ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਮਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਗਵਿਤ੍ ਫਣਾਸਹਸ੍ਰਕਲਿਤਂ ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਵਰ੍ਚਸਮ੍

ਯੋਗ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਅਕਲਪਨਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।

ਮਹਾਭੋਗਪਤੇਰ੍ਭੋਗਂ ਸਾਧ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਮਹੋਚ੍ਛ੍ਰਯਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸ਼ੇਤੇ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਚੌਕੀ ਵਾਂਗ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪਲੰਗ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਲੈਟਿਆ।

ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਯਾਨੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮੇਣ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਲੀਲਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਖੇਡ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਵਜ੍ਰਦਣ੍ਡਂ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਂ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸृष੍ਟਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਡੰਡੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪਂ ਦੇਵਮੀਢੁषਃ ਹੇਮਗਰ੍ਭਾਣ੍ਡਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਕ੍ਮਵਰ੍ਣੋ ਹ੍ਯਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸੁਸ਼ੁਭੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ

ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਸੁਗੰਧਤ, ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਚ ਪਦ੍ਮੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮਥਾਗਮ੍ਯ ਸੌਮ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਯਾ ਗਿਰਾ

ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਕਮਲ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੇ, ਸੁਖਦਾਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਞ੍ਛੇਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤੋ ਮਧ੍ਯਮਮ੍ਭਸਾਮ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਂ ਵਚਃ

ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਹੋ?' ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਉਦਤਿष੍ਠਤ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਾਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੋਤ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹਾਂ।'

ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਨ ਦ੍ਯੌਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਭੂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਂ ਪਦਮਹਂ ਭੁਵਃ

'ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਅਸਮਾਨ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ—ਮੈਂ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ।'

ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਖਲੁ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਮੀਪਂ ਭਗਵਾਨ੍ਕੁਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?'

ਕ੍ਵ ਵਾ ਭੂਯਸ਼੍ ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਸ਼੍ ਚ ਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਵੈ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਚ ਤੇ ਮਯਾ

'ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੋਗੇ? ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ? ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'

ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪਿਤਾਮਹਃ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਅਵਿਜ੍ਞਾਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।

ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਯਥਾ ਭਵਾਂਸ੍ਤਥੈਵਾਹਮ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ

ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ; 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਂ—ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।'

ਸਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਤਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਨਾਥ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ।

ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਮਹਾਯੋਗੀ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੁਖਮ੍ ਇਮਾਨष੍ਟਾਦਸ਼ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ ਸਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ ਸਪਰ੍ਵਤਾਨ੍

ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਅਠਾਰਾਂ ਟਾਪੂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸਮਾਕੁਲਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਮ੍ਭਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਨ੍ ਸਨਾਤਨਾਨ੍

ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਡੰਡੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਸੱਤ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੂਦਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਭੁਜਃ ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਂਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਵਾਹ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ!'

ਅਟਿਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਨਾਨ੍ਤਂ ਹਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਯਦਾ

ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਆਸਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਅੰਤ ਨਾ ਲੱਭਿਆ।

ਤਦਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਕੇਤਨਃ ਨਾਰਾਯਣੋ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਪਿਤਾਮਹਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਭਗਵਾਨਾਦਿਰਙ੍ਕਸ਼੍ ਚ ਮਧ੍ਯਂ ਕਾਲੋ ਦਿਸ਼ੋ ਨਭਃ ਨਾਹਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਉਦਰਸ੍ਯ ਤਵਾਨਘ

'ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੂਲ, ਆਸਰਾ, ਵਿਚਕਾਰ, ਸਮਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੂਯਃ ਪਿਤਾਮਹਮਿਦਂ ਹਰਿਃ ਭਗਵਾਨੇਵਮੇਵਾਹਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਹਿ ਮਮੋਦਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: 'ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ—ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ।'

ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯੈਤਾਨ੍ ਅਨੌਪਮ੍ਯਾਨ੍ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਿਨੀਂ ਵਾਣੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ

'ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਲੋਕ ਵੇਖੋ।' ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਬਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਪਤੇਰੁਦਰਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪਿਤਾਮਹਃ ਤਾਨੇਵ ਲੋਕਾਨ੍ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ

ਫਿਰ, ਸੱਚੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।

ਪਰ੍ਯਟਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ऽਨ੍ਤਂ ਨ ਵੈ ਹਰੇਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਿਧਾਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਵਿਭੁਰ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਤੁਮਿਯੇष ਚਾਸ਼ੁ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋ ऽਹਮਿਤਿ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯ

ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਹਾਂ।'

ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਿਹਿਤਾਨਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਰੂਪਂ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਰਮਵਿਨ੍ਦਤ

ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕਰਕੇ, ਨਾਭੀ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਲੱਭ ਲਿਆ।

ਪਦ੍ਮਸੂਤ੍ਰਾਨੁਸਾਰੇਣ ਚਾਨ੍ਵਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਿਤਾਮਹਃ ਉਜ੍ਜਹਾਰਾਤ੍ਮਨੋ ਰੂਪਂ ਪੁष੍ਕਰਾਚ੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ

ਕੰਵਲੇ ਦੀ ਡੋਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਕੰਵਲੇ ਵਿਚੋਂ ਚਤੁਰ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਭਰਿਆ।

ਵਿਰਰਾਜਾਰਵਿਨ੍ਦਸ੍ਥਃ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭਗਵਾਞ੍ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਕੰਵਲੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਕੰਵਲੇ-ਗਰਭ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪ ਉਤਪੰਨ, ਭਾਗਵਾਨ, ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਤੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਸਂਘਰ੍षੇ ਮਧ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਤੁ

ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਇਆ।