यथा तेजस्वी वज्रधारी बलयुक्तः तमसा सह भूमौ पतितः, तथा स ब्राह्मणश्रेष्ठः वज्रेण ताडितः भूमौ निपपात। तदा स दुःखितः भगवतः भृगुपुत्रस्य शुक्रम् अनुस्मृत्य तं वज्रहतं चिकित्सितुं प्रवृत्तः। योगबलात् शरीरीणां श्रेष्ठः भर्गवः तत्रागत्य दधीचेश्वरस्य तनुं यथापूर्वं पुनः स्थापयामास। ततः स भगवतः देवदेवस्य, उमापतिं ब्रह्मादिभिः पूज्यमानं निर्मलमेकं, सम्पूज्य, दधीचिः महाभागः तं प्रणम्य उवाच— “त्र्यम्बकस्य प्रसादेन, ब्राह्मणश्रेष्ठ, त्वं अभेद्यः भव। मया चायं मृत्योरुत्थानं प्राप्तं, ब्रह्मन्। शम्भुभक्तानां मृत्युभयं नास्त्यत्र; एष मृत्युत्थानं शिवस्य मया तुभ्यं कथ्यते। वयं त्र्यम्बकं देवमत्र पूजयामः, त्रीणां लोकानां पितरं, त्र्यध्वपितरं, त्रिगुणेश्वरं महेश्वरं। त्रितत्त्वानां त्र्यग्नीनां सर्वत्र त्रिस्वभावस्य, त्रिवेदस्य च, महादेवं सुगन्धिं पुष्टिवर्धनं। सर्वेषु भूतेषु, सर्वत्र, त्रिगुणेषु, प्रकृतौ, इन्द्रियेषु च अन्येषु, देवेभ्यः भूतगणेभ्यश्च स एव। पुष्पेषु गन्धवत् सूक्ष्मः परमेश्वरः सुगन्धि:; पुष्टिः पुरुषस्वभावः, ब्राह्मणश्रेष्ठ। महतः सूक्ष्मपर्यन्तं सर्वविभागेषु, स धर्मज्ञ, विष्णोः, ब्रह्मणः, ऋषीणां च पिता, महर्षे। स इन्द्रदेवानां च पिता, तस्मात् स पुष्टिवर्धनः। स देवोऽमृतो रुद्रः कर्मणा तपसा च प्राप्यते। अधीत्या योगेन ध्यानविधिना च तं पूजयामः; एतेन सत्येन, भव, मृत्युपाशात् विमुक्तिर्भवतु तव इच्छया। स यः बन्धनं मोक्षं च ददाति, बीजस्य यथा वर्तुलं फलात्; मृत्युत्थानमिदं मन्त्रं शङ्करात् मया लब्धम्। एवं जप्यहोमसंस्कारैः, लिङ्गसन्निधौ ध्यानयुक्तः, दिवानिशं जलपानात् मृत्युभयं नास्ति द्विज। एवं श्रुत्वा वचांसि, स शङ्करं तपसा पूजयित्वा, वज्रसारत्वं, अभेद्यत्वं, अजित्यं च प्राप्तवान्। स देवेशं सम्पूज्य, दधीचिर्महामुनिः अभेद्यत्वं च वज्रसारत्वं चात्यन्तं प्राप्य, अन्येभ्यः परं स्थैर्यं प्राप्तवान्। ततः स दधीचिः राजानं शिरःपादे ताडितवान्; क्षुपोऽपि दधीचिं वज्रेण वक्षसि ताडितवान्। तस्य वज्रः महात्मनः दधीचेश्वरस्य वज्रसारशरीरत्वात् परमेश्वरस्य च प्रभावात् नाशं न गच्छत्। दधीचेश्वरस्य अभेद्यत्वं अजित्यं च दृष्ट्वा, क्षुपः हरिं मुकुन्दं पद्मनाभं, इन्द्रस्यानुजं, सम्पूजितवान्। तस्य पूजया, भगवाँस्सः पुरुषोत्तमः, श्रीभूमिसहितः, शङ्खचक्रगदाधरः, तुष्टः सन्निवर्त्य प्रकटितवान्। स भगवान् किरीटी, पद्मधारी, सर्वाभरणभूषितः, पीताम्बरधरः, देवासुरसमावृतः, गरुडध्वजः दिव्यदर्शनं तस्मै दत्तवान्। जनार्दनं तं दिव्यरूपं दृष्ट्वा, क्षुपः कृताञ्जलिः स्तुतिमकरोत्— “त्वं आदिः, त्वं अनन्तः, त्वं कारणं, जनार्दन। त्वं पुरुषः, जगन्नाथः, विष्णुः, सर्वेश्वरः; त्वं ब्रह्मा, पुरुषः, विश्वरूपः, पितामहः। त्वमेव आदिसत्यं, परं ज्योतिः, जनार्दन, परात्मा, परं धाम, श्रीनिवास, भूमिपते, प्रभो। रुद्रस्तव क्रोधात् तमसा संवृतः उत्पद्यते; तव प्रसादात् सृष्टिकर्ता ब्रह्मा रजसा उत्पद्यते। तव प्रसादात् विष्णुः स्वच्छः स्वयं पुरुषोत्तमः; हरि, विष्णो, नारायण, विश्वरूप, कालस्वरूप। महाभूतानि, सूक्ष्मभूतानि, इन्द्रियाणि च त्वया स्थापिता, विश्वरूप, महेश्वर। महादेव, जगन्नाथ, पितामह, जगद्गुरो, कृपां कुरु, देवेश, कृपां कुरु, परमेश्वर। कृपां कुरु, जगन्नाथ; शरणागतः त्वां गतः, वैकुण्ठ, शौरि, सर्वज्ञ, वासुदेव, महाबाहो। सङ्कर्षण, महाभाग, प्रद्युम्न, पुरुषोत्तम, अनिरुद्ध, महाविष्णो, नित्यविष्णो, नमोऽस्तु ते। तव दिव्यासनं व्यक्तं नास्ति, मध्ये सर्वव्यापी सहस्रफणः, तमस्वरूपः, भूमिधरः स्थितः। अधस्तात् धर्मो, ज्ञानं, वैराग्यं च; तस्य पादयोः तव ऐश्वर्यं स्थितम्। सप्त पातालानि तव पादौ, पृथिवी तव स्फिक्, सप्तसिन्धवः तव वसनानि, दिशः तव बाहवः। सर्वव्यापिन्, व्योम तव शिरः, नाभिः आकाशः, वायुः तव नासिकापुटम्, चन्द्रसूर्यौ तव नेत्रे, केशाः नीलोत्पलाद्याः पुष्पाणि। ताराग्रहाश्च व्योम च तव कण्ठाभरणानि; कथं तव स्तवं कर्तुं शक्नोमि, देवेश, परमपुरुष, पूज्यतम। यत् किञ्चिद् श्रद्धया दिव्यं कर्म कृतं, यद् श्रुतं, जपितं, तत्र दोषो यदि कश्चित्, तं क्षमस्व, नारायण, नमोऽस्तु ते। एष विष्णोः स्तवः सर्वपापप्रणाशनः; यः पठति, शृणोति वा, संक्षिप्तमपि, स वा द्विजान् भक्त्या शृणोति, स विष्णुलोकं प्राप्नोति।