ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨਾਦਿਰਙ੍ਕਸ਼੍ ਚ ਮਧ੍ਯਂ ਕਾਲੋ ਦਿਸ਼ੋ ਨਭਃ ਨਾਹਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਉਦਰਸ੍ਯ ਤਵਾਨਘ

'ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੂਲ, ਆਸਰਾ, ਵਿਚਕਾਰ, ਸਮਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੂਯਃ ਪਿਤਾਮਹਮਿਦਂ ਹਰਿਃ ਭਗਵਾਨੇਵਮੇਵਾਹਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਹਿ ਮਮੋਦਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: 'ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ—ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ।'

ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯੈਤਾਨ੍ ਅਨੌਪਮ੍ਯਾਨ੍ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਿਨੀਂ ਵਾਣੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ

'ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਲੋਕ ਵੇਖੋ।' ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਬਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਪਤੇਰੁਦਰਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪਿਤਾਮਹਃ ਤਾਨੇਵ ਲੋਕਾਨ੍ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ

ਫਿਰ, ਸੱਚੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।

ਪਰ੍ਯਟਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ऽਨ੍ਤਂ ਨ ਵੈ ਹਰੇਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਿਧਾਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਵਿਭੁਰ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਤੁਮਿਯੇष ਚਾਸ਼ੁ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋ ऽਹਮਿਤਿ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯ

ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਹਾਂ।'

ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਿਹਿਤਾਨਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਰੂਪਂ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਰਮਵਿਨ੍ਦਤ

ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕਰਕੇ, ਨਾਭੀ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਲੱਭ ਲਿਆ।

ਪਦ੍ਮਸੂਤ੍ਰਾਨੁਸਾਰੇਣ ਚਾਨ੍ਵਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਿਤਾਮਹਃ ਉਜ੍ਜਹਾਰਾਤ੍ਮਨੋ ਰੂਪਂ ਪੁष੍ਕਰਾਚ੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ

ਕੰਵਲੇ ਦੀ ਡੋਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਕੰਵਲੇ ਵਿਚੋਂ ਚਤੁਰ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਭਰਿਆ।

ਵਿਰਰਾਜਾਰਵਿਨ੍ਦਸ੍ਥਃ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭਗਵਾਞ੍ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਕੰਵਲੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਕੰਵਲੇ-ਗਰਭ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪ ਉਤਪੰਨ, ਭਾਗਵਾਨ, ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਤੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਸਂਘਰ੍षੇ ਮਧ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਤੁ

ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਇਆ।

ਕੁਤੋ ऽਪ੍ਯਪਰਿਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਹੇਮਵੀਰਾਂਬਰਚ੍ਛਦਃ

ਕਿਤੇ ਤੋਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਯਤ੍ਰ ਸੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ਨਾਗਭੋਗਪਤਿਰ੍ ਹਰਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਕ੍ਰਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਪੀਡਿਤਾਃ

ਉਥੇ ਅਨੰਤ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰੀ, ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਬੀ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋਈ।

ਉਦ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਕਾਸ਼ੇ ਪृਥੁਲਾਸ੍ਤੋਯਬਿਨ੍ਦਵਃ ਅਤ੍ਯੁष੍ਣਸ਼੍ਚਾਤਿਸ਼ੀਤਸ਼੍ ਚ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਵੌ ਪੁਨਃ

ਅਚਾਨਕ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੋਟੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਭਰ ਆਈਆਂ; ਉਥੇ ਹਵਾ ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਤੇ ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਠੰਡੀ ਵਗਣ ਲੱਗੀ।

ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਮਭਾषਤ ਅਬ੍ਬਿਨ੍ਦਵਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਾਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤ੍ਯਂਬੁਜਂ ਭृਸ਼ਮ੍

ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਠੰਡੀ ਤੇ ਗਰਮ ਬੂੰਦਾਂ ਕੰਵਲੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।'

ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਨ੍ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਏਤਦੇਵਂਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍

'ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੱਸੋ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾ ਹਿ ਭਗਵਾਨਸੁਰਾਨ੍ਤਕृਤ੍ ਕਿਂ ਨੁ ਖਲ੍ਵਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਭੂਤਮਨ੍ਯਤ੍ਕृਤਾਲਯਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕੀ ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?'

ਵਦਤਿ ਪ੍ਰਿਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਮਯਾ ਕृਤਃ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਮੁਤ੍ਤਰਮ੍

ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕਿਮਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨਦ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਜਾਤਸਂਭ੍ਰਮਃ ਕਿਂ ਮਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਦੇਵ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

'ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਕੰਵਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਲਝਣ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਦੇਵ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?'

ਭਾषਸੇ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਨੁਗਂ ਤਤਃ

'ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬੋਲਿਆ।

ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਮ੍ਬੁਜਾਭਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੇਦਨਿਧਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਯੋ ऽਸੌ ਤਵੋਦਰਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਦਿਚ੍ਛਯਾ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।'

ਯਥਾ ਮਮੋਦਰੇ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ ਤਥੈਵ ਦृष੍ਟਾਃ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਮਯਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਵੋਦਰੇ

'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਲਏ।'

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਉਪਾਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ऽਨਘ ਤ੍ਵਯਾ ਮਤ੍ਸਰਭਾਵੇਨ ਮਾਂ ਵਸ਼ੀਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਾ

ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ।

ਆਸ਼ੁ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਿਹਿਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਤਤੋ ਮਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ

ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।

ਲਬ੍ਧੋ ਨਾਭਿਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇਨ ਪਦ੍ਮਸੂਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਮਃ ਮਾ ਭੂਤ੍ਤੇ ਮਨਸੋ ऽਲ੍ਪੋ ऽਪਿ ਵ੍ਯਾਘਾਤੋ ऽਯਂ ਕਥਂਚਨ

ਨਾਭੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਰਾਹੀਂ ਰਸਤਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।

ਇਤ੍ਯੇषਾਨੁਗਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੋ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ ਔਪਸਰ੍ਪਿਣੀ ਯਨ੍ਮਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ, ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜੋ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?

ਤਤਃ ਪਰਮਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋ ਰਿਪੁਃ ਅਨਵਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍

ਫਿਰ, ਅਣਮਾਪ ਜਿੰਦ ਵਾਲਾ ਵੈਰੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਪਿਤਾ ਜੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਤੋਂ ਨਿਰਵਿਗਨ, ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤਾਨਾ ਪਾਈ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਗਤਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਹਰਿਃ ਨ ਹ੍ਯੇਵਮੀਦृਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾਧ੍ਯਵਸਿਤਂ ਤਵ

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ।

ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਿਤੁਕਾਮੇਨ ਕ੍ਰੀਡਾਪੂਰ੍ਵਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਆਸ਼ੁ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਘਾਟਿਤਾਨਿ ਮਯਾਤ੍ਮਨਃ

ਤੈਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੁਰੰਤ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਨ ਤੇ ऽਨ੍ਯਥਾਵਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮੇ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮਰ੍षਯ ਕਲ੍ਯਾਣ ਯਨ੍ਮਯਾਪਕृਤਂ ਤਵ

ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਸਮਝੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਕਲਿਆਣੀ।

ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਯੋਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਾਦਵਤਰ ਪ੍ਰਭੋ ਨਾਹਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਸੋਢੁਂ ਤੇਜੋਮਯਂ ਗੁਰੁਮ੍

ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।