ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਦ੍ਭਾਵਵਚਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਦ੍ਮਾਦਵਤਰ ਪ੍ਰਭੋ ਸ ਤ੍ਵਂ ਚ ਨੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਤ੍ਵਮੀਡ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਵਾਤ੍ਮਕਃ

'ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਓਮ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈਂ।'

ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋष੍ਣੀषਵਿਭੂषਿਤਃ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰਿਤਿ ਹ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਅੱਜ ਤੋਂ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤੂੰ 'ਪਦਮਯੋਨੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ।

ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਧਿਪਃ ਪ੍ਰਭੋ ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨੇ

'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਭੂ।' ਫਿਰ, ਕਿਰੀਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵਰਤਾਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ—

ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਗਤਮਤ੍ਸਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਨ੍ਨਮ੍ ਅਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਬਾਲਾਰ੍ਕਾਭਂ ਮਹਾਨਨਮ੍

'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਭਵਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯੋ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰੀ ਧ੍ਵਸ੍ਤਸ਼ਿਰੋਰੁਹਃ

ਉਹ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅਣਮਾਪ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ—'

ਦਸ਼ਬਾਹੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਙ੍ਕੋ ਨਯਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਲੋਕਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵਿਕृਤੋ ਮੁਞ੍ਜਮੇਖਲੀ

ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ, ਵਿਲੱਖਣ, ਮੁੰਜਾ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ—

ਮੇਣ੍ਢ੍ਰੇਣੋਰ੍ਧ੍ਵੇਨ ਮਹਤਾ ਨਰ੍ਦਮਾਨੋ ऽਤਿਭੈਰਵਮ੍ ਕਃ ਖਲ੍ਵੇष ਪੁਮਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰ੍ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਠਾ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ?

ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਇਤ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਤਤੇ ਤੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:

ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਲਨਿਪਾਤੇਨ ਯਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਤੋ ऽਰ੍ਣਵੇ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾਕਾਸ਼ੇ ऽਪ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਜਲਸ਼ਯਾਃ

ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—

ਸ੍ਥੂਲਾਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਿਚ੍ਯਸੇ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ ਘ੍ਰਾਣਜੇਨ ਚ ਵਾਤੇਨ ਕਮ੍ਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ

ਮੋਟੇ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੇਰੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਨੱਕ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਹਵਾ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਦੋਧੂਯਤੇ ਮਹਾਪਦ੍ਮਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਂ ਮਮ ਨਾਭਿਜਮ੍ ਸਮਾਗਤੋ ਭਵਾਨੀਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਦਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗਿਆ ਵੱਡਾ ਕਮਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ।

ਭਵਾਨਹਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਉਪਤਿष੍ਠਾਵ ਗੋਧ੍ਵਜਮ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ऽਮ੍ਬੁਜਾਭਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍

ਭਵਾਨ ਤੇ ਮੈਂ, ਸਤਿ-ਸੁਭਾਸ਼ਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂਧੇ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਭਵਾਨ੍ਨ ਨੂਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਲੋਕਪ੍ਰਭੁਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਂ ਮਾਂ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸਨਾਤਨਮ੍

ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਦੀਵੀ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।

ਕੋ ਹ੍ਯਸੌ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਨਾਮ ਆਵਯੋਰ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਭਾषਤ

ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ? ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।

ਮਾ ਮੈਵਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪਰਿਵਾਦਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਮਹਾਯੋਗੇਨ੍ਧਨੋ ਧਰ੍ਮੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਵਰਪ੍ਰਦਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ; ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਧਰਮ, ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਹੇਤੁਰਸ੍ਯਾਥ ਜਗਤਃ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषੋ ऽਵ੍ਯਯਃ ਬੀਜੀ ਖਲ੍ਵੇष ਬੀਜਾਨਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰੇਕਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ

ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਨਾਸ-ਰਹਿਤ ਪੁਰਖ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਇਕ ਹੀ ਚਾਨਣ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰ੍ਦੇਵਃ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਮਵ੍ਯਯੋ ਯੋਨਿਰ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤਮਃ

ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੁੱਖ ਤੱਤ, ਜਣਨੀ, ਅਉਪਚਾਰਿਕ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ।

ਮਮ ਚੈਤਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਵਧਰ੍ਮਿਣਃ ਯਃ ਕਃ ਸ ਇਤਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੈਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤਿਭਿਃ ਸ਼ਿਵਃ

ਮੇਰੇ ਇਹ ਨਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਪਾਦਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।

ਏष ਬੀਜੀ ਭਵਾਨ੍ਬੀਜਮ੍ ਅਹਂ ਯੋਨਿਃ ਸਨਾਤਨਃ ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਮਪृਚ੍ਛਤ

ਉਹ ਬੀਜ ਹੈ, ਤੂੰ ਬੀਜੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸਦੀਵੀ ਜਣਨੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।

ਭਵਾਨ੍ ਯੋਨਿਰਹਂ ਬੀਜਂ ਕਥਂ ਬੀਜੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਏਤਨ੍ਮੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ

ਤੂੰ ਜਣਨੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਬੀਜ ਹਾਂ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕਿਵੇਂ ਬੀਜੀ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਉਪਚਾਰਿਕ ਸੰਦੇਹ ਤੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵਿਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਤਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਇਮਂ ਪਰਮਸਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮ੍ ਅਭ੍ਯਵਦਦ੍ਧਰਿਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਤਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਸਮਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਤ੍ਤਰਂ ਭੂਤਂ ਗੁਹ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਹਤਃ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਨਾਂ ਪਦਮ੍

ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਜੀਵ ਨਹੀਂ; ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਤਮਕ ਪਦ।

ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਚੈਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਭਜ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਨਿष੍ਕਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਕਲਸ਼੍ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਆਤਮਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਉਪਚਾਰਿਕ ਤੇ ਨਿਰਭਾਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ।

ਯਸ੍ਯ ਮਾਯਾਵਿਧਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਅਗਮ੍ਯਗਹਨਸ੍ਯ ਚ ਪੁਰਾ ਲਿਙ੍ਗੋਦ੍ਭਵਂ ਬੀਜਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤ੍ਵਾਦਿਸਰ੍ਗਿਕਮ੍

ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਮਮ ਯੋਨੌ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਬੀਜਂ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮਕੂਪਾਰੇ ਯੋਨ੍ਯਾਮਣ੍ਡਮਜਾਯਤ

ਉਹ ਬੀਜ, ਮੇਰੀ ਜਣਨੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਜਣਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਬਣਿਆ।

ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਣ੍ਡਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਮ੍

ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਅੰਡਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।

ਕਪਾਲਮੇਕਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਕਪਾਲਮਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਃ ਉਲ੍ਬਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧੋ ਯੋ ऽਸੌ ਕਨਕਪਰ੍ਵਤਃ

ਇੱਕ ਢਕਣ ਆਕਾਸ਼ ਬਣਿਆ, ਦੂਜਾ ਢਕਣ ਧਰਤੀ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਮੋਟੀ ਪਰਤ, ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ।

ਤਤਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਤਿਸਂਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭਿਜਜ੍ਞੇ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ

ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਜਨਮਿਆ।

ਆ ਤਾਰਾਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਲੋਕਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਕੋ ऽਹਮਿਤ੍ਯਪਿ ਚ ਧ੍ਯਾਤੇ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ

ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?' ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਮਾਰੋ, ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਿਆ।