लिङ्गपुराणम्

गणपैः सर्वतो दिशः, देवैः पूजितैः, निःसंशयं विविधानि बहूनि चोपकरणानि समानीतानि। ततो देवा इन्द्रसहिताः, नारायणप्रमुखाः, मुनयः, भगवतः ब्रह्मणः, नव ब्रह्माणश्च समागताः। सर्वे लोका देवैः सह हर्षेण समुपेत्य, सर्वेषां आगमने, भगवतः परमेश्वरस्य आगमनमभूत्। स भगवान् पितामहम् आवश्यकान्युत्सवकर्माणि कर्तुं समादिशत्; पितामहश्च भगवताज्ञया तत्सर्वं सम्यगाचरन्। स भगवतः पितामहः, समाधिना युक्तः, सर्वाणि अभिषेककर्माणि सम्यगकरोत्; ततो ब्रह्मा स्वयम् पूजां चाभिषेकं च कृतवान्। ततः विष्णुः, ततः शक्रः, लोकपालाश्च, शिवस्य आज्ञया गणेश्वरस्य विधिवद् अभिषेकं कृतवन्तः। मुनयः स्तुतिमकुर्वन्, पितरश्च महात्मभिः सह स्तुतिमकुर्वन्; तेषां स्तुतौ, विष्णुः, लोकानां पतिः, प्रणम्य, कराभ्यां शिरसि कृत्वा, एकाग्रचित्तः, जयशब्दं प्रोवाच। ततः सर्वे गणाध्यक्षाः, ततो देवा, ततोऽसुराः, ब्रह्मणा सह तस्मिंस्तस्मिन्नभिषेकसमये स्तुतिं कृत्वा तं सम्यगभिषिच्य। तत्र परमेश्वरस्य आज्ञया विवाहः संपन्नः; देवी च मरुतां दुहिता, सुयशा नाम्ना, तस्य भार्या अभवत्। तत्र सा देवी, स्त्रीसमूहैः चामरधरिभिः सहिताः, शशिसदृशं छत्रं शोभनं प्राप्तवती, तेन च भूषिता। परमासनं तया मया च आसीनं, महालक्ष्म्या मुकुटादिभिः शोभनाभरणैः भूषितम्। उत्तमं हारं प्राप्तं, या देवी ग्रीवायां धारयामास; तथैव वृषराजः, श्वेतहस्तिनः, सिंहः, सिंहध्वजश्च। रथः सुवर्णछत्रं च, शशिसदृशं शोभनं, प्राप्तम्; अद्यापि मम समः नास्ति कश्चन, महाबाहो। स तु स्वकुटुम्बबान्धवानादाय, प्रभुः वृषभमारोह्य, देवीमया च सह, शिवः प्रययौ। तदा, देवीं भवां च मां च दृष्ट्वा, गणाः, मुनयः, दिव्यर्षयः, सिद्धाश्च, द्विजश्रेष्ठ, पाशुपतं शासनं याचितवन्तः। तदा प्रभोः आज्ञया, नन्दिका, गिरिशपतिसेवकः, तेषां पाशुपतं शुभं शासनं दत्तवान्। एवं मुनयः, तस्मात् श्रेष्ठमुनेशः शासनं प्राप्य, भवभक्ताः अभवन्; अतः एवं पूजनं कर्तव्यम्। यो भवस्य नाम उच्चारयति न प्रणम्य, स दशब्राह्मणघ्नस्य तुल्यं पापं प्राप्नोति; तस्य पापं महत्तमम्। अतः सर्वथा प्रणामादिकं कृत्वा नामोच्चारणं कर्तव्यम्; आदौ प्रणम्य, पश्चात् शिवपदं प्राप्नोति। एवं सूतः, मया शङ्करस्य सर्वं यथावत् कथितम्; अधुना त्वं रुद्रस्य तत्त्वं, सर्वात्मनः, वक्तुमर्हसि। भूः, भुवः, स्वः, महः, जनः, तपः, सत्यं च, पातालं, नरकलोकाः, अनन्तसागरगह्वराणि च—सर्वाणि तस्य प्रसादेन स्थितानि। तेनैव सर्वे एते सृष्टाः, द्विजश्रेष्ठ; स एव समष्टिरूपेण, सर्वात्मा, नित्यं शिवः प्रतिष्ठितः। मोहिताः, तस्य मायया विमूढाः, न जानन्ति सर्वात्मानं, महात्मानं, महादेवं, महेश्वरं। तस्य देवस्य, रुद्रस्य, शरीरं एव त्रयो लोकाः; तस्मात् तं प्रणम्य, अहं लोकानां शुभां निश्चयां कथयामि। पूर्वं ब्रह्माण्डस्य सृष्टिं कथितवानस्मि; अधुना तत्र ब्रह्माण्डे लोकस्वरूपं वर्णयिष्यामि। पृथिवी, अन्तरिक्षं, द्युलोकः, महर्लोकः, जनलोकः, तपोलोकः, सत्यलोकश्च—एते सप्त शुभा लोकाः ब्रह्माण्डात् उत्पन्नाः। एतेषां तले, द्विजश्रेष्ठ, सप्त तलानि, महातलादीनि, तेषां तले, क्रमशः, नरकाः। महातलं सुवर्णरत्नैः शोभितं, रम्यगृहसमायुक्तं, भवस्य विविधनिवेशनेन भूषितम्। तत्र अनन्तः, प्राज्ञराजः मुचुकुन्दः, महाबलः अधिपः, पातालस्वर्गवासिनश्च निवसन्ति। हे विप्राः, रसातलं पर्वतः, शार्करं तलातलम्, पीतं सुतलम्, वितलं प्रवालसदृशं दीप्तिमान्। अतलं श्वेतं, तलं च श्वेतं, यच्च तत्र श्वेतं दृश्यते; तेषां विस्तारः अधस्तात् पृथिव्याः तुल्यः। एषां तलेषु संख्या एवं निश्चिताः; आकाशं सहस्रयोजनं, दशसहस्रं च। लक्षं सप्तसहस्रं च तलेषु घनं मितिः; मूलं आकाशस्य त्रिंशत्सहस्रं। मुनिश्रेष्ठ, रसातलं सुवर्णमयं, शुभं, वासुक्यादिभिः सेवितम्। तलातलं विरोचनः, हिरण्याक्षः, नरकः च, अन्ये च सेवन्ते; तत् सर्वशोभायुक्तं प्रसिद्धम्। सुतलं पुरातनैः देवैः, विनायककालनिमिप्रमुखैः, अन्यैश्च पूरितम्। वितलं दानवैः, तारकः, अग्निमुखः, महान्तकः, नागैः, असुरः प्रह्लादेन च सेवितम्। वितलं च कंबलाश्वाभ्यां, वीर्यवान् महाकुम्भः, प्राज्ञः हयग्रीवः च पूजितम्।