लिङ्गपुराणम्

कलियुगे ब्राह्मणानां कर्मदोषैः जनानां मध्ये भीरुत्वं जायते। तदा न वेदानधीयन्ते, न च द्विजातयः यज्ञान् कुर्वन्ति। पुरुषाः क्षत्रियाश्च क्षीयन्ते, ततोऽन्येऽपि सामान्यजनाः; मन्त्रप्रयोगेन शूद्राः ब्राह्मणैः सह सम्बध्यन्ते। तस्मिन् काले, शय्यासनभोजनैः सह शूद्रबहुलाः राजा ब्राह्मणान् पीडयन्ति। जनानां मध्ये गर्भघातः शूरघातश्च प्रवर्तते; शूद्राः ब्राह्मणाचारं, ब्राह्मणाः शूद्राचारं अनुवर्तन्ते। चौराः राजधर्मं पालयन्ति, राजानः चौरवत् आचरन्ति; एकपत्नीका स्त्रियः न स्थास्यन्ति, परपुरुषगामिन्यः वृद्धिं यास्यन्ति। सर्वत्र वर्णाश्रमव्यवस्था नश्यति; तदा पृथिवी अल्पं फलं ददाति, कदाचित् बहु फलं अपि ददाति। अश्मभक्षिन्, तस्मिन् काले रक्षिता भवन्तः राजानः चौराः लुण्ठकाः च भवन्ति; सर्वे शूद्राः पण्डिताः स्युः, ब्राह्मणैः पूज्यन्ते च। राजानः क्षत्रिया न भवन्ति, ब्राह्मणाः शूद्रसेवया जीवन्ति; उपविष्टान् द्विजातीन् मूढाः नोत्थायन्ते। मन्दबुद्धयः शूद्राः श्रेष्ठद्विजान् तुदन्ति; ब्राह्मणाः शूद्रस्य मुखकर्णयोः हस्तं स्थापयन्ति। तस्मिन् काले, नीचवत् तं विनयेन भाषन्ते; द्विजश्रेष्ठ, शूद्राः ब्राह्मणमध्येषु उच्चासने उपविशन्ति। जानन् अपि राजा कालवशात् कलियुगे न हिंसां करोति; पुष्पगन्धादिभिः शुभद्रव्यैः पूजनं भवति। अल्पविद्याबलधनसम्पन्नाः शूद्रान् पूजयन्ति; गर्विताः शूद्राः द्विजश्रेष्ठान् न पश्यन्ति, ब्राह्मण। सेवासमये ब्राह्मणाः द्वारे तिष्ठन्ति; शूद्राः शूद्राश्रिताश्च यानस्थं जनं परिवेष्टयन्ति। तत्र ब्राह्मणाः स्तुतिभिः सेवनं कुर्वन्ति, कलियुगे; द्विजश्रेष्ठाः तपःयज्ञफलानि विक्रीयन्ते। अस्मिन् कलियुगे बहवः तपस्विनः स्युः; युगे क्षीयमाणे, पुरुषाः अल्पाः, स्त्रियः बह्व्यः भविष्यन्ति। कलियुगे द्विजातयः वेदविद्यां कर्म च निन्दन्ति; तत्र महादेवः शङ्करः नीलरक्तवर्णः विकृतरूपेण धर्मस्थापनाय प्रादुरभविष्यति। ब्राह्मणाः शङ्करं यथाशक्ति सेवन्ते। कलिदोषान् जित्वा, ते परमं पदं प्राप्नुवन्ति; मृगाः बलवन्तः भवन्ति, गावः ह्रियमाणाः। युगान्ते सतां गमनं ज्ञेयं; तदा सूक्ष्मं विशालं दुर्लभं दानमूलं च भविष्यति। चतुष्पादाश्रमे शिथिलत्वे धर्मः स्खलिष्यति; नृपाः न रक्षन्ति, न च करान् गृह्णन्ति, अपि तु लुण्ठयन्ति। युगान्ते जनाः केवलं आत्मरक्षणे प्रवृत्ताः; ग्रामाः चौरैः पीड्यन्ते, मार्गचत्वरेषु त्रिशूलधारिणः स्युः। कलियुगे स्त्रियः मुक्तकेशाः भविष्यन्ति; भगवता युगान्तसूचने, विचित्रवृष्टयः भविष्यन्ति। सर्वे वणिजः अधमकाले दुष्टाः, मिथ्यावृत्त्या जीविष्यन्ति, भ्रान्तरूपैः छद्मभिः परिवेष्टिताः। जनाः बहून् यज्ञान् कुर्वन्ति, परस्परं तु कटुवाक्यं भाषन्ते, निःसत्याः, परनिन्दनपराः च। युगक्षये सदा प्रत्युपकारकः न भविष्यति; निन्दकाः पतिष्यन्ति, एष युगान्तचिह्नं। पृथिवी नृपहीना भविष्यति, न धान्यनिधिभिः आच्छादिता; जनपदनगराणि शुष्कानि स्युः। पृथिवी अल्पजलफलप्रदा भविष्यति; रक्षिता न रक्षन्ति, अधर्मिष्ठा नृपाः भविष्यन्ति। परधनहराः, परदारगामिनः, कामवशाः, दुष्टबुद्धयः, नीचाः, हिंसाप्रियाः च स्युः। पुरुषाः सदाचारं ह्रासयिष्यन्ति, मुक्तकेशाः त्रिशूलिनश्च; युगान्ते षोडशवर्षे बालाः जायन्ते। श्वेतदन्तत्वक्चक्षुषः, मुण्डितशिरसः, काषायवस्त्रधारिणः, शूद्राः धर्मं आचरिष्यन्ति युगान्तसमीपे। धान्यचौराः, दृढवस्त्रकामिनः स्युः; चौराः चौरात् चौर्यं कुर्वन्ति, चौरस्यापि चौरात् चौर्यं भवति। यदा यथाकर्म नश्यति, जगत् निष्क्रियं भवति, तदा कीटमूषिकसर्पाः मनुष्यांश्च बाधन्ते। तदा समृद्धिः, रक्ष्यमाणता, आरोग्यं, सामर्थ्यं च दुर्लभं भविष्यति; क्षुधाभयपीडिताः जनाः कौशिक्यां देशे शरणं गमिष्यन्ति। दुःखाभिभूतानां शतवर्षपर्यन्तं आयुः भविष्यति; तदा कलियुगे वेदाः सर्वथा न दृश्यन्ते। यज्ञाः लुप्यन्ते, केवलं अधर्मेण पीड्यन्ते; काषायधारिणः, निर्ग्रन्थाः, बहुकपालिनश्च दृश्यन्ते। केचित् वेदान् विक्रीणन्ति, अन्ये तीर्थानि विक्रीणन्ति; अन्ये छद्मिनः वर्णाश्रमधर्मस्य आदेशं निवारयन्ति। तदा कलियुगे तादृशा जनाः उत्पद्यन्ते; तस्मिन् काले शूद्राः धर्मार्थनिपुणाः वेदान् पठन्ति। शूद्रवंशजाः राजानः अश्वमेधयज्ञं कुर्वन्ति, स्त्रीबालगोवधं कृत्वा, परस्परं च हत्वा। तस्मिन् काले जनाः परस्परं विघ्नं कुर्वन्ति; दुःखं बहुलं भवति, आयुः क्षुद्रं, शरीराणि क्षीयन्ते, सर्वे रोगपीडिताः भवन्ति। अधर्मासक्त्या कलियुगं तमसा आच्छादितं कथ्यते; जनानां मध्ये ब्रह्महत्या दीर्घादिकं च प्रवर्तते।