ਸ੍ਥੂਲਾਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਿਚ੍ਯਸੇ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ ਘ੍ਰਾਣਜੇਨ ਚ ਵਾਤੇਨ ਕਮ੍ਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਮੋਟੇ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੇਰੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਨੱਕ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਹਵਾ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦੋਧੂਯਤੇ ਮਹਾਪਦ੍ਮਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਂ ਮਮ ਨਾਭਿਜਮ੍ ਸਮਾਗਤੋ ਭਵਾਨੀਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਦਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗਿਆ ਵੱਡਾ ਕਮਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ।
ਭਵਾਨਹਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਉਪਤਿष੍ਠਾਵ ਗੋਧ੍ਵਜਮ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ऽਮ੍ਬੁਜਾਭਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਭਵਾਨ ਤੇ ਮੈਂ, ਸਤਿ-ਸੁਭਾਸ਼ਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂਧੇ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਨ ਨੂਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਲੋਕਪ੍ਰਭੁਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਂ ਮਾਂ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਦੀਵੀ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਕੋ ਹ੍ਯਸੌ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਨਾਮ ਆਵਯੋਰ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਭਾषਤ
ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ? ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾ ਮੈਵਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪਰਿਵਾਦਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਮਹਾਯੋਗੇਨ੍ਧਨੋ ਧਰ੍ਮੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਵਰਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ; ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਧਰਮ, ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹੇਤੁਰਸ੍ਯਾਥ ਜਗਤਃ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषੋ ऽਵ੍ਯਯਃ ਬੀਜੀ ਖਲ੍ਵੇष ਬੀਜਾਨਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰੇਕਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਨਾਸ-ਰਹਿਤ ਪੁਰਖ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਇਕ ਹੀ ਚਾਨਣ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰ੍ਦੇਵਃ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਮਵ੍ਯਯੋ ਯੋਨਿਰ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤਮਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੁੱਖ ਤੱਤ, ਜਣਨੀ, ਅਉਪਚਾਰਿਕ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ।
ਮਮ ਚੈਤਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਵਧਰ੍ਮਿਣਃ ਯਃ ਕਃ ਸ ਇਤਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੈਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤਿਭਿਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਨਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਪਾਦਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਏष ਬੀਜੀ ਭਵਾਨ੍ਬੀਜਮ੍ ਅਹਂ ਯੋਨਿਃ ਸਨਾਤਨਃ ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਮਪृਚ੍ਛਤ
ਉਹ ਬੀਜ ਹੈ, ਤੂੰ ਬੀਜੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸਦੀਵੀ ਜਣਨੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ ਯੋਨਿਰਹਂ ਬੀਜਂ ਕਥਂ ਬੀਜੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਏਤਨ੍ਮੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਜਣਨੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਬੀਜ ਹਾਂ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕਿਵੇਂ ਬੀਜੀ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਉਪਚਾਰਿਕ ਸੰਦੇਹ ਤੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵਿਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਤਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਇਮਂ ਪਰਮਸਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮ੍ ਅਭ੍ਯਵਦਦ੍ਧਰਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਤਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਸਮਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਤ੍ਤਰਂ ਭੂਤਂ ਗੁਹ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਹਤਃ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਨਾਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਜੀਵ ਨਹੀਂ; ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਤਮਕ ਪਦ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਚੈਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਭਜ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਨਿष੍ਕਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਕਲਸ਼੍ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਆਤਮਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਉਪਚਾਰਿਕ ਤੇ ਨਿਰਭਾਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਯਸ੍ਯ ਮਾਯਾਵਿਧਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਅਗਮ੍ਯਗਹਨਸ੍ਯ ਚ ਪੁਰਾ ਲਿਙ੍ਗੋਦ੍ਭਵਂ ਬੀਜਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤ੍ਵਾਦਿਸਰ੍ਗਿਕਮ੍
ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਮਮ ਯੋਨੌ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਬੀਜਂ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮਕੂਪਾਰੇ ਯੋਨ੍ਯਾਮਣ੍ਡਮਜਾਯਤ
ਉਹ ਬੀਜ, ਮੇਰੀ ਜਣਨੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਜਣਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਬਣਿਆ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਣ੍ਡਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਮ੍
ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਅੰਡਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਪਾਲਮੇਕਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਕਪਾਲਮਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਃ ਉਲ੍ਬਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧੋ ਯੋ ऽਸੌ ਕਨਕਪਰ੍ਵਤਃ
ਇੱਕ ਢਕਣ ਆਕਾਸ਼ ਬਣਿਆ, ਦੂਜਾ ਢਕਣ ਧਰਤੀ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਮੋਟੀ ਪਰਤ, ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਤਿਸਂਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭਿਜਜ੍ਞੇ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਜਨਮਿਆ।
ਆ ਤਾਰਾਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਲੋਕਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਕੋ ऽਹਮਿਤ੍ਯਪਿ ਚ ਧ੍ਯਾਤੇ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?' ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਮਾਰੋ, ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸ੍ਤੁ ਯਤਯੋ ਯਤੀਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵਜਾਸ੍ ਤਵ ਭੂਯੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਤ ਏਵਾਤ੍ਮਜਾਸ੍ਤਵ
ਤੇਰੇ ਯਤੀ ਭਰਾ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹੀ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇ।
ਭੁਵਨਾਨਲਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ ਚ ऋਭੁਸ਼੍ਚੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸੌ
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਨਤਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਰਿਭੂ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਚ ਰੀਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸਨਕਃ ਸਨਾਤਨਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਚ ਸਨਨ੍ਦਨਃ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਮਕਾਲਂ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਸਨਕ, ਸਨਾਤਨ ਅਤੇ ਸਨੰਦਨ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜਗਤਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਹੇਤਵਃ ਨਾਰਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਾਪਤ੍ਰਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਇਹ intuitive ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਜਗਤ ਦੀ ਥਿਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ, ਉਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਸੌਖ੍ਯਂ ਬਹੁਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਜਰਾਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਜੀਵਨਂ ਮਰਣਂ ਚੈਵ ਸਂਭਵਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਭੂਤਂ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੁਃਖਾਨਿ ਨਰਕੇ ਤਥਾ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਗਮਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਵਿਤਵ੍ਯਤਾਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਘੱਟ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਵੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ऋਭੁਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਵ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਗੁਣਾਨ੍ ਹਿਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਜਾਃ ਸਨਕਾਦਯਃ
ਰਿਭੂ ਤੇ ਸ਼ਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ — ਸਨਕ ਆਦਿ — ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਛੱਡ ਦਿਤੇ।
ਵਵਰ੍ਤੇਨ ਤੁ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹੌਜਸਃ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇषੁ ਸਨਕਾਦਿषੁ ਵੈ ਤ੍ਰਿषੁ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਨਕ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਚਲੇ।
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵਿਮੂਢਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਯਯਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਤੁ ਏਵਂ ਕਲ੍ਪੇ ਤੁ ਵੈਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਜ੍ਞਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤੇ ऽਨਘ
ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਬਦਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੇਰੀ ਸੂਝ ਗੁਆਚ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕਲ੍ਪੇ ਸ਼ੇषਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰੀ ਮਾਯਾ ਜਾਗृਤਿਃ ਸਮੁਦਾਹृਤਾ
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਜੀਵ, ਸੁਖਮ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।