ਅਥੋਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਹਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੌ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮਾਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਭਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਮੈਨੂੰ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖੋ; ਸਭ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਯੁਵਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤੌ ਗਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਬਲੌ ਅਯਂ ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਸੀ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਦਾਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਮੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਹृਦਯੋਦ੍ਭਵਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਹਂ ਯੁਵਯੋਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਰਂ ਦਦ੍ਮਿ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੇ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸੁਭਗਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕृਪਯਾ ਤੁ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਭਾਗ ਹਥੀਂ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਾਯਣੋ ਨਾਥਂ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥਂ ਲਿਙ੍ਗਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰਸ਼੍ ਚ ਨੌ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੁ ਨੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਚਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਭਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ।
ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਭੂषਣਃ
ਚੰਦਨ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਦਤਰਂ ਵਸ਼ੀ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ, ਗੁਡ knees ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਆਵਯੋਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਵਾਦਮਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਇਹਾਗਤੋ ਭਵਾਨ੍ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਵਾਦਸ਼ਮਨਾਯ ਨੌ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ ਸਾਡੀ ਵਧੀਆ ਚੁਕਚੁਕ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਵਿਵਾਦ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਹਰੋ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਸ੍ਮਯਨ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਮੁੜ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, ਜੋ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਥਿਤਿਸਰ੍ਗਾਣਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਧਰਣੀਪਤੇ ਵਤ੍ਸ ਵਤ੍ਸ ਹਰੇ ਵਿष੍ਣੋ ਪਾਲਯੈਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਲੈ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪੁੱਤ, ਹੇ ਹਰੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ—ਸੰਭਾਲ।
ਤ੍ਰਿਧਾ ਭਿਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯਹਂ ਵਿष੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਭਵਾਖ੍ਯਯਾ ਸਰ੍ਗਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਗੁਣੈਰ੍ ਨਿष੍ਕਲਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਭਵਾ—ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ।
ਸਂਮੋਹਂ ਤ੍ਯਜ ਭੋ ਵਿष੍ਣੋ ਪਾਲਯੈਨਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਪਾਦ੍ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਃ ਕਲ੍ਪੇ ਤਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਤੇ ਇਸ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਰੱਖ। ਪਦਮ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾਮਾ ਬਣੇਂਗਾ।
ਤਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਚੈਵਂ ਸੋ ऽਪਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਪਦ੍ਮਜਃ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤੇ ਪਦਮਜ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਲਿਙ੍ਗਵੇਦੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਲਿਙ੍ਗਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਵੇਦੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਿੰਗ ਆਪ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਲਯਨਾਲ੍ਲਿਙ੍ਗਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਖਿਲਂ ਸੁਰਾਃ ਯਸ੍ਤੁ ਲੈਙ੍ਗਂ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਲਿਙ੍ਗਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਪਾਦ੍ਮੇ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵੋ ऽਭਵਤ੍ ਭਵਂ ਚ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਪਦਮ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਭਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ?
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਆਸੀਦੇਕਾਰ੍ਣਵਂ ਘੋਰਮ੍ ਅਵਿਭਾਗਂ ਤਮੋਮਯਮ੍
ਤੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਧੂ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸ; ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਅਟੁੱਟ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯੇ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਜੀਮੂਤਾਭੋ ऽਮ੍ਬੁਜਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਕਿਰੀਟੀ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਰ੍ਹਰਿਃ
ਉਸ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਤਾਜਧਾਰੀ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣਮੁਖੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਅष੍ਟਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਵਕ੍ਸ਼ਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੋਨਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਾਏਣ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਕਿਮਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਗਵਿਤ੍ ਫਣਾਸਹਸ੍ਰਕਲਿਤਂ ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਯੋਗ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਅਕਲਪਨਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਭੋਗਪਤੇਰ੍ਭੋਗਂ ਸਾਧ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਮਹੋਚ੍ਛ੍ਰਯਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸ਼ੇਤੇ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਚੌਕੀ ਵਾਂਗ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪਲੰਗ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਲੈਟਿਆ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਯਾਨੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮੇਣ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਲੀਲਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਖੇਡ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਵਜ੍ਰਦਣ੍ਡਂ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਂ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸृष੍ਟਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਡੰਡੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪਂ ਦੇਵਮੀਢੁषਃ ਹੇਮਗਰ੍ਭਾਣ੍ਡਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਕ੍ਮਵਰ੍ਣੋ ਹ੍ਯਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸੁਸ਼ੁਭੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ
ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਸੁਗੰਧਤ, ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਚ ਪਦ੍ਮੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮਥਾਗਮ੍ਯ ਸੌਮ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਕਮਲ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੇ, ਸੁਖਦਾਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਞ੍ਛੇਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤੋ ਮਧ੍ਯਮਮ੍ਭਸਾਮ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਹੋ?' ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦਤਿष੍ਠਤ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਾਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੋਤ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹਾਂ।'