ਭਵਾਨ੍ ਯੋਨਿਰਹਂ ਬੀਜਂ ਕਥਂ ਬੀਜੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਏਤਨ੍ਮੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਜਣਨੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਬੀਜ ਹਾਂ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕਿਵੇਂ ਬੀਜੀ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਉਪਚਾਰਿਕ ਸੰਦੇਹ ਤੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵਿਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਤਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਇਮਂ ਪਰਮਸਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮ੍ ਅਭ੍ਯਵਦਦ੍ਧਰਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਤਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਸਮਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਤ੍ਤਰਂ ਭੂਤਂ ਗੁਹ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਹਤਃ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਨਾਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਜੀਵ ਨਹੀਂ; ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਤਮਕ ਪਦ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਚੈਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਭਜ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਨਿष੍ਕਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਕਲਸ਼੍ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਆਤਮਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਉਪਚਾਰਿਕ ਤੇ ਨਿਰਭਾਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਯਸ੍ਯ ਮਾਯਾਵਿਧਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਅਗਮ੍ਯਗਹਨਸ੍ਯ ਚ ਪੁਰਾ ਲਿਙ੍ਗੋਦ੍ਭਵਂ ਬੀਜਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤ੍ਵਾਦਿਸਰ੍ਗਿਕਮ੍
ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਮਮ ਯੋਨੌ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਬੀਜਂ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮਕੂਪਾਰੇ ਯੋਨ੍ਯਾਮਣ੍ਡਮਜਾਯਤ
ਉਹ ਬੀਜ, ਮੇਰੀ ਜਣਨੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਜਣਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਬਣਿਆ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਣ੍ਡਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਮ੍
ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਅੰਡਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਪਾਲਮੇਕਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਕਪਾਲਮਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਃ ਉਲ੍ਬਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧੋ ਯੋ ऽਸੌ ਕਨਕਪਰ੍ਵਤਃ
ਇੱਕ ਢਕਣ ਆਕਾਸ਼ ਬਣਿਆ, ਦੂਜਾ ਢਕਣ ਧਰਤੀ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਮੋਟੀ ਪਰਤ, ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਤਿਸਂਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭਿਜਜ੍ਞੇ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਜਨਮਿਆ।
ਆ ਤਾਰਾਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਲੋਕਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਕੋ ऽਹਮਿਤ੍ਯਪਿ ਚ ਧ੍ਯਾਤੇ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?' ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਮਾਰੋ, ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸ੍ਤੁ ਯਤਯੋ ਯਤੀਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵਜਾਸ੍ ਤਵ ਭੂਯੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਤ ਏਵਾਤ੍ਮਜਾਸ੍ਤਵ
ਤੇਰੇ ਯਤੀ ਭਰਾ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹੀ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇ।
ਭੁਵਨਾਨਲਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ ਚ ऋਭੁਸ਼੍ਚੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸੌ
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਨਤਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਰਿਭੂ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਚ ਰੀਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸਨਕਃ ਸਨਾਤਨਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਚ ਸਨਨ੍ਦਨਃ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਮਕਾਲਂ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਸਨਕ, ਸਨਾਤਨ ਅਤੇ ਸਨੰਦਨ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜਗਤਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਹੇਤਵਃ ਨਾਰਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਾਪਤ੍ਰਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਇਹ intuitive ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਜਗਤ ਦੀ ਥਿਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ, ਉਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਸੌਖ੍ਯਂ ਬਹੁਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਜਰਾਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਜੀਵਨਂ ਮਰਣਂ ਚੈਵ ਸਂਭਵਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਭੂਤਂ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੁਃਖਾਨਿ ਨਰਕੇ ਤਥਾ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਗਮਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਵਿਤਵ੍ਯਤਾਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਘੱਟ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਵੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ऋਭੁਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਵ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਗੁਣਾਨ੍ ਹਿਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਜਾਃ ਸਨਕਾਦਯਃ
ਰਿਭੂ ਤੇ ਸ਼ਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ — ਸਨਕ ਆਦਿ — ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਛੱਡ ਦਿਤੇ।
ਵਵਰ੍ਤੇਨ ਤੁ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹੌਜਸਃ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇषੁ ਸਨਕਾਦਿषੁ ਵੈ ਤ੍ਰਿषੁ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਨਕ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਚਲੇ।
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵਿਮੂਢਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਯਯਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਤੁ ਏਵਂ ਕਲ੍ਪੇ ਤੁ ਵੈਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਜ੍ਞਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤੇ ऽਨਘ
ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਬਦਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੇਰੀ ਸੂਝ ਗੁਆਚ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕਲ੍ਪੇ ਸ਼ੇषਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰੀ ਮਾਯਾ ਜਾਗृਤਿਃ ਸਮੁਦਾਹृਤਾ
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਜੀਵ, ਸੁਖਮ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥੈष ਪਰ੍ਵਤੋ ਮੇਰੁਰ੍ ਦੇਵਲੋਕੋ ਹ੍ਯੁਦਾਹृਤਃ ਤਸ੍ਯ ਚੇਦਂ ਹਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦੇਵਵਰਸ੍ਯ ਹ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇਵ ਲੋਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚੇਸ਼੍ਵਰਸਦ੍ਭਾਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਮਂਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਹਾਭੂਤਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਣਵੇਨਾਥ ਸਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਾਂ ਚੈਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਯਮ੍
ਓਂਕਾਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੁੱਸ ਗਏ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯੋਗਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਬਲਮ੍ ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮ੍ਯਨਲਸਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸ ਮਹਾ ਯੋਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਅਤੀਤੈਸ਼੍ ਚ ਭਵਿष੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍ਤਮਾਨੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਪਿਛਲੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ—
ਨਾਮਭਿਸ਼੍ਛਾਨ੍ਦਸੈਸ਼੍ਚੈਵ ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਸੁਵ੍ਰਤਾਨਨ੍ਤਤੇਜਸੇ
ਨਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਕ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ: 'ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਭਗਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਚਮਕ ਵਾਲੇ।'
ਨਮਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਧਿਪਤਯੇ ਬੀਜਿਨੇ ਸ਼ੂਲਿਨੇ ਨਮਃ ਸੁਮੇਢ੍ਰਾਯਾਰ੍ਚ੍ਯਮੇਢ੍ਰਾਯ ਦਣ੍ਡਿਨੇ ਰੂਕ੍ਸ਼ਰੇਤਸੇ
ਖੇਤਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਭਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉੱਚੇ ਲਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੂਜਨਯੋਗ ਲਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਯ ਪੂਰ੍ਵਾਯ ਪ੍ਰਥਮਾਯ ਚ ਨਮੋ ਮਾਨ੍ਯਾਯ ਪੂਜ੍ਯਾਯ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਯ ਵੈ ਨਮਃ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਾਣਯੋਗ, ਪੂਜਯੋਗ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਹ੍ਵਰਾਯ ਘਟੇਸ਼ਾਯ ਵ੍ਯੋਮਚੀਰਾਂਬਰਾਯ ਚ ਨਮਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਦਾਦੀਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ
ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੇਦਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਚੈਵ ਸ੍ਮृਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ ਪ੍ਰਭਵੇ ਕਰ੍ਮਦਾਨਾਨਾਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਰਮ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।