ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤ੍ਰਿਧਾ ਭਿਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯਹਂ ਵਿष੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਭਵਾਖ੍ਯਯਾ ਸਰ੍ਗਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਗੁਣੈਰ੍ ਨਿष੍ਕਲਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਭਵਾ—ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ।

ਸਂਮੋਹਂ ਤ੍ਯਜ ਭੋ ਵਿष੍ਣੋ ਪਾਲਯੈਨਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਪਾਦ੍ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਃ ਕਲ੍ਪੇ ਤਵ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਤੇ ਇਸ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਰੱਖ। ਪਦਮ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾਮਾ ਬਣੇਂਗਾ।

ਤਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਚੈਵਂ ਸੋ ऽਪਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਪਦ੍ਮਜਃ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤੇ ਪਦਮਜ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਲਿਙ੍ਗਵੇਦੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਲਿਙ੍ਗਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਵੇਦੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਿੰਗ ਆਪ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਲਯਨਾਲ੍ਲਿਙ੍ਗਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਖਿਲਂ ਸੁਰਾਃ ਯਸ੍ਤੁ ਲੈਙ੍ਗਂ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਲਿਙ੍ਗਸਨ੍ਨਿਧੌ

ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—

ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਕਥਂ ਪਾਦ੍ਮੇ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵੋ ऽਭਵਤ੍ ਭਵਂ ਚ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ

ਪੁਰਾਣੇ ਪਦਮ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਭਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ?

ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਆਸੀਦੇਕਾਰ੍ਣਵਂ ਘੋਰਮ੍ ਅਵਿਭਾਗਂ ਤਮੋਮਯਮ੍

ਤੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਧੂ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸ; ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਅਟੁੱਟ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।

ਮਧ੍ਯੇ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਜੀਮੂਤਾਭੋ ऽਮ੍ਬੁਜਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਕਿਰੀਟੀ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਰ੍ਹਰਿਃ

ਉਸ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਤਾਜਧਾਰੀ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

ਨਾਰਾਯਣਮੁਖੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਅष੍ਟਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਵਕ੍ਸ਼ਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੋਨਿਰੁਚ੍ਯਤੇ

ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਾਏਣ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਕਿਮਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਗਵਿਤ੍ ਫਣਾਸਹਸ੍ਰਕਲਿਤਂ ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਵਰ੍ਚਸਮ੍

ਯੋਗ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਅਕਲਪਨਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।

ਮਹਾਭੋਗਪਤੇਰ੍ਭੋਗਂ ਸਾਧ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਮਹੋਚ੍ਛ੍ਰਯਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸ਼ੇਤੇ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਚੌਕੀ ਵਾਂਗ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪਲੰਗ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਲੈਟਿਆ।

ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਯਾਨੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮੇਣ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਲੀਲਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਖੇਡ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਵਜ੍ਰਦਣ੍ਡਂ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਂ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸृष੍ਟਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਡੰਡੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪਂ ਦੇਵਮੀਢੁषਃ ਹੇਮਗਰ੍ਭਾਣ੍ਡਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਕ੍ਮਵਰ੍ਣੋ ਹ੍ਯਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸੁਸ਼ੁਭੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ

ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਸੁਗੰਧਤ, ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਚ ਪਦ੍ਮੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮਥਾਗਮ੍ਯ ਸੌਮ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਯਾ ਗਿਰਾ

ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਕਮਲ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੇ, ਸੁਖਦਾਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਞ੍ਛੇਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤੋ ਮਧ੍ਯਮਮ੍ਭਸਾਮ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਂ ਵਚਃ

ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਹੋ?' ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਉਦਤਿष੍ਠਤ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਾਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੋਤ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹਾਂ।'

ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਨ ਦ੍ਯੌਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਭੂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਂ ਪਦਮਹਂ ਭੁਵਃ

'ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਅਸਮਾਨ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ—ਮੈਂ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ।'

ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਖਲੁ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਮੀਪਂ ਭਗਵਾਨ੍ਕੁਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?'

ਕ੍ਵ ਵਾ ਭੂਯਸ਼੍ ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਸ਼੍ ਚ ਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਵੈ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਚ ਤੇ ਮਯਾ

'ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੋਗੇ? ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ? ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'

ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪਿਤਾਮਹਃ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਅਵਿਜ੍ਞਾਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।

ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਯਥਾ ਭਵਾਂਸ੍ਤਥੈਵਾਹਮ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ

ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ; 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਂ—ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।'

ਸਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਤਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਨਾਥ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ।

ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਮਹਾਯੋਗੀ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੁਖਮ੍ ਇਮਾਨष੍ਟਾਦਸ਼ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ ਸਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ ਸਪਰ੍ਵਤਾਨ੍

ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਅਠਾਰਾਂ ਟਾਪੂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸਮਾਕੁਲਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਮ੍ਭਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਨ੍ ਸਨਾਤਨਾਨ੍

ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਡੰਡੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਸੱਤ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੂਦਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਭੁਜਃ ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਂਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਵਾਹ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ!'

ਅਟਿਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਨਾਨ੍ਤਂ ਹਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਯਦਾ

ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਆਸਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਅੰਤ ਨਾ ਲੱਭਿਆ।