ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਥੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਲੋਚਨਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਸਃ ਮਹਾਵਪੁਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।

ਸਮਾਗਤੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਃ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ

ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ ਮਿਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।

ਪृष੍ਠਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ

ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸੋਚਦਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'

ਤਦਾ ਸਮਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਦੋ ਵੈ ਸ਼ਬ੍ਦਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ਓਮੋਮਿਤਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪ੍ਲੁਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 'ਓਮ ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨ ਸੀ, ਹੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਾਫ ਤੇ ਲੰਬੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।

ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਯਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਭਾਗੇ ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਨਾਤਨਮ੍

ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।

ਆਦ੍ਯਵਰ੍ਣਮਕਾਰਂ ਤੁ ਉਕਾਰਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤਤਃ ਮਕਾਰਂ ਮਧ੍ਯਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਦਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਚੌਮਿਤਿ

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ 'ਅ' ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ 'ਉ' ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ; ਤੇ 'ਮ' ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨ।

ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਵਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰ੍ਣਮਾਦ੍ਯਂ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਵਕਪ੍ਰਖ੍ਯਮ੍ ਉਕਾਰਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ

ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, 'ਉ' ਅੱਖਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।

ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਮਣ੍ਡਲਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਕਾਰਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ ਛੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਵਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਉਹ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ 'ਮ' ਅੱਖਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਸਫ਼ੈਦ ਸਫ਼ਟਿਕ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।

ਤੁਰੀਯਾਤੀਤਮ੍ ਅਮृਤਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਨਿਰੁਪਪ੍ਲਵਮ੍ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਉਹ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਮਰ, ਭਾਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬੇਅਰਾਮ, ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਰਲ, ਖਾਲੀ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।

ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਰਹਿਤਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰਣਮ੍

ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਵੇਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਦਾ ਵੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।

ਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਂ ਨਾਦਾਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਵੇਦਾ ਵੈ ਮਾਤ੍ਰਾਰੂਪੇਣ ਮਾਧਵਃ

ਤਿੰਨ ਮਾਤਰਾਵਾਂ ਤੇ ਅੱਧ ਮਾਤਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਨਾਦ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਾਧਵ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ — ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ — ਦੀਆਂ ਮਾਤਰਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।

ਵੇਦਸ਼ਬ੍ਦੇਭ੍ਯ ਏਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਦਾਭਵਦृषਿਰ੍ਵੇਦ ऋषੇਃ ਸਾਰਤਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਹੀ ਵੇਦ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਵਤਮ ਤੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਤੇਨੈਵ ऋषਿਣਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਰਹਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਯਨ੍ਮਨਸਾ ਸਹ

ਉਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਰੁਦ੍ਰ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਵਾਚ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਸਃ ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਤਦ੍ਵਾਚ੍ਯਮ੍ ऋਤਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍

ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਹੀ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਇਕ ਅੱਖਰ ਦੁਆਰਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਪਰਮ ਕਾਰਨ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸਤ੍ਯਮਾਨਨ੍ਦਮਮृਤਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਦਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕਨਕਾਣ੍ਡਜਃ

ਸੱਚ, ਆਨੰਦ, ਅਮਰਤਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਇਕ ਅੱਖਰ 'ਅ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਸੋਣੇ ਦੇ ਅੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪ੍ਰਭੂ।

ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਦੁਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਹਰਿਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਮਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ

ਇਕ ਅੱਖਰ 'ਉ' ਤੋਂ, ਹਰੀ ਪਰਮ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ; ਇਕ ਅੱਖਰ 'ਮ' ਤੋਂ, ਨੀਲ ਲੋਹਿਤ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਭੂ।

ਸਰ੍ਗਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਉਕਾਰਾਖ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੋਹਕਃ ਮਕਾਰਾਖ੍ਯਸ੍ ਤਯੋਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਹਕਰੋ ऽਭਵਤ੍

'ਅ' ਨੂੰ ਸਰਜਣਹਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ; 'ਉ' ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; 'ਮ' ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਵਿਭੁਰ੍ਬੀਜੀ ਹ੍ਯ੍ ਅਕਾਰੋ ਬੀਜਮੁਚ੍ਯਤੇ ਉਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਹਰਿਰ੍ਯੋਨਿਃ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੇਸ਼੍ਵਰਃ

'ਮ' ਬੀਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, 'ਅ' ਨੂੰ ਬੀਜ ਆਖਦੇ ਹਨ; 'ਉ' ਹਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਣਨੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ।

ਬੀਜੀ ਚ ਬੀਜਂ ਤਦ੍ਯੋਨਿਰ੍ ਨਾਦਾਖ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਬੀਜੀ ਵਿਭਜ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਤੁ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਬੀਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਬੀਜ, ਉਹ ਜਣਨੀ, ਤੇ 'ਨਾਦ' ਨਾਮਕ ਮਹੇਸ਼ਵਰ; ਬੀਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਅਸ੍ਯ ਲਿਙ੍ਗਾਦਭੂਦ੍ਬੀਜਮ੍ ਅਕਾਰੋ ਬੀਜਿਨਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਉਕਾਰਯੋਨੌ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਇਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਬੀਜ 'ਅ' ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬੀਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸੀ; 'ਉ' ਦੀ ਜਣਨੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ।

ਸੌਵਰ੍ਣਮਭਵਚ੍ਚਾਣ੍ਡਮ੍ ਆਵੇष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਯਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਅਨੇਕਾਬ੍ਦਂ ਤਥਾ ਚਾਪ੍ਸੁ ਦਿਵ੍ਯਮਣ੍ਡਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਇੱਕ ਸੋਣੇ ਦਾ ਅੰਡ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਮੰਡਲ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਮਜੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਅਣ੍ਡਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਆਦ੍ਯਾਖ੍ਯੇਨੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਤੁ

ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੂਲ ਰਹਿਤ ਅੰਡ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਅੰਡ, ਜੋ ਜਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਆਦਿ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ।

ਤਸ੍ਯਾਣ੍ਡਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਂ ਹੈਮਂ ਕਪਾਲਂ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਯਦ੍ਦ੍ਯੌਸ੍ਤਦਪਰਂ ਪृਥਿਵੀ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਣਾ

ਉਸ ਅੰਡ ਦਾ ਸੁਭ ਅੌਣੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਖੋਲ ਉਪਰ ਵੱਸਿਆ; ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਮਾਦਣ੍ਡੋਦ੍ਭਵੋ ਜਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਕਾਰਾਖ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸ ਏਵ ਤ੍ਰਿਵਿਧਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਸ ਅੰਡ ਤੋਂ 'ਅ' ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਜਣਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।

ਏਵਮੋਮੋਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਯਜੁषਾਂ ਵਰਾਃ ਯਜੁषਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ऋਚਃ ਸਾਮਾਨਿ ਸਾਦਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਓਮ ਓਮ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਯਜੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਆਦਰ ਨਾਲ।

ਏਵਮੇਵ ਹਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਇਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਯਸ੍ਤਦਾ ਤਤੋ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਥਾਵਚ੍ਛ੍ਰੁਤਿਸਂਭਵੈਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ; ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ,

ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸੁਮਹੋਦਯਮ੍ ਆਵਯੋਃ ਸ੍ਤੁਤਿਸਂਤੁष੍ਟੋ ਲਿਙ੍ਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ

ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ; ਸਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਉਹ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ।

ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਯਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ ਅਕਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਾ ਤੁ ਲਲਾਟਂ ਦੀਰ੍ਘਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਉਹ ਦਿਵਿਆ, ਧੁਨੀ-ਰੂਪ ਅੰਗ ਸਵਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; 'ਅ' ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਲੰਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਕਾਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨੇਤ੍ਰਮ੍ ਈਕਾਰੋ ਵਾਮਲੋਚਨਮ੍ ਉਕਾਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮ੍ ਊਕਾਰੋ ਵਾਮਮੁਚ੍ਯਤੇ

'ਇ' ਉਸਦੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਹੈ, 'ਈ' ਖੱਬੀ ਅੱਖ; 'ਉ' ਸੱਜਾ ਕੰਨ ਹੈ, 'ਊ' ਖੱਬਾ ਕੰਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।