तस्य पूजनस्य प्रभावात् भगवतः पुरुषोत्तमस्य श्रीभूमिसमेतस्य तुष्टस्य दिव्यशङ्खचक्रगदाधरस्य साक्षात् दर्शनं प्रादुरभूत्। स भगवान् मुकुटधारी, पद्महस्तः, सर्वाभरणभूषितः, पीताम्बरधारी, देवासुरसमावृतः दिव्यरूपेण प्रकटितः। गरुडध्वजः स भगवान् तस्मै दिव्यदर्शनं दत्तवान्; तं जनार्दनं परमेश्वरं दिव्यरूपेण दृष्ट्वा स भक्तः कृताञ्जलिः प्रणम्य स्तुतिं श्लोकैः अन्वगायत्— “त्वमेव आदि:, त्वमेव अनन्तः, त्वमेव प्रभवः, हे जनार्दन। त्वं पुरुषः, जगन्नाथः, विष्णुः, सर्वेश्वरः; त्वं ब्रह्मा, पुरुषः, विश्वरूपः, पितामहः। त्वमेव आद्यं सत्यम्, परं ज्योतिः, हे जनार्दन, परात्मा, परं पदं, श्रीनिवास, भूमिपते, प्रभो। रुद्रस्तव क्रोधात् तमसा संवृतः उत्पद्यते; तव प्रसादात् स्रष्टा ब्रह्मा रजसा उत्पद्यते। तव प्रसादात् विष्णुः स्वच्छः पुरुषोत्तमो भवति; हे हरि, विष्णो, नारायण, विश्वरूप, कालस्वरूप। महाभूतानि, तन्मात्राणि, इन्द्रियाणि च सर्वाणि त्वया स्थापितानि, विश्वरूप, महेश्वर। महादेव, जगन्नाथ, पितामह, लोकगुरो, प्रसन्न भव, देवेश, प्रसन्न भव, परेश। जगन्नाथ, शरणागतं माम्, वैकुण्ठ, शौरी, सर्वज्ञ, वासुदेव, महाबाहो, प्रसन्न भव। सङ्कर्षण, महायश, प्रद्युम्न, पुरुषोत्तम, अनिरुद्ध, महाविष्णो, नित्यविष्णो, नमोऽस्तु ते।” “तव दिव्यं पदं अव्यक्तं, मध्ये सर्वव्यापी स्थितः, सहस्रशिराः कालस्वरूपः, तमोरूपः, भूमिधरः। अधस्तात् धर्मो, ज्ञानं, वैराग्यं च; तस्य पादौ तव ऐश्वर्यं, हे पुण्यात्मन्। सप्त पातालानि तव पादौ, पृथिवी तव कटी, सप्त समुद्राः तव वसनानि, दिशः तव बलवती बाहवः। व्याप्तात्मन्, आकाशं तव शिरः, नाभिः अन्तरिक्षं, वायुः तव नासापुटम्, चन्द्रसूर्यौ तव नेत्रे, केशाः नीलोत्पलादिपुष्पाणि। ताराग्रहाः च आकाशं च तव कण्ठाभरणानि; देवेश, पुरुषोत्तम, स्तुत्यं त्वां कथं स्तोष्यामि?” “यत् किञ्चिद् दिव्यं कर्म श्रद्धया कृतं, यत् श्रुतं वा जपितं वा, यदि किञ्चिदपि दोषः, तद् क्षन्तुम् अर्हसि, नारायण, नमोऽस्तु ते। एष विष्णोः स्तवः सर्वपापापहः; यः पठति वा शृणोति वा, संक्षेपेण अपि उक्तः, स विष्णुलोकं प्राप्नोति। यदि श्रद्धया द्विजान् श्रोत्रापयति, स अपि विष्णोः लोकं गच्छति।” एवं भगवन्तं अजितं, देवाधिदेवान् पूजयित्वा स्तुत्वा च, भक्त्या नमस्कृत्य, क्षुपः जनार्दनं निवेदयामास— “भगवन्, कश्चिद् दधीच इति नाम ब्राह्मणः, धर्मज्ञः, जितेन्द्रियः, मम पूर्वमित्रम् आसीत्। स सर्वैः अजेयः, शंकरार्चनपरायणः, सभायां मां वामपादेन शिरसि ताडितवान्। स देवेश, विष्णो, जगन्नाथ, मां ताडयित्वा, गर्वात् सर्वत्र अकथयत्—‘नाहं भीतोऽस्मि।’ जगन्नाथ, अहं तं ब्राह्मणं दधीचं जेतुम् इच्छामि; त्वं यथोचितं कुरु, हे जनार्दन।” एवं उक्ते, हरिः दधीचस्य महात्मनः अजेयत्वं ज्ञात्वा, महेशस्य अपूर्वं तेजः स्मृत्वा, उवाच— “नास्ति ब्राह्मणानां, ब्रह्मणः क्षुधया जातानां, महेश्वरात् भीः। विशेषतः रुद्रभक्तानां सर्वत्र अपि निर्भयता; दधीचस्य किं पुनः? तस्मात्, राजन्, तव विजयः न स्यात्; शापहेतोः ब्राह्मणस्य दुःखं करिष्यामि देवैः सह। तस्य शापेन, राजन्, दक्षयज्ञे मम देवैः सह विनाशः स्यात्, पुनः उत्थानं च। अतः त्वां समाश्रित्य, विप्रश्रेष्ठ, तव विजयाय सर्वं प्रयतिष्ये।” एवं श्रुत्वा, क्षुपः जनार्दनं प्राह—‘एवमस्तु’ इति। ततः भगवान् अपि ब्राह्मणस्य दधीचस्य आश्रमं जगाम। स भगवन् ब्राह्मणरूपं धारयित्वा, भक्तवत्सलः, दधीचं मुनिं उपगम्य, प्रणम्य, लोकगुरुरिव वाक्यम् अब्रवीत्— “दधीचे, ब्राह्मणश्रेष्ठ, नित्यं भगवदर्चनरत, त्वत्तः एकं वरं याचे; त्वं दातुम् अर्हसि।” इति भगवतः प्रार्थितः दधीचः विष्णुम् उवाच— “जानामि यत् त्वं इच्छसि; अहम् अपि त्वत्तः न भीतोऽस्मि। ब्राह्मणरूपेण आगतः त्वम्, हे जनार्दन; त्रिकालज्ञः असि। रुद्रस्य प्रसादात् अहं सर्वं जानामि; ब्राह्मणरूपं त्यज, धृतव्रत। क्षुपः त्वां पूजयामास, मधुसूदन। जानामि, भगवन्, भक्तेषु तव स्नेहम्; भक्तवत्सलता तव युक्ता। यदि मयि किञ्चित् भीः अस्ति, भगवदर्चनपरायणे, तद् त्वं यथार्थं वद, पद्मनयन वरद। तस्मात्, सत्यम् वदामि; न मे भीः, जनार्दन। न मे कस्यचित् भीः, न देवात्, नासुरात्, न ब्राह्मणात्।” एवं साक्षात् विष्णोः सन्निधौ, भक्तः दधीचः निर्भयत्वं प्रकटयामास।