लिङ्गपुराणम्

एवं किल कलियुगे राजा सर्वं विदित्वा कालपरवशः सन् न हिंसां करोति, पुष्पगन्धादिभिः शुभैः कार्यैः पूजनमेव कुर्वन्। तत्र अल्पविद्यालाभबलसम्पन्नाः जनाः शूद्रान् पूजयन्ति, दर्पयुक्ताः शूद्राः द्विजश्रेष्ठान् अपि न पश्यन्ति, हे ब्राह्मन्। ब्राह्मणाः अपि सेवासमये द्वारे तिष्ठन्ति, शूद्राश्च शूद्रजीविनश्च यानारूढान् परिवेष्टयन्ति। कलियुगे ब्राह्मणाः सेवां कुर्वन्ति, स्तुतिभिश्च स्तुवन्ति; द्विजश्रेष्ठाः तपःयज्ञफलानि विक्रयन्ति। अस्मिन्कलौ बहवः तपस्विनः स्युः; युगान्ते पुरुषाः अल्पाः, स्त्रियः बह्व्यः भविष्यन्ति। द्विजातयः वेदज्ञानकर्मसु निन्दां कुर्वन्ति; तत्र महादेवः शङ्करः नीलरक्तवर्णः धर्मस्थापनार्थं विकृतरूपेण प्रादुर्भवति; ब्राह्मणाः तम् यथाशक्ति सेवन्ते। ते कलिदोषं जित्वा परमां स्थितिम् आप्नुवन्ति; मृगाः बलवन्तः स्युः, गाः क्षीयन्ते। युगान्ते साधूनां निर्गमनं ज्ञेयं; तदा सूक्ष्मं महद् दुष्प्राप्यं च दानमूलकं पुण्यं तिष्ठति। चतुर्षु आश्रमेषु शैथिल्ये धर्मः क्षीयते; राजानः न रक्षन्ति, न च करं गृह्णन्ति, अपि तु लुण्ठनमेव कुर्वन्ति। युगान्ते सर्वे स्वजीवनरक्षणे एव प्रवृत्ताः स्युः; ग्रामाः चौरैः पीड्यन्ते, चत्वराः त्रिशूलधारिभिः। स्त्रियः केशान् मुक्त्वा विचरन्ति; देवेन युगान्तसूचने वृष्टयः विचित्राः भवन्ति। वणिजः सर्वे पापकर्मणः, मिथ्यावृत्त्युपजीविनः, छद्मरूपिणः परिवेष्टिताः स्युः। जनाः बहून्यपि यज्ञान् कुर्वन्ति, परस्परं तु कटुवचनानि वदन्ति, सत्यहीनाः, परनिन्दायुक्ताश्च। युगपतनकाले शुभकर्मणां प्रत्युपकारः न कश्चन; निन्दकाः पतन्ति, एष युगान्तलक्षणम्। भूमिः नृपहीना, न धान्येन न च धनैः आवृतिः; जनपदनगराणि शून्यानि स्युः। भूमिः अल्पजलफलप्रदा; रक्षकाः न रक्षन्ति; अधर्मिष्ठाः नृपाः उत्पद्यन्ते। परधनचौराः, परदारगामिनः, कामवशाः, दुष्टचित्ताः, नीचाः, हिंसारताः च स्युः। पुरुषाः सदाचारं त्यजन्ति, केशान् मुक्त्वा त्रिशूलधारिणः च; युगान्ते षोडशवर्षे बालकाः जायन्ते। श्वेतदन्तत्वक्चक्षुष्मन्तः, मुण्डितमस्तकाः, काषायवस्त्रधारिणः च शूद्राः धर्माचरणे प्रवृत्ता युगान्ते दृश्यन्ते। कृषिचौराः, दृढवस्त्रकामिनः, चौराचौराः अपि चौर्यं कुर्वन्ति। यदा यथाकर्म नश्यति, जगत् निष्क्रियं भवति, तदा कीटमूषिकसर्पाः मानवान् बाधन्ते। तदा समृद्धिः, सुरक्षा, आरोग्यं, सामर्थ्यं दुर्लभं; जनाः क्षुधाभयपीडिताः कौशिकीदेशे शरणं यान्ति। दुःखार्तानां शतवर्षपर्यन्तं आयुः परमम्; तदा कलौ वेदाः अदृश्याः भवन्ति। यज्ञाः नश्यन्ति, केवलमधर्मेण पीड्यन्ते; काषायवस्त्रधारिणः, बन्धनहीनाः, बहुकपालिनः अपि दृश्यन्ते। केचित् वेदान् विक्रीणन्ति, केचित् तीर्थानि; अन्ये छद्मिनः वर्णाश्रमविधिं विघ्नयन्ति। तदा कलियुगे तादृशाः जनाः उत्पद्यन्ते; तस्मिन्काले शूद्राः धर्मार्थनिपुणाः वेदाध्ययनं कुर्वन्ति। शूद्रवंशोत्पन्नाः नृपाः अश्वमेधयज्ञं कुर्वन्ति, स्त्रीबालगोवधं कुर्वन्ति, परस्परं हन्ति च। तस्मिन्काले जनाः परस्परं बाधन्ते; दुःखं बहुलं, अल्पायुषः, कुपरिपाकयुक्तदेहाः, सर्वे रोगपीडिताः। अधर्मासक्त्या कलियुगं तमोवृतमित्युच्यते; जनानां मध्ये ब्राह्मणघ्नादिकर्माणि प्रवर्तन्ते। तस्मात् कलिसमागमे आयुः, बलम्, रूपं च क्षीयते; शीघ्रं मनुष्याः अन्तं प्राप्नुवन्ति। ये द्विजश्रेष्ठाः युगान्ते धर्मं शास्त्रविहितं अनसूयया आचरन्ति, ते धन्याः। त्रेतायां धर्मो वार्षिकः, द्वापरे मासिकः, कलौ तु क्लेशानुसारं पण्डिता दैनिकं धर्मं प्राप्नुवन्ति। एष कलियुगस्य भावः; अधुना तस्य सन्ध्यांशं मम शृणु। प्रत्येकयुगे त्रयो भागाः पुण्यस्य क्षीयन्ते। युगानां स्वसन्ध्यांशः प्रत्येकं तिष्ठति, सन्ध्यायाः स्वांशः स्वभावतः प्रतिष्ठितः। यदा युगान्तस्य सन्ध्यांशः आगच्छति, तदा तेषां पापिनां विनाशाय तेषां स्वामी उत्पद्यते। सोमवंशे प्रमितिर्नाम राजा कीर्त्यते; सः स्वायम्भुवान्तराले भागशः मानवः आसीत्। सः विंशतिवर्षपर्यन्तं पूर्णत्वा, अश्वरत्नरथगजसैन्ययुक्तः पृथिवीं भ्रमति। तदा शस्त्रधरशतसहस्रैः ब्राह्मणैः परिवृतः सन्, सहस्रशः म्लेच्छान् निहन्ति। सः सर्वान् शूद्रवंशज नृपान् हत्वा, समस्तान् छद्मिनः अपि समूलं नाशयति, प्रभुरिव।