोटिशतं जपामास। सर्वे अपि देवाः, इन्द्रसहिताः, साध्या, यमाः, रुद्राः, मरुद्गणाश्च, तं परमेश्वरं स्तुतवन्तः। "नमः सर्वात्मने, शङ्कराय, दुःखनाशनाय, रुद्राय, नीलरुद्राय, कदरुद्राय, प्रचेतसे। त्वं नः सदा शरणं; त्वं पूज्यः, देवशत्रुविनाशकः। त्वं आदिः, त्वं अनन्तः, त्वं अक्षरः प्रभुः। त्वं प्रत्यक्षं प्रकृतिपुरुषात्मको विश्वकर्ता, संहर्ता, जगद्गुरुः, रक्षकः, विश्वनेता, द्विजप्रियः पितेव। त्वं वरदः, वाग्रसः, वक्तव्यः, शब्दार्थातीतः; त्वं योगैः मोक्षार्थं योगिभिः पूज्यः। त्वं सदा योगिनां पद्महृदयकुहरे स्थितः; विद्वांसः त्वां सत्यम्, परं, ब्रह्मस्वरूपं वदन्ति। आर्याः त्वां सत्यमेव, तेजःपुञ्जं, परमं परमात्मानं जगति वदन्ति। यत् दृश्यते, श्रूयते, अस्ति, यच्च जातं, विश्वगुरो, तत् सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरं, महतः च महत्तरं इति कथ्यते। सर्वत्र हस्तपादः, सर्वत्र मुखशिरोनेत्रः, सर्वत्र कर्णः, त्वं विश्वं व्याप्य स्थितः।