लिङ्गपुराणम्

सर्वशक्तिमान् भगवान् महेश्वरः वामां, रौद्रीं, महामायां, कमललोचनां वैष्णवीं, कलां, विकिरिणीं, कालीं, कमलवासिनीं च सृष्टवान्। तदा बलविकिरिणीं, बलप्रमथिनीं सर्वभूतविनाशिनीं, मनोन्मनीं च देवीं निर्मितवान्। एवं सा देवी सहस्रशः अन्याः स्त्रियः अपि सृजति स्म; ताभिः सह रुद्रैः च, भगवान् त्रैलोक्यनाथः अभवत्। परमेश्वरः तस्याः, सर्वात्मन्याः, पुरतः स्थितः। तस्य ब्रह्मणः, परमेश्वरस्य, मृतस्य, भगवान् उपस्थितः। दयालुर्महेश्वरः, ब्रह्मणः पुत्रः, पुनः ब्रह्माय जीवप्राणान् दत्तवान्, तं स्वात्मनः प्राणान् अर्पितवान्। ततः रुद्रः किञ्चित् बलं प्राप्य हृष्टः अभवत्; सुरेश्वरः ब्रह्माणं परमवचनं उवाच— "मा भैः, भाग्यवत्, विरिञ्च, लोकगुरो। अत्र तव प्राणाः स्थापिता मया; अतः उत्तिष्ठ, प्रभो।" तानि वचनानि श्रुत्वा पितामहः, स्वप्नात् जागृतः इव, शान्तचित्तः अभवत्, तस्य नेत्रे विकसितपद्मसमानि आसीत्। जीवनं पुनः प्राप्त्वा, ब्रह्मा महेश्वरं दृष्टवान्; दीर्घकालं तं पश्यन्, स मृदुलगम्भीरया वाचा प्रोवाच। पूज्यः ब्रह्मा उत्थाय, अञ्जलिं कृत्वा, प्रणम्य, उवाच—"भगवन्, वद, भाग्यवत् प्रभो, तव वचनैः मे मनः हृष्टम्।" "कः त्वं, अष्टमूर्तिमान्, एकादशरूपः स्थितः?" इति श्रोतुं, महेश्वरः प्रत्युवाच। शुभहस्ताभिः ब्रह्माणं स्पृष्ट्वा, सुरारिपुविनाशकः उवाच—"मां परमात्मानं विद्धि, एषा च मम अजन्मा मायाः।" "एते रुद्राः तव रक्षणाय अत्र स्थिताः।" तदा ब्रह्मा, देवेशं नमस्कृत्य, उवाच। अञ्जलिं कृत्वा, हर्षगद्गदया वाचा, "भगवन्, देवदेव, दुःखैः पीडितोऽस्मि।" "शंकर, त्वं मां संसारात् उद्धारयेत्।" तदा भगवान्, उमापतिः, पितामहं स्मितवान्। ततः विश्वेश्वरः रुद्रैः तथा तया सह अदृश्यः अभवत्। अतः, शिलाद, लोके यः गर्भात् न जातः, स दुर्लभः। अजमृत्युः पुरुषः दुर्लभः; कमलजः अपि मृत्युं प्राप्नोति। यदि भगवान् रुद्रः, देवदेवः, तुष्टः भवति, तदा सम्भवति। "तव पुत्रः, गर्भात् न जातः, अमृत्युः, मया, विष्णुना, महात्मना ब्रह्मणा च न अप्राप्यः।" "अजमृत्युः वर्णनं न शक्यते।" इति वदन्, दयालुः ब्राह्मणश्रेष्ठं आशीर्वदितवान्। देवैः परिवृतः भगवान् श्वेतवृषारूढः निर्गतः। यदा सहस्राक्षः इन्द्रः, वरदः च गच्छत्, शिलादः महाभवम् अर्चयन्, तं तुष्टिं प्रार्थयन्, तपसा तुष्टवान्। ततः तस्य ब्राह्मणस्य, परमात्मनिष्ठस्य, दिव्यं सहस्रवर्षं एकेन अद्भुतक्षणेन व्यतीतं। तपस्विनः शरीरम् वल्मीकैः आच्छादितम्, कीटैः तथा तीक्ष्णमुखैः रक्तकीटैः समावृतम्। मांस-रक्त-त्वचः रहितः, दीवारूपः, केवलं अस्थिभिः शेषः; एवं शंकरः तं दृष्टवान्। कामारिपुहस्तेन स्पृष्टः स तपस्वी, तस्मिन्नेव क्षणे, द्विजः श्रान्तिं त्यक्तवान्। तस्य तपसा तुष्टः, महाशंकरः, गणैः तथा मया सह, "तव तपसा तुष्टोऽस्मि" इति उवाच। "महामते, तव तपस्याः किमर्थम्? सर्वशास्त्रार्थविदं, सर्वज्ञं पुत्रं दास्यामि।" तदा, देवेशं नमस्कृत्य, स्तुत्वा, शिलादः सोमं, शशिनं, हर्षगद्गदया वाचा उवाच— "भगवन्, देवदेव, त्रिपुरान्तक, शंकर, अजमृत्युः पुत्रः मे इच्छितः, उत्तम।" पूर्वं, परमेश्वरः रुद्रः, तपसा तुष्टः, ब्रह्मणा शिलादं स्नेहेन उवाच— "द्विज, पूर्वं ब्रह्मणा, तपस्विभिः, ऋषिभिः, देवैः च, अवतारार्थं अहं पूजितः।" "अहम् तव पुत्रः भविष्यामि, अजः, नन्दी नाम, त्वं मम पिता, ब्रह्मा जगतां पिता यथा।" एवं उक्त्वा, तपस्विनं तत्र स्थितं दृष्ट्वा, सोमः, शशिनः सदृशः, हृष्टः, तत्रैव अदृश्यः। रुद्रात् पुत्रं लब्ध्वा, पिता हृष्टः, महर्षे, महायज्ञस्थलं अगच्छत्, यज्ञविदां श्रेष्ठः। तस्मात् शम्भोः स्थलात्, तस्य आदेशात्, अहं पूर्वं जातः, युगान्ताग्निसदृशः दीप्तः। ततः मेघाः वर्षं स्रष्टुम् आरब्धाः; दिव्याः, किन्नराः, सिद्धाः, साध्याः आकाशे गायन्ति स्म; शिलादस्य पुत्रः भूत्वा, उपेन्द्रः पुष्पवर्षं कृतवान्। मां दृष्ट्वा, युगान्तसूर्यसदृशं, जटामुकुटधारिणं, त्रिनेत्रं, चतुर्भुजं, बालं त्रिशूल-परशु-मुद्गरधारिणं—वज्रधारिणं, वज्रदंष्ट्रं, वज्रधारिणा पूजितं, वज्रकुण्डलभूषितं, उग्रं, वर्षमेघनिनादम्— सर्वदेवाः ब्रह्माद्याः, इन्द्रः, महर्षयः, मां स्तुतवन्तः; सर्वत्र वाद्यं, अप्सरःगणाः नृत्यन्ति स्म। महर्षे, ऋषयः, हृष्टाः, ऋग्यजुःसामशिवमन्त्रैः मां स्तुत्वा, प्रणम्य, प्रशंशन्।