ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਉਪਾਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ऽਨਘ ਤ੍ਵਯਾ ਮਤ੍ਸਰਭਾਵੇਨ ਮਾਂ ਵਸ਼ੀਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਾ

ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ।

ਆਸ਼ੁ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਿਹਿਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਤਤੋ ਮਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ

ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।

ਲਬ੍ਧੋ ਨਾਭਿਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇਨ ਪਦ੍ਮਸੂਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਮਃ ਮਾ ਭੂਤ੍ਤੇ ਮਨਸੋ ऽਲ੍ਪੋ ऽਪਿ ਵ੍ਯਾਘਾਤੋ ऽਯਂ ਕਥਂਚਨ

ਨਾਭੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਰਾਹੀਂ ਰਸਤਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।

ਇਤ੍ਯੇषਾਨੁਗਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੋ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ ਔਪਸਰ੍ਪਿਣੀ ਯਨ੍ਮਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ, ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜੋ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?

ਤਤਃ ਪਰਮਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋ ਰਿਪੁਃ ਅਨਵਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍

ਫਿਰ, ਅਣਮਾਪ ਜਿੰਦ ਵਾਲਾ ਵੈਰੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਪਿਤਾ ਜੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਤੋਂ ਨਿਰਵਿਗਨ, ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤਾਨਾ ਪਾਈ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਗਤਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਹਰਿਃ ਨ ਹ੍ਯੇਵਮੀਦृਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾਧ੍ਯਵਸਿਤਂ ਤਵ

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ।

ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਿਤੁਕਾਮੇਨ ਕ੍ਰੀਡਾਪੂਰ੍ਵਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਆਸ਼ੁ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਘਾਟਿਤਾਨਿ ਮਯਾਤ੍ਮਨਃ

ਤੈਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੁਰੰਤ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਨ ਤੇ ऽਨ੍ਯਥਾਵਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮੇ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮਰ੍षਯ ਕਲ੍ਯਾਣ ਯਨ੍ਮਯਾਪਕृਤਂ ਤਵ

ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਸਮਝੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਕਲਿਆਣੀ।

ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਯੋਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਾਦਵਤਰ ਪ੍ਰਭੋ ਨਾਹਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਸੋਢੁਂ ਤੇਜੋਮਯਂ ਗੁਰੁਮ੍

ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਸ ਹੋਵਾਚ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਦ੍ਮਾਦਵਤਰ ਪ੍ਰਭੋ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵ ਮਮਾਰਿਘ੍ਨ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਵਰਤਾਨਾ ਮੰਗ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆ; ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।'

ਸਦ੍ਭਾਵਵਚਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਦ੍ਮਾਦਵਤਰ ਪ੍ਰਭੋ ਸ ਤ੍ਵਂ ਚ ਨੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਤ੍ਵਮੀਡ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਵਾਤ੍ਮਕਃ

'ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਓਮ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈਂ।'

ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋष੍ਣੀषਵਿਭੂषਿਤਃ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰਿਤਿ ਹ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਅੱਜ ਤੋਂ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤੂੰ 'ਪਦਮਯੋਨੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ।

ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਧਿਪਃ ਪ੍ਰਭੋ ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨੇ

'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਭੂ।' ਫਿਰ, ਕਿਰੀਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵਰਤਾਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ—

ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਗਤਮਤ੍ਸਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਨ੍ਨਮ੍ ਅਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਬਾਲਾਰ੍ਕਾਭਂ ਮਹਾਨਨਮ੍

'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਭਵਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯੋ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰੀ ਧ੍ਵਸ੍ਤਸ਼ਿਰੋਰੁਹਃ

ਉਹ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅਣਮਾਪ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ—'

ਦਸ਼ਬਾਹੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਙ੍ਕੋ ਨਯਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਲੋਕਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵਿਕृਤੋ ਮੁਞ੍ਜਮੇਖਲੀ

ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ, ਵਿਲੱਖਣ, ਮੁੰਜਾ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ—

ਮੇਣ੍ਢ੍ਰੇਣੋਰ੍ਧ੍ਵੇਨ ਮਹਤਾ ਨਰ੍ਦਮਾਨੋ ऽਤਿਭੈਰਵਮ੍ ਕਃ ਖਲ੍ਵੇष ਪੁਮਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰ੍ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਠਾ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ?

ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਇਤ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਤਤੇ ਤੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:

ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਲਨਿਪਾਤੇਨ ਯਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਤੋ ऽਰ੍ਣਵੇ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾਕਾਸ਼ੇ ऽਪ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਜਲਸ਼ਯਾਃ

ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—

ਸ੍ਥੂਲਾਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਿਚ੍ਯਸੇ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ ਘ੍ਰਾਣਜੇਨ ਚ ਵਾਤੇਨ ਕਮ੍ਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ

ਮੋਟੇ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੇਰੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਨੱਕ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਹਵਾ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਦੋਧੂਯਤੇ ਮਹਾਪਦ੍ਮਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਂ ਮਮ ਨਾਭਿਜਮ੍ ਸਮਾਗਤੋ ਭਵਾਨੀਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਦਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗਿਆ ਵੱਡਾ ਕਮਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ।

ਭਵਾਨਹਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਉਪਤਿष੍ਠਾਵ ਗੋਧ੍ਵਜਮ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ऽਮ੍ਬੁਜਾਭਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍

ਭਵਾਨ ਤੇ ਮੈਂ, ਸਤਿ-ਸੁਭਾਸ਼ਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂਧੇ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਭਵਾਨ੍ਨ ਨੂਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਲੋਕਪ੍ਰਭੁਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਂ ਮਾਂ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸਨਾਤਨਮ੍

ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਦੀਵੀ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।

ਕੋ ਹ੍ਯਸੌ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਨਾਮ ਆਵਯੋਰ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਭਾषਤ

ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ? ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।

ਮਾ ਮੈਵਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪਰਿਵਾਦਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਮਹਾਯੋਗੇਨ੍ਧਨੋ ਧਰ੍ਮੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਵਰਪ੍ਰਦਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ; ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਧਰਮ, ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਹੇਤੁਰਸ੍ਯਾਥ ਜਗਤਃ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषੋ ऽਵ੍ਯਯਃ ਬੀਜੀ ਖਲ੍ਵੇष ਬੀਜਾਨਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰੇਕਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ

ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਨਾਸ-ਰਹਿਤ ਪੁਰਖ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਇਕ ਹੀ ਚਾਨਣ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰ੍ਦੇਵਃ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਮਵ੍ਯਯੋ ਯੋਨਿਰ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤਮਃ

ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੁੱਖ ਤੱਤ, ਜਣਨੀ, ਅਉਪਚਾਰਿਕ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ।

ਮਮ ਚੈਤਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਵਧਰ੍ਮਿਣਃ ਯਃ ਕਃ ਸ ਇਤਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੈਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤਿਭਿਃ ਸ਼ਿਵਃ

ਮੇਰੇ ਇਹ ਨਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਪਾਦਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।

ਏष ਬੀਜੀ ਭਵਾਨ੍ਬੀਜਮ੍ ਅਹਂ ਯੋਨਿਃ ਸਨਾਤਨਃ ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਮਪृਚ੍ਛਤ

ਉਹ ਬੀਜ ਹੈ, ਤੂੰ ਬੀਜੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸਦੀਵੀ ਜਣਨੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।