लिङ्गपुराणम्

सर्वे देवाः शिवं नमस्कुर्वन्ति, तं गर्जन्तं प्लवन्तं च, हृष्टात्मानं, दयालुं, श्वसन्तं, धावन्तं, अधिष्ठातारं च। तं ध्यानयन्तं, जृम्भमाणं, रुदन्तं, विलीयमानं, क्रीडन्तं, विशालपोटं देहं च नमस्कुर्वन्ति। अजं च सृज्यमानं च, कपालधारिणं, कृष्णं, उन्मत्तवपुषं, घटिकाभूषितं च नमस्कुर्वन्ति। विचित्रवस्त्रधारिणं, तीक्ष्णं, दुर्निवार्यं, अप्रमेयमात्मानं, रक्षन्तं, दीप्तं, गुणातीतं च नमस्कुर्वन्ति। वामप्रियं, वामं, किरीटमणिधारिणं, तनुं, अनन्तगुणसम्पन्नं च नमस्कुर्वन्ति। सद्गुणिनं, गुह्यं, दुर्गममार्गगामिनं, लोकानां धारकं, भूमिं पादौ यस्य, साधुभिः पूजितं च नमस्कुर्वन्ति। तस्य पोटः सर्वसिद्धियोगाधारः, मध्ये विशालं व्योम, तारा-संहति-शोभितं च। स्वातितारपथवत् हारः वक्षसि दीप्तिमान्, दशदिशः भुजाः यस्य, कुङ्कुम-केयूर-शोभिताः। तस्य ग्रीवा, विस्तीर्णा, कृष्णागुर-समूह-सदृशी, सुवर्णसूत्र-भूषिता, दीप्तिमती। तस्य मुखं तीक्ष्णदंष्ट्रं, दुर्जेयम्, अतुलं, शिरः कमलमालया भूषितं, दिवं अतीत्य प्रकाशते। सूर्ये दीप्तिः, चन्द्रे रूपं, पर्वते स्थैर्यम्, वायौ बलम्, अग्नौ तापः, आप्सु शीतलता, आकाशे शब्दः—इमे गुणाः स्थिरात् अक्षयात् स्रोतः उत्पन्नाः इति विद्वांसः जानन्ति। जपः, जप्यं, महादेवः, योगेश्वरः, महेशः—इत्येतत्। नगराधिपः, गुहवासिन्, व्योमगामी, रात्रिचरः, तपःकोशः, गुह्यगुरुः, हर्षदायकः, आनन्दवर्धकः। अश्वमुखः, समुद्रसम्भूतः, स्रष्टा, भूतपालः, ज्ञेयः, प्रकाशकः, नेता, दुर्जेयः, अचलः। महारथः, भयानककर्मकर्ता, महाकीर्तिः, धनजित्, घटिकाप्रियः, ध्वजधारिन्, छत्रधारिन्, पिनाकधनुर्धरः, सेनापतिः। कवचधारिन्, शूलखड्गधारिन्, धनुःपरशुधारिन्, दुष्टनाशकः, निष्पापः, वीरः, देवाधिपः, शत्रुनाशकः। पूर्वकालेषु त्वां सम्पूज्य युद्धे शत्रून् विजितवन्तः; यथा अग्निः समुद्रजलानि पिबति, तथापि तृप्तिं न यान्ति। क्रोधरूपः, शान्तात्मा, कामप्रदः, प्रियः, ब्रह्मचारी, अगाधः, वेदनिष्ठः, साधुभिः पूजितः। त्वं देवकोशः अक्षयः; यज्ञः त्वया स्थाप्यते; वेदविहितं हविः अग्निना तुभ्यं गम्यते; यदा त्वं तुष्टः, महादेव, वयं अपि तुष्टाः। त्वं भवानीनाथः, अनादिः, सर्वलोकसृष्टा, सर्वभूतसृष्टा; ज्ञात्वा त्वां प्रकृतिपरं, योगक्षयं कृत्वा, अमृतत्वं यान्ति। योगिनः त्वां नित्यसिद्धं ध्यायन्तः अन्यान् योगमार्गान् त्यजन्ति; अन्ये शुद्धाः, शान्ताः, तव भक्त्या कर्मणा दिव्यभोगान् प्राप्नुवन्ति। यथाशक्त्या यथाज्ञानेन तव महिमानं स्तुतवन्तः स्म, अनन्तमहान्, तव स्वरूपं गण्यातीतम्। सर्वत्र त्वं शिवः, अनुग्राह्यः, त्वमेव त्वं—नमः ते! यः ब्रह्मनारायणस्तुतिं भक्त्या पठति, वा विद्वद्ब्राह्मणैः पाठ्यं करोति, वा एकाग्रचित्तः शृणोति, स दसहस्राश्वमेधफलम् प्राप्नोति। पापाचारी अपि यः शिवस्य सन्निधौ पठति वा शृणोति, स मुक्तः ब्रह्मलोकं गच्छति। श्राद्धे, दिव्यकर्मणि, यज्ञे, स्नानान्ते वा, यः साधुषु पठति, स ब्रह्मसन्निधिं प्राप्नोति। एवं स्तुत्वा, परमं विनयम् दृष्ट्वा, मधुमद्वर्णनेन, तस्य मुखं अत्यन्तं हृष्टं अभवत्। उमा-पतिः, त्रिनेत्रः, दक्षयज्ञविनाशकः, पिनाकी, खण्डपरशु, विरूपाक्षः, स तुष्टः। तदा भगवाँस तेषां अमृतवत् वचनं शृण्वन्, ज्ञात्वापि, महादेवः सानन्दं प्रहसनुवाच। "कौ भवां द्वौ, महात्मनौ, परस्परहितैषिणौ, अत्र एकत्रितौ, पद्मभक्षौ, घोरस्मिन्महाप्लवे?" तौ महात्मनौ, परस्परं निरीक्ष्य, ऊचतु: "भगवन्, अद्य किं त्वया न ज्ञायते, महाबलिन्?" "महाबलिन् रुद्र, तव इच्छया, एतत् त्वया कृतम्," इति तयोः वचनं शृण्वन्, स हृष्टः, गर्वितः, तौ स्वागतवान्। भगवाँस मधुरं, स्निग्धं च वचनं अब्रवीत्—"हे हिरण्यगर्भ, तुभ्यं तथा तुभ्यं कृष्ण, वदामि।" "एषा भक्तिः नित्याक्षरैः संयुक्ता, मया तुष्टः; युवां मम हृदयस्य प्रियतमौ। किं ते आज्ञापयामि, सर्वातिशयितं वरम्?" तदा भगवाँस विष्णुः भवाय वचः अब्रवीत्—"सर्वं मम कृतं, भगवन्; यदि त्वं मयि तुष्टः, मम भक्तिः तव स्थिरा भवतु, शङ्कर।" एवं उक्तः, केशवम् अभिज्ञाय, महादेवः स्वपद्मपादयोः भक्तिं दत्तवान्। "त्वं सर्वलोकसृष्टा, त्वं परमदेवः; अतः, वत्स, तुभ्यं शुभं ददामि, अहं गच्छामि, पद्मलोचन।" एवं उक्त्वा, भगवाँस शङ्करः, आशीर्वादं दत्त्वा, ब्रह्माणं स्पृष्टवान्। स्वसुन्दरहस्ताभ्यां, अत्यन्तं हृष्टः, अब्रवीत्—"त्वं मम सदृशः, न संशयः, वत्स, त्वं च मम भक्तः।" इति कथा।