ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੋਹਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਮਤ੍ਰ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਵੋ ऽਗ੍ਨਿਸਂਭਵਮ੍ ਅਧੋਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਨਲਸ੍ਤਂਭਸ੍ਯਾਨੁਪਮਸ੍ਯ ਚ

ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਅੱਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਤੰਭ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੀਏ; ਮੈਂ ਇਸ ਅਤੁੱਲ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸਤੰਭ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।'

ਭਵਾਨੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਏਵਂ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਰੂਪਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ

ਤੂੰ ਜਤਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਪਰ ਵੱਲ ਜਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।

ਵਾਰਾਹਮਹਮਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਹਂਸਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਸੁਰਾਃ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਾਮਾਹੁਰ੍ਹ੍ ਅਂਸਂ ਹਂਸੋ ਵਿਰਾਡਿਤਿ

ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਸੂਰ (ਵਾਰਾਹ) ਦਾ ਰੂਪ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹੰਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ 'ਹੰਸ', ਵੱਡਾ ਹੰਸ ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਹਂਸਹਂਸੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ ਮਾਂ ਹਂਸਃ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤੋ ਹ੍ਯਨਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ਸਂਯੁਤਃ

ਜੋ ਮੈਨੂੰ 'ਹੰਸ ਹੰਸ' ਆਖੇ, ਉਹ ਹੰਸ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ—ਚਿੱਟਾ, ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ।

ਮਨੋ ऽਨਿਲਜਵੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ऽਹਂ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਤਃ ਸੁਰਾਃ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਮ੍

ਮੈਂ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਪਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ; ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਕਾਲੀ ਸੁਮਤਿ (ਕਾਜਲ) ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ,

ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍ ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਗੌਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਫਿੱਕਾ ਰੰਗ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਉਭਰੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ।

ਕਾਲਾਦਿਤ੍ਯਸਮਾਭਾਸਂ ਦੀਰ੍ਘਘੋਣਂ ਮਹਾਸ੍ਵਰਮ੍ ਹ੍ਰਸ੍ਵਪਾਦਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਜੈਤ੍ਰਂ ਦृਢਮ੍ ਅਨੌਪਮਮ੍

ਕਾਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗਾ, ਲੰਬਾ ਨੱਕ, ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼, ਛੋਟੇ ਪੈਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ।

ਵਾਰਾਹਮਸਿਤਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਗਤਵਾਨਧਃ ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤ੍ਵਰਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਧੋਗਤਃ

ਸੂਰ ਦਾ ਕਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ।

ਨਾਪਸ਼੍ਯਦਲ੍ਪਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਮੂਲਂ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸੂਕਰਃ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਹਮਪ੍ਯਰਿਸੂਦਨਃ

ਸੂਰ ਨੇ ਲਿੰਗ ਦਾ ਮੂਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਉਤਨਾ ਹੀ ਸਮਾਂ, ਮੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਪਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।

ਸਤ੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਯਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਦਧੋਗਤਃ

ਸਾਰੇ ਜਤਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਿਆ।

ਤਥੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਲੋਚਨਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਸਃ ਮਹਾਵਪੁਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।

ਸਮਾਗਤੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਃ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ

ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ ਮਿਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।

ਪृष੍ਠਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ

ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸੋਚਦਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'

ਤਦਾ ਸਮਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਦੋ ਵੈ ਸ਼ਬ੍ਦਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ਓਮੋਮਿਤਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪ੍ਲੁਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 'ਓਮ ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨ ਸੀ, ਹੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਾਫ ਤੇ ਲੰਬੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।

ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਯਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਭਾਗੇ ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਨਾਤਨਮ੍

ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।

ਆਦ੍ਯਵਰ੍ਣਮਕਾਰਂ ਤੁ ਉਕਾਰਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤਤਃ ਮਕਾਰਂ ਮਧ੍ਯਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਦਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਚੌਮਿਤਿ

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ 'ਅ' ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ 'ਉ' ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ; ਤੇ 'ਮ' ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨ।

ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਵਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰ੍ਣਮਾਦ੍ਯਂ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਵਕਪ੍ਰਖ੍ਯਮ੍ ਉਕਾਰਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ

ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, 'ਉ' ਅੱਖਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।

ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਮਣ੍ਡਲਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਕਾਰਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ ਛੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਵਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਉਹ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ 'ਮ' ਅੱਖਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਸਫ਼ੈਦ ਸਫ਼ਟਿਕ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।

ਤੁਰੀਯਾਤੀਤਮ੍ ਅਮृਤਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਨਿਰੁਪਪ੍ਲਵਮ੍ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਉਹ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਮਰ, ਭਾਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬੇਅਰਾਮ, ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਰਲ, ਖਾਲੀ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।

ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਰਹਿਤਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰਣਮ੍

ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਵੇਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਦਾ ਵੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।

ਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਂ ਨਾਦਾਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਵੇਦਾ ਵੈ ਮਾਤ੍ਰਾਰੂਪੇਣ ਮਾਧਵਃ

ਤਿੰਨ ਮਾਤਰਾਵਾਂ ਤੇ ਅੱਧ ਮਾਤਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਨਾਦ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਾਧਵ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ — ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ — ਦੀਆਂ ਮਾਤਰਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।

ਵੇਦਸ਼ਬ੍ਦੇਭ੍ਯ ਏਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਦਾਭਵਦृषਿਰ੍ਵੇਦ ऋषੇਃ ਸਾਰਤਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਹੀ ਵੇਦ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਵਤਮ ਤੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਤੇਨੈਵ ऋषਿਣਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਰਹਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਯਨ੍ਮਨਸਾ ਸਹ

ਉਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਰੁਦ੍ਰ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਵਾਚ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਸਃ ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਤਦ੍ਵਾਚ੍ਯਮ੍ ऋਤਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍

ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਹੀ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਇਕ ਅੱਖਰ ਦੁਆਰਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਪਰਮ ਕਾਰਨ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸਤ੍ਯਮਾਨਨ੍ਦਮਮृਤਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਦਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕਨਕਾਣ੍ਡਜਃ

ਸੱਚ, ਆਨੰਦ, ਅਮਰਤਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਇਕ ਅੱਖਰ 'ਅ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਸੋਣੇ ਦੇ ਅੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪ੍ਰਭੂ।

ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਦੁਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਹਰਿਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਮਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ

ਇਕ ਅੱਖਰ 'ਉ' ਤੋਂ, ਹਰੀ ਪਰਮ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ; ਇਕ ਅੱਖਰ 'ਮ' ਤੋਂ, ਨੀਲ ਲੋਹਿਤ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਭੂ।

ਸਰ੍ਗਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਉਕਾਰਾਖ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੋਹਕਃ ਮਕਾਰਾਖ੍ਯਸ੍ ਤਯੋਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਹਕਰੋ ऽਭਵਤ੍

'ਅ' ਨੂੰ ਸਰਜਣਹਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ; 'ਉ' ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; 'ਮ' ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਵਿਭੁਰ੍ਬੀਜੀ ਹ੍ਯ੍ ਅਕਾਰੋ ਬੀਜਮੁਚ੍ਯਤੇ ਉਕਾਰਾਖ੍ਯੋ ਹਰਿਰ੍ਯੋਨਿਃ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੇਸ਼੍ਵਰਃ

'ਮ' ਬੀਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, 'ਅ' ਨੂੰ ਬੀਜ ਆਖਦੇ ਹਨ; 'ਉ' ਹਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਣਨੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ।

ਬੀਜੀ ਚ ਬੀਜਂ ਤਦ੍ਯੋਨਿਰ੍ ਨਾਦਾਖ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਬੀਜੀ ਵਿਭਜ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਤੁ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਬੀਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਬੀਜ, ਉਹ ਜਣਨੀ, ਤੇ 'ਨਾਦ' ਨਾਮਕ ਮਹੇਸ਼ਵਰ; ਬੀਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।