लिङ्गपुराणम्

स बालकः पुनः पुनः लिङ्गं प्रणम्य, "भगवन्, पितरं भ्रातृभिः सहितं द्रष्टुमिच्छामि," इति प्रार्थयन् तस्थौ। स रुद्रं रुद्रं रुद्रं इति उच्चरन् रुदन् भूमौ पतितः। तं निरीक्ष्य भगवान् रुद्रः शङ्करः भगवत्यै प्रोवाच— "पश्य भद्रे, अयं बालकः अश्रुपूर्णनेत्रः मयि स्मरणपरः मम पूजायां समर्पितचित्तः।" तं दृष्ट्वा महादेवी निष्पापिनी पाराशरा दुःखेन विवर्णाङ्गी अश्रुपूर्णलोचना बभूव। स च बालकः लिङ्गार्चनव्रते प्रवृत्तः "हरे रुद्र" इति उच्चरन् यदा दृष्टः, तदा उमा शङ्करपत्नी सर्वेश्वरं पतिं प्रार्थयामास— "यत्कामोऽस्य बालकस्य, तदस्मै देहि भगवन्, प्रसादं कुरु।" तस्याः वचः श्रुत्वा शङ्करः परमेश्वरः हालाहलधारिणः स्वपत्नीं उमां प्रति उवाच— "अयं द्विजात्मजः कुमुददलशोभिनेत्रः मया रक्षितव्यः।" ततः स नीललोहितः दिव्यगणैः परिवृतः तस्मै दर्शनशक्तिं ददौ येन सः मम रूपं द्रष्टुं शक्नोति। परमेश्वरः ब्रह्मेन्द्रविष्णुरुद्रादिभिः सहितः तं मुनिपुत्रं दर्शनं दत्तवान्। महादेवं दृष्ट्वा सः हर्षाश्रुपूर्णलोचनः हृदयप्रहृष्टः साष्टाङ्गं पादयोः पतितः। ततः सः भवानीयाः महात्मनः नन्दिनः पादयोः प्रणम्य, "अद्य मे जन्म सफलम्," इति ब्रह्मादीन् प्रति अवदत्। "यस्य शिरसि चन्द्रकलाभूषणम्, सः मम रक्षार्थं अद्य आगतः। कोऽन्यः मम तुल्यः देवो वा दानवो वा?" इति सः सन्तोषं प्रकटयामास। तस्मिन्नह्नि पाराशरः शक्तिभक्तः दिवि पितरं भ्रातृभिः सहितं ददर्श। दिव्यरथस्थं सर्वदिक्प्रत्यनुकूलं सविभूतिं पितरं भ्रातृभिः सहितं दृष्ट्वा प्रणम्य हृष्टः अभवत्। ततः वृषध्वजः भगवाञ्छिवः स्वपत्नीगणैः सहितः वसिष्ठपुत्रं तं पुत्रदर्शनलुब्धं इदं वचनमब्रवीत्— "शक्ते, पश्य तव पुत्रं हर्षाश्रुपूर्णनेत्रं, पश्य च ब्राह्मणश्रेष्ठ तव पितरं वसिष्ठं, यः अद्य न दृश्यते। पश्य च अरुन्धतीं पुण्यशीलां देवतुल्यां तव जननीं। विद्वन्, मातरं पितरं च प्रणम।" ततः शक्तिः शङ्करस्याज्ञया शीघ्रं हरं देवदेवं उमां च वसिष्ठं च प्रणम्य, जगत्पतेः आज्ञया बलवान् सः मातरं पुण्यशीलां अरुन्धतीं प्रति उवाच— "वत्स, वत्स, ब्राह्मणश्रेष्ठ पराशर, महातेजन, त्वया पित्रा गर्भस्थेन एव रक्षितः अहम्। मम आज्ञया त्वं अणिमादिसिद्धिप्राप्तः, अद्य तव मुखं दृष्टवान्। विद्वन्, अरुन्धतीं च अदृश्यां वसिष्ठं च सदा मम हेतोः पालय। पुत्र, त्वया मम वंशः रक्षितः; सुतैः एव लोकविजयः सदा सतां मतः।