लिङ्गपुराणम्

तेषां गणाधिपतीनां, देवदेवेश्वरं त्रिनेत्रं वृषध्वजं तेजस्विनं शिवं समीपं समागताः, तं तेजोमयं प्रभुं प्राञ्जलयः प्रशंस्यं याचन्ति—“भगवन्, किमर्थं वयं आहूताः? यदाज्ञापय, तत्कर्तुं वयं सर्वे सिद्धाः। किम् समुद्रान् शोषयेम, यमं सह अनुचरैः वधेम, मृत्युपुत्रं वा मृत्युम् स्वयम् वा, पद्मजनं पशुवत् हन्याम? इन्द्रं देवैः सह बद्ध्वा, विष्णुं वातेन सह, रुष्टाः असुरगणान् आनयेम? कस्य भीषणं आपदं अद्य तव आज्ञया आवहेम, अथवा कस्य उत्सवम्, सर्वकामसम्पूर्णाय?” एवं सर्वे गणेश्वराः, सर्वसम्मानिताः, तं प्रभुं पूजयन्तः, शतकोटिगणान् सम्बोधितवन्तः। शिवः तान् सम्मान्य, स्नेहपूर्वकं उवाच—“शृणुत, किमर्थं यूयं लोकार्थाय आहूताः। यथाज्ञापितं, मनः एकाग्र्यं कृत्वा, न विचिकित्स्य, तत्कर्तव्यम्। एष नन्दी पुत्रः, सर्वेश्वरः, ब्राह्मणः, नेता, गणाधिपः, योगेश्वरः। मम आज्ञया, सर्वे यूयं तं महान् योगिनं, गणाधिपं, अभिषिक्त्वा, सेनापतिं कुरुत।” एवं शिवस्य वचनं श्रुत्वा, सर्वे गणाः, आप्यायनं कृत्वा, ‘एवं भवतु’ इति उक्त्वा, आवश्यकं द्रव्यं आनयन्। तस्मै दिव्यं आसनं, जाम्बूनदसुवर्णमयं, मेरुसदृशं, मोहकं, शोभायुक्तं समर्पितम्। तत् एकस्तम्भन निर्मितं न, किं तु सुवर्णरश्मिभिः दीप्तं, मुक्तावलिसंयुतं, रत्नमण्डितं च। वज्रस्तम्भैः, घंटाजालैः परिवृतं, मणिभिः भूषितं, सर्वदिशानुग्रं मण्डपं निर्मितम्। तस्य मध्ये शुभं आसनं स्थाप्य, पुरतः नीलवज्रदीप्तं पादपीठं स्थापितम्। पादस्थित्यर्थं, पक्षयोः श्रेष्ठजलपूर्णे द्वे पात्रे, कमलैः आवृतमुखे, निर्मिते। सहस्रं सुवर्ण, रजत, ताम्र, मृत्तिकापात्राणि, सर्वतीर्थजलपूर्णानि, समर्पितानि। दिव्यवस्त्राणि, दिव्यगन्धाः, कंकणानि, कुण्डलानि, किरीटं, हारः च उपस्थापितम्। शतार spokesयुक्तं छत्रं, चामरं च, ब्रह्मणा महात्मना प्रदत्तम्। शंखमालाभिः शोभितं चामरं, चन्द्रसदृशं, सुवर्णदण्डयुक्तं, यक्ष्मध्वजं च। ऐरावतः, शुभदर्शनः, अन्यः गजः पूजितः; विश्वकर्मणा सुवर्णकिरिटं निर्मितम्। दिव्यं निर्मलं कुण्डलम्, श्रेष्ठं वज्रायुधं, सुवर्णसूत्रं, द्वे कंकणं च। गणपैः, देवपूजितैः, अन्यानि बहूनि विविधानि द्रव्याणि आनयितानि। ततः देवाः सह इन्द्रेण, नारायणप्रमुखैः, ऋषिभिः, ब्रह्मणा, नवब्राह्मणैः, समागताः। सर्वलोकाः देवैः सह हर्षपूर्वकं आगच्छन्; सर्वे आगते, शिवः परमेश्वरः आदेशं दत्तवान्। पितामहं सर्वकर्माणि कर्तुं आज्ञापयत्; पितामहः, शिवाज्ञया, सर्वं विधिवत् अभिषेककर्म अकरोत्। ब्रह्मा ध्यानपूर्वकं सर्वं अभिषेककर्म कृत्वा, स्वयं पूजितवान्, अभिषिक्तवान्। ततः विष्णु, ततः शक्रः, लोकपालाः अपि, शिवाज्ञया, गणाधिपं विधिवत् अभिषिक्तवन्तः। ऋषयः स्तुतिं अकरोत्; पितरः महात्मनः पुरस्कृत्य अपि स्तुतिं अकरोत्। विष्णुः, लोकनाथः, शिरसि अञ्जलिं कृत्वा, एकाग्रचित्तः, नमस्कृत्य, जयशब्दं उच्चारयत्। ततः गणाधिपाः, देवाः, असुराः, ब्रह्मणा सह, स्तुतिं कृत्वा, अभिषिक्तवन्तः। तत्र परमेश्वरस्य आज्ञया, विवाहः सम्पन्नः; देवी, मरुत्पुत्री, सुयशा नाम्ना, नन्द्याः पत्नी अभवत्। चन्द्रसदृशं छत्रं तया प्राप्तं, तत्र अलंकृतं, स्त्रीगणैः हस्तचामरैः सह। परमासनं तया मया च उपविष्टं, महालक्ष्म्या किरीटादिभिः शोभितं। श्रेष्ठं हारं देवीग्रीवे स्थापितम्; वृषध्वजः, श्वेतगजः, सिंहः, सिंहध्वजः च प्राप्तः। रथः, सुवर्णछत्रं, चन्द्रमण्डलसदृशं दीप्तं, तत्र प्राप्तम्; अद्यापि, महाबल, मम तुल्यः कोऽपि नास्ति। स्वकुलं बन्धुं च गृहीत्वा, गणाधिपः वृषे आरोहितः; देवी, मया सह, शिवः प्रस्थितः। तदा, देवीं भवां मया सह दृष्ट्वा, गणाः, ऋषयः, दिव्यर्षयः, सिद्धाः, पाशुपताज्ञां याचन्ति। ततः शिवस्य आज्ञया, नन्दिका, पर्वतपतिसखी, शुभां पाशुपताज्ञां दत्तवती। तस्मात्, ऋषयः, श्रेष्ठऋषेः आज्ञां प्राप्त्वा, भवान्तं भक्ताः अभवन्; एवं पूजां कर्तव्यम्। यो भवस्य नाम उच्चरति, नमस्कृत्य विना, स ब्रह्महत्यायाः दशगुणं पापं प्राप्नोति; तस्य पापं घोरतरम्। तस्मात्, सर्वथा, नमस्कृत्य, जपं कर्तव्यम्; आदौ नमस्कृत्य, अन्ते शिवपदं प्राप्नोति।