कृपां कुरु, हे जगन्नाथ, त्वां शरणं प्राप्तोऽस्मि, हे वैकुण्ठ, हे शौरे, सर्वज्ञ, हे वासुदेव, महाबाहो। हे सङ्कर्षण, महाभाग, हे प्रद्युम्न, हे पुरुषोत्तम, हे अनिरुद्ध, हे महाविष्णो, नित्यं विष्णवे नमः। हे विष्णो, तव दिव्यं पीठं अव्यक्तम्; मध्ये तिष्ठति सर्वव्यापी, सहस्रफणसमायुक्तः, तमोरूपधारी, पृथिवीधारकः। अधस्तात्, हे देवाधिदेव, धर्मो ज्ञानं च वैराग्यं च सन्ति; तस्य पीठस्य पादाः तव ऐश्वर्यम्। सप्त पातालानि तव पादाः, पृथिवी तव कट्याः, सप्त समुद्राः तव वसनानि, दिशः तव महाबाहवः। हे सर्वव्यापिन्, आकाशः तव शिरः, नाभिः अन्तरिक्षम्, वायुः तव नासिकायाम्, चन्द्रसूर्यौ तव नेत्रे, केशाः नीलोत्पलादिपुष्पाणि। तारा, ग्रहाः, स्वयम् आकाशः तव कण्ठाभरणानि; कथं तव स्तुतिं करिष्यामि, देवाधिदेवस्य, परमपुरुषस्य, पूज्यस्य? यद्यद् दिव्यं कर्म श्रद्धया कृतं, यद् श्रुतं वा पठितं वा, यदि किञ्चिद् दोषमस्ति, तद् क्षमस्व, हे नारायण, नमस्ते। एष विष्णोः स्तवः सर्वपापहारी; यः पठति शृणोति वा, संक्षेपेणोक्तं अपि, अथवा द्विजातीन् भक्त्या शृणोति, स विष्णुलोकं प्राप्नोति। एवं विजित्य, अजेयं प्रभुं, देवाधिपं चान्यांश्च, ते भक्त्या विनतशिरसः जनार्दनं निवेदयामासुः। ते ऊचुः—"भगवन्, कश्चित् ब्राह्मणो नाम दधीचः, प्रसिद्धः, धर्मज्ञः, जितेन्द्रियः, पूर्वं मे मित्रमासीत्। स सर्वैः अजेयः, शंकराराधननिष्ठः, स मम अपमानपूर्वकं सभायां वामपादेन शिरसि ताडितवान्। हे देवाधिदेव, हे विष्णो, स मां ताडितवान्, गर्वमत्तः च सर्वत्र proclaimed—‘नाहं भीतः।’ हे जगन्नाथ, तं ब्राह्मणं दधीचं जेतुमिच्छामि; यथोचितं कुरु, हे जनार्दन।" एवं दधीचस्य महात्मनः अजेयत्वं ज्ञात्वा, हरिः महेशस्य अतुलबलं स्मरन्। स्मृत्वा, हरिः अब्रवीत्—"राजन्, ब्राह्मणानां, ब्रह्मणः क्षुधाजन्यानां, महेश्वरात् न किञ्चित् भयम्। विशेषतः रुद्रभक्तानां सर्वत्रैव निर्भयता, किं पुनर्दधीचस्य? तस्मात्, राजन्, त्वं न विजेष्यसि; शापहेतोः अहं तं ब्राह्मणं देवैः सह क्लेशयिष्यामि। तस्य शापेन, राजन्, दक्षयज्ञे मम देवैः सह विनाशः भविष्यति, ततः पुनरुत्थानं। तस्मात्, त्वां प्राप्त्वा, ब्राह्मणश्रेष्ठ, सर्वयत्नं करिष्यामि, तव दधीचविजये।" एवं श्रुत्वा, क्षुपः जनार्दनं प्राह—"एवं भवतु"—इति; स प्रभुः अपि दधीचब्राह्मणस्य आश्रमं जगाम। भगवान्, भक्तवत्सलः, ब्राह्मणरूपं धारयित्वा, मुनिं दधीचं उपगम्य, प्रणम्य, जगद्गुरुः तं उवाच—"हे दधीच, ब्राह्मणश्रेष्ठ, नित्यं भगवद्भक्त, अहं त्वत्तः एकं वरं याचे; दातुमर्हसि।" देवाधिदेवेन तथा याचितः, दधीचः विष्णुं प्राह—"यदिच्छसि सर्वं जानामि; त्वत्तः अपि न भीतः। ब्राह्मणरूपेण त्वं आगतः, हे जनार्दन; त्वं भूतं भविष्यद् वर्तमानं च, हे जनार्दन। रुद्रकृपया अहं जानामि; ब्राह्मणरूपं त्यज, हे धृतव्रत। क्षुपेन त्वं पूजितः, हे देवाधिदेव, हे मधुसूदन। तव भक्तेषु अनुरागं जानामि, हे हरि; तव भक्तवत्सलता युक्ता, हे हरि। यदि मयि किञ्चित् भयम् अस्ति, भगवद्भक्तनिष्ठे मयि, तद् त्वं सत्येन वद, हे कमलनयन, वरद। तस्मात्, सत्यं वदामि; नाहं भीतः, हे जनार्दन। नाहं कस्यचित् भीतोऽस्मि, देवदानवब्राह्मणेषु अपि।" एवं वचनं श्रुत्वा, जनार्दनः ब्राह्मणरूपं क्षणेन त्यक्त्वा, स्वस्वरूपेण स्मयमानः उवाच—"हे दधीच, त्वं सर्वत्र निःशङ्कः, भगवद्भक्तनिष्ठः, सर्वज्ञः च। एकवारं वद—‘भीतोऽस्मि’—नमस्ते! मम आज्ञया, ब्राह्मणश्रेष्ठ, सभायां क्षुपं प्रति वद।" विष्णोः साम्भाषणमपि श्रुत्वा, महर्षिः दधीचः तं श्रेष्ठं देवमुत्तरं ददौ—"नाहं भीतः।" देवदेवस्य शम्भोः, पिनाकिनः, शर्वस्य, शङ्करस्य, सर्वज्ञस्य, महर्षेः शक्त्या। तदा, मुनिवचनं श्रुत्वा, हरिः कोपाविष्टः, चक्रं उत्तोल्य, मुनिवरं दग्धुम् उद्युक्तः। विष्णोः सुदर्शनचक्रस्य अग्रभागः दधीचशक्त्या क्षुपस्य सन्निधौ मुण्डितः। तस्य चक्रस्य मुण्डितत्वं दृष्ट्वा, चक्रपाणिं दधीचः स्मयमानः, साक्षात् सृष्टिस्थितिलयानां कारणं, उवाच—"भगवन्, यत् सुदर्शनं चक्रं त्वया पूर्वं महता प्रयत्नेन प्राप्तं, तद् विष्णोः अस्त्रं प्रसिद्धम्। एतत् शिवस्य शुभं चक्रं मम हिंसायै न इच्छति; तस्मात्, ब्रह्मास्त्रादिभिः यत्नं कुरु।