लिङ्गपुराणम्

तत्र न केवलं एकस्तम्भनिर्मितं, किं तु सुवर्णमयूखैः स्फुरद्रूपं तद् मण्डपं विराजते स्म। मुक्ताभरणैः लम्बमानैः, रत्नमयूखैः च शोभितं तद् दिव्यं मण्डपं सर्वतः प्राकारम्। पन्नगस्तम्भैः सुसज्जितं, घण्टानां झंकारजालैः परिवृतं, रत्नैः भूषितं, तद् मण्डपं सर्वदिशं अभिमुखं स्थितम्। तत्र तस्मिन्नेव शुभे मण्डपे उत्तमं पुण्यासनं सम्यक् निर्मितं व्यवस्थितं च; तस्य पुरतः नीलवज्रमणिमयूखैः स्फुरद्रूपं पादपीठं स्थापितम्। पादस्थापनार्थं तस्य पार्श्वयोः द्वे जलपात्रे निर्मिते, तयोः उत्तमं जलं पूरितं, तयोः मुखे कमलैः परितः भूषितम्। तत्र सहस्रं जलपात्राणां सुवर्णरजतताम्रभूमिपात्राणां, सर्वतीर्थोदकपूरितानां समर्पितम्। दिव्यवस्त्राणि, दिव्यगन्धाः, कङ्कणानि, कुण्डलानि, मुकुटं, हारः च तत्र उपस्थापितम्। शतधारच्छत्रं च, चामरं च, महात्मना ब्रह्मणा परमेश्वरेण प्रदत्तम्। शङ्खमालाविलसितं चामरं, शुभाङ्गं च, चन्द्रमिव दीप्तं स्वर्णदण्डं च, यक्षपुच्छविलसितं चामरं तत्र समर्पितम्। ऐरावतः श्लाघ्यरूपः, अपरः च गजः पूजितः; विश्वकर्मणा सुवर्णमुकुटं निर्मितम्। दिव्यशुद्धकुण्डलानि, वज्रायुधश्रेष्ठं, सुवर्णसूत्रं, द्वे कङ्कणे च तत्र उपस्थापितम्। गणपैः, देवैः सम्मानितैः, विविधं बहुबहुलं द्रव्यं सर्वतः आनयितम्। ततः देवाः, इन्द्रः, नारायणप्रमुखाः, ऋषयः, पुण्यात्मा ब्रह्मा, नवब्राह्मणः च समागताः। सर्वलोकाः देवैः सह हर्षपूर्णाः आगताः; तत्र सर्वे समागताः सन्ति, पुण्यात्मा परमेश्वरः। तेन पितामहः सर्वकर्माणि सम्पादयितुं आज्ञापितः; पितामहः तस्य आज्ञया सर्वं सम्यक् अकरोत्। पितामहः, एकाग्रचित्तः, सर्वाभिषेककर्माणि सम्यक् सम्पादितवान्; ततः ब्रह्मा स्वयं पूजां च अभिषेकं च अकरोत्। विष्णुः, ततः शक्रः, लोकपालाः च शिवस्य आज्ञया गणनाथं विधिवत् अभिषिञ्चन्। ऋषयः स्तुतिं अकरोत्; पितृगणाः महात्मना प्रमुख्येन स्तुतिं अकरोत्; विष्णुः, लोकनाथः, स्तुतिम् अकरोत्, हस्तान् शिरसि कृत्वा, एकाग्रचित्तः, नमन्, जयशब्दं उच्चारयन्। ततः गणाध्यक्षाः, देवाः, असुराः च, ब्रह्मणा सह तं स्तुत्वा अभिषेकं अकरोत्। तत्र परमेश्वरस्य आज्ञया विवाहः सम्पादितः; देवी मरुत्सुताया नाम्ना सुयशा तस्य पत्नी अभवत्। तत्र चन्द्रमिव दीप्तं छत्रं देवी द्वारा उपार्जितम्, तत्र स्त्रीगणैः हस्तैः चामरधारणैः शोभितम्। तत्र उत्तमं सिंहासनं देवी मया च आसीनं, महालक्ष्म्या मुकुटादिभिः दिव्याभरणैः अलङ्कृतम्। उत्तमः हारः देवीग्रीवायां स्थापितः; वृषराजः, श्वेतगजः, सिंहः, सिंहध्वजः च तत्र प्राप्तः। रथः, सुवर्णछत्रं च, चन्द्रमण्डलवत् दीप्तम्; अद्यापि मम तुल्यः न कश्चित् अस्ति, हे महाबलिन्। परिवारं बन्धुं च गृहीत्वा, प्रभुः वृषराजे आरूढः; देवी मया सह, शिवः निर्गतः। तत्र देवीं भवां मया च दृष्ट्वा, गणाः, ऋषयः, दिव्यर्षयः, सिद्धाः च द्विजश्रेष्ठ तव पाशुपतं आदेशं याचितवन्तः। ततः प्रभोः आज्ञया नन्दिका, पर्वतपतिसेवकः, तेषां शुभं पाशुपतं आदेशं दत्तवान्। तस्मात् ऋषयः तं आदेशं प्राप्त्वा, भवे भक्ताः अभवन्; एवं पूजनं कर्तव्यं। यो भवस्य नाम उच्चारयति न नमन्, स ब्रह्महत्यादशगुणपापं प्राप्नोति; तस्य पापं महत्तरम्। तस्मात् सर्वथा नमस्कारणं पाठं च कर्तव्यं; प्रथमं नमस्कृत्वा, अन्ते शिवपदं प्राप्नोति। सूते, त्वया शङ्करस्य सर्वं स्पष्टं कथितम्; अधुना रुद्रस्य स्वरूपं, सर्वात्मनः, कथयितुम् अर्हसि। भूमिः, भुवः, स्वः, महः, जनः, तपः, सत्यं, पातालं, नरकलोकाः, अनन्तसागरगह्वरेषु—ताराग्रहचन्द्रसूर्यध्रुवः, सप्तर्षयः, दिव्यजनाः, अन्ये च, सर्वे तस्य प्रसादेन सन्ति। तेन सर्वं सृष्टं, द्विजश्रेष्ठ; स सर्वात्मा, सर्वसमष्टिरूपः, नित्यशिवः। मोहिता मायया, विमूढा, न जानन्ति सर्वात्मानं, महात्मानं, महादेवं, महेश्वरम्। तस्य रुद्रस्य शरीरं त्रिलोक्येव; तस्मात् तं नमस्कृत्वा, लोकानां शुभनिश्चयं कथयामि। पूर्वं ब्रह्माण्डस्य सृष्टिं विस्तरेण उक्तवान्; अधुना तत्र स्थितानां लोकानां स्वरूपं कथयामि। पृथिवी, अन्तरिक्षं, स्वर्गः, महर्लोकः, जनः, तपः, सत्यं—एते सप्त शुभलोकाः ब्रह्माण्डात् उत्पन्नाः। तेषां अधः, द्विजश्रेष्ठ, सप्त तलानि महातलादि, तेषां अधः क्रमशः नरकाः। महातलं सुवर्णरत्नैः, दिव्यप्रासादैः, विविधवास्तुभिः, भवराजस्य निवासैः भूषितम्।