ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਯਤ੍ਰ ਸੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ਨਾਗਭੋਗਪਤਿਰ੍ ਹਰਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਕ੍ਰਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਪੀਡਿਤਾਃ

ਉਥੇ ਅਨੰਤ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰੀ, ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਬੀ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋਈ।

ਉਦ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਕਾਸ਼ੇ ਪृਥੁਲਾਸ੍ਤੋਯਬਿਨ੍ਦਵਃ ਅਤ੍ਯੁष੍ਣਸ਼੍ਚਾਤਿਸ਼ੀਤਸ਼੍ ਚ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਵੌ ਪੁਨਃ

ਅਚਾਨਕ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੋਟੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਭਰ ਆਈਆਂ; ਉਥੇ ਹਵਾ ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਤੇ ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਠੰਡੀ ਵਗਣ ਲੱਗੀ।

ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਮਭਾषਤ ਅਬ੍ਬਿਨ੍ਦਵਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਾਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤ੍ਯਂਬੁਜਂ ਭृਸ਼ਮ੍

ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਠੰਡੀ ਤੇ ਗਰਮ ਬੂੰਦਾਂ ਕੰਵਲੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।'

ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਨ੍ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਏਤਦੇਵਂਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍

'ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੱਸੋ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾ ਹਿ ਭਗਵਾਨਸੁਰਾਨ੍ਤਕृਤ੍ ਕਿਂ ਨੁ ਖਲ੍ਵਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਭੂਤਮਨ੍ਯਤ੍ਕृਤਾਲਯਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕੀ ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?'

ਵਦਤਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਮਯਾ ਕृਤਃ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਮੁਤ੍ਤਰਮ੍

ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕਿਮਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨਦ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਜਾਤਸਂਭ੍ਰਮਃ ਕਿਂ ਮਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਦੇਵ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

'ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਕੰਵਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਲਝਣ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਦੇਵ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?'

ਭਾषਸੇ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਨੁਗਂ ਤਤਃ

'ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬੋਲਿਆ।

ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਮ੍ਬੁਜਾਭਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੇਦਨਿਧਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਯੋ ऽਸੌ ਤਵੋਦਰਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਦਿਚ੍ਛਯਾ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।'

ਯਥਾ ਮਮੋਦਰੇ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ ਤਥੈਵ ਦृष੍ਟਾਃ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਮਯਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਵੋਦਰੇ

'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਲਏ।'

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਉਪਾਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ऽਨਘ ਤ੍ਵਯਾ ਮਤ੍ਸਰਭਾਵੇਨ ਮਾਂ ਵਸ਼ੀਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਾ

ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ।

ਆਸ਼ੁ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਿਹਿਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਤਤੋ ਮਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ

ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।

ਲਬ੍ਧੋ ਨਾਭਿਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇਨ ਪਦ੍ਮਸੂਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਮਃ ਮਾ ਭੂਤ੍ਤੇ ਮਨਸੋ ऽਲ੍ਪੋ ऽਪਿ ਵ੍ਯਾਘਾਤੋ ऽਯਂ ਕਥਂਚਨ

ਨਾਭੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਰਾਹੀਂ ਰਸਤਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।

ਇਤ੍ਯੇषਾਨੁਗਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੋ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ ਔਪਸਰ੍ਪਿਣੀ ਯਨ੍ਮਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ, ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜੋ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?

ਤਤਃ ਪਰਮਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋ ਰਿਪੁਃ ਅਨਵਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍

ਫਿਰ, ਅਣਮਾਪ ਜਿੰਦ ਵਾਲਾ ਵੈਰੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਪਿਤਾ ਜੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਤੋਂ ਨਿਰਵਿਗਨ, ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤਾਨਾ ਪਾਈ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਗਤਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਹਰਿਃ ਨ ਹ੍ਯੇਵਮੀਦृਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾਧ੍ਯਵਸਿਤਂ ਤਵ

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ।

ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਿਤੁਕਾਮੇਨ ਕ੍ਰੀਡਾਪੂਰ੍ਵਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਆਸ਼ੁ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਘਾਟਿਤਾਨਿ ਮਯਾਤ੍ਮਨਃ

ਤੈਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੁਰੰਤ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਨ ਤੇ ऽਨ੍ਯਥਾਵਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮੇ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮਰ੍षਯ ਕਲ੍ਯਾਣ ਯਨ੍ਮਯਾਪਕृਤਂ ਤਵ

ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਸਮਝੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਕਲਿਆਣੀ।

ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਯੋਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਾਦਵਤਰ ਪ੍ਰਭੋ ਨਾਹਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਸੋਢੁਂ ਤੇਜੋਮਯਂ ਗੁਰੁਮ੍

ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਸ ਹੋਵਾਚ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਦ੍ਮਾਦਵਤਰ ਪ੍ਰਭੋ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵ ਮਮਾਰਿਘ੍ਨ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਵਰਤਾਨਾ ਮੰਗ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆ; ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।'

ਸਦ੍ਭਾਵਵਚਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਦ੍ਮਾਦਵਤਰ ਪ੍ਰਭੋ ਸ ਤ੍ਵਂ ਚ ਨੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਤ੍ਵਮੀਡ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਵਾਤ੍ਮਕਃ

'ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਓਮ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈਂ।'

ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋष੍ਣੀषਵਿਭੂषਿਤਃ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰਿਤਿ ਹ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਅੱਜ ਤੋਂ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤੂੰ 'ਪਦਮਯੋਨੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ।

ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਧਿਪਃ ਪ੍ਰਭੋ ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨੇ

'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਭੂ।' ਫਿਰ, ਕਿਰੀਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵਰਤਾਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ—

ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਗਤਮਤ੍ਸਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਨ੍ਨਮ੍ ਅਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਬਾਲਾਰ੍ਕਾਭਂ ਮਹਾਨਨਮ੍

'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਭਵਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯੋ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰੀ ਧ੍ਵਸ੍ਤਸ਼ਿਰੋਰੁਹਃ

ਉਹ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅਣਮਾਪ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ—'

ਦਸ਼ਬਾਹੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਙ੍ਕੋ ਨਯਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਲੋਕਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵਿਕृਤੋ ਮੁਞ੍ਜਮੇਖਲੀ

ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ, ਵਿਲੱਖਣ, ਮੁੰਜਾ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ—

ਮੇਣ੍ਢ੍ਰੇਣੋਰ੍ਧ੍ਵੇਨ ਮਹਤਾ ਨਰ੍ਦਮਾਨੋ ऽਤਿਭੈਰਵਮ੍ ਕਃ ਖਲ੍ਵੇष ਪੁਮਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰ੍ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਠਾ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ?

ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਇਤ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਤਤੇ ਤੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:

ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਲਨਿਪਾਤੇਨ ਯਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਤੋ ऽਰ੍ਣਵੇ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾਕਾਸ਼ੇ ऽਪ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਜਲਸ਼ਯਾਃ

ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—