ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੌਵਰ੍ਣਮਭਵਚ੍ਚਾਣ੍ਡਮ੍ ਆਵੇष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਯਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਅਨੇਕਾਬ੍ਦਂ ਤਥਾ ਚਾਪ੍ਸੁ ਦਿਵ੍ਯਮਣ੍ਡਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਇੱਕ ਸੋਣੇ ਦਾ ਅੰਡ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਮੰਡਲ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਮਜੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਅਣ੍ਡਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਆਦ੍ਯਾਖ੍ਯੇਨੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਤੁ

ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੂਲ ਰਹਿਤ ਅੰਡ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਅੰਡ, ਜੋ ਜਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਆਦਿ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ।

ਤਸ੍ਯਾਣ੍ਡਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਂ ਹੈਮਂ ਕਪਾਲਂ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਯਦ੍ਦ੍ਯੌਸ੍ਤਦਪਰਂ ਪृਥਿਵੀ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਣਾ

ਉਸ ਅੰਡ ਦਾ ਸੁਭ ਅੌਣੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਖੋਲ ਉਪਰ ਵੱਸਿਆ; ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਮਾਦਣ੍ਡੋਦ੍ਭਵੋ ਜਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਕਾਰਾਖ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸ ਏਵ ਤ੍ਰਿਵਿਧਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਸ ਅੰਡ ਤੋਂ 'ਅ' ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਜਣਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।

ਏਵਮੋਮੋਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਯਜੁषਾਂ ਵਰਾਃ ਯਜੁषਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ऋਚਃ ਸਾਮਾਨਿ ਸਾਦਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਓਮ ਓਮ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਯਜੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਆਦਰ ਨਾਲ।

ਏਵਮੇਵ ਹਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਇਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਯਸ੍ਤਦਾ ਤਤੋ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਥਾਵਚ੍ਛ੍ਰੁਤਿਸਂਭਵੈਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ; ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ,

ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸੁਮਹੋਦਯਮ੍ ਆਵਯੋਃ ਸ੍ਤੁਤਿਸਂਤੁष੍ਟੋ ਲਿਙ੍ਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ

ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ; ਸਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਉਹ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ।

ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਯਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ ਅਕਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਾ ਤੁ ਲਲਾਟਂ ਦੀਰ੍ਘਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਉਹ ਦਿਵਿਆ, ਧੁਨੀ-ਰੂਪ ਅੰਗ ਸਵਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; 'ਅ' ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਲੰਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਕਾਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨੇਤ੍ਰਮ੍ ਈਕਾਰੋ ਵਾਮਲੋਚਨਮ੍ ਉਕਾਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮ੍ ਊਕਾਰੋ ਵਾਮਮੁਚ੍ਯਤੇ

'ਇ' ਉਸਦੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਹੈ, 'ਈ' ਖੱਬੀ ਅੱਖ; 'ਉ' ਸੱਜਾ ਕੰਨ ਹੈ, 'ਊ' ਖੱਬਾ ਕੰਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ऋਕਾਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਸ੍ਯ ਕਪੋਲਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਵਾਮਂ ਕਪੋਲਮ੍ ॠਕਾਰੋ ऌ ॡ ਨਾਸਾਪੁਟੇ ਉਭੇ

'਋' ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸੱਜਾ ਗਲ੍ਹਾ ਹੈ; '਌' ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਗਲ੍ਹਾ; 'ਲ਼' ਤੇ 'ਲ਼ੀ' ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਹਨ।

ਏਕਾਰਮ੍ ਓष੍ਠਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਸ਼੍ ਚ ਐਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵਧਰੋ ਵਿਭੋਃ ਓਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਤਥੌਕਾਰੋ ਦਨ੍ਤਪਙ੍ਕ੍ਤਿਦ੍ਵਯਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

'ਏ' ਉਸਦੀ ਉਪਰਲੀ ਠੋੜੀ ਹੈ, 'ਐ' ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਠੋੜੀ; 'ਓ' ਤੇ 'ਔ' ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੋਵੇਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਹਨ।

ਅਮਸ੍ਤੁ ਤਾਲੁਨੀ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਕਾਦਿਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚ ਹਸ੍ਤਾਨਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ

'ਅੰ' ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦਾ ਤਾਲੂ ਹੈ; 'ਕ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰ ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਹਨ।

ਚਾਦਿਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣ੍ਯੇਵਂ ਪਞ੍ਚ ਹਸ੍ਤਾਨਿ ਵਾਮਤਃ ਟਾਦਿਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਾਦਸ੍ ਤਾਦਿਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤਥਾ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਚ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰ ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਹਨ; 'ਟ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਤੇ 'ਤ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵੀ।

ਪਕਾਰਮੁਦਰਂ ਤਸ੍ਯ ਫਕਾਰਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਕਾਰੋ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਵੈ ਭਕਾਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਸ੍ਯ ਤਤ੍

'ਪ' ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਹੈ, 'ਫ' ਉਸਦਾ ਪਾਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਬ' ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਹੈ, 'ਭ' ਉਸਦਾ ਮੋਢਾ ਹੈ।

ਮਕਾਰਂ ਹृਦਯਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਯੋਗਿਨਃ ਯਕਾਰਾਦਿਸਕਾਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਭੋਰ੍ਵੈ ਸਪ੍ਤ ਧਾਤਵਃ

'ਮ' ਸ਼ੰਭੂ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋਗੀ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈ; 'ਯ' ਤੋਂ 'ਸ' ਤੱਕ ਦੇ ਅੱਖਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੱਤ ਜੀਵਨ-ਤੱਤ ਹਨ।

ਹਕਾਰ ਆਤ੍ਮਰੂਪਂ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਕਾਰਃ ਕ੍ਰੋਧ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਉਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

'ਹ' ਉਸਦੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਹੈ, 'ਕ੍ਸ਼' ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ,

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਸ਼੍ਯਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਤਃ ਓਙ੍ਕਾਰਪ੍ਰਭਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕਲਾਪਞ੍ਚਕਸਂਯੁਤਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਪਰੋਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਓਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੰਜ ਕਲਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ।

ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸੁਭਾष੍ਟਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਮੇਧਾਕਰਮ੍ ਅਭੂਦ੍ਭੂਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍

ਉਹ ਸਾਫ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਬਤੀ-ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।

ਗਾਯਤ੍ਰੀਪ੍ਰਭਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਹਰਿਤਂ ਵਸ਼੍ਯਕਾਰਕਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯਂ ਚਤੁष੍ਕਲਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਗਾਇਤਰੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਵੇਖਿਆ, ਹਰਾ ਰੰਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚੌਵੀ ਅੱਖਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਕਲਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ।

ਅਥਰ੍ਵਮਸਿਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕਲਾष੍ਟਕਸਮਾਯੁਤਮ੍ ਅਭਿਚਾਰਿਕਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛੁਭਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰ ਵੇਖਿਆ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਅੱਠ ਕਲਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਜਾਦੂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਤੀ-ਤਿੰਨ ਸ਼ੁਭ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ।

ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛੁਭਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਕਲਾष੍ਟਕਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ

ਉਸ ਨੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਵੇਖਿਆ, ਪੈਂਤੀ-ਪੰਜ ਸ਼ੁਭ ਅੱਖਰਾਂ, ਅੱਠ ਕਲਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ।

ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਕਲਾਯੁਕ੍ਤਂ ਬਾਲਾਦ੍ਯੈਃ ਸਹ ਲੋਹਿਤਮ੍ ਸਾਮੋਦ੍ਭਵਂ ਜਗਤ੍ਯਾਦ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਿਸਂਹਾਰਕਾਰਣਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਤੇਰਾਂ ਕਲਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਬਾਲਾ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਵਾਧਾ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੇਖਿਆ।

ਵਰ੍ਣਾਃ षਡਧਿਕਾਃ षष੍ਟਿਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰਸ੍ਯ ਤੁ ਪਞ੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਜਾਪ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ

ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਛਿਆਸਠ ਹਨ; ਪੰਜ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਪ ਕਰੀ।

ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਲਾਵਰ੍ਣਮ੍ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਰੂਪਿਣਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਮੀਸ਼ਮੁਕੁਟਂ ਪੁਰੁषਾਸ੍ਯਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍

ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਖ ਕੇ, ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਤਾਜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ—

ਅਘੋਰਹृਦਯਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਵਾਮਗੁਹ੍ਯਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਦਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਹਾਭੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਭੂषਣਮ੍

ਅਘੋਰ ਦਾ ਦਿਲ, ਮਨਮੋਹਣ, ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਤੁਰੰਤ ਪੈਰ, ਮਹਾਂ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ—

ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪਾਦਵਦਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ऽਕ੍ਸ਼ਿਕਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਧਿਪਤਿਂ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਿਸਂਹਾਰਕਾਰਣਮ੍

ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ—

ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਨਰਿष੍ਟਾਭਿਰ੍ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਵਰਦਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਫਿਰ, ਮਨਚਾਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।

ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਅਕਾਰਾਯਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣੇ ਉਕਾਰਾਯਾਦਿਦੇਵਾਯ ਵਿਦ੍ਯਾਦੇਹਾਯ ਵੈ ਨਮਃ

ਇਕ ਅੱਖਰ ਰੂਪ ਰੁਦਰ, 'ਅ' ਰੂਪ ਆਤਮਾ, 'ਉ' ਰੂਪ ਆਦਿ ਦੇਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗਿਆਨ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤृਤੀਯਾਯ ਮਕਾਰਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸੋਮਵਰ੍ਣਾਯ ਯਜਮਾਨਾਯ ਵੈ ਨਮਃ

'ਮ' ਰੂਪ ਤੀਜਾ, ਸ਼ਿਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।