ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਰ੍ਤਾ ਨੇਤਾ ਚ ਹਰ੍ਤਾ ਚ ਨ ਮਯਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਵਿਭੁਃ ਅਹਮੇਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾਮਹ

'ਮੈਂ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਨੇਤਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ। ਮੈਂ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੱਚ, ਪਿਤਾਮਹ।'

ਅਹਮੇਵ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਹਂ ਵਿਭੁਃ ਯਦ੍ਯਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਰਾਚਰਮ੍

'ਮੈਂ ਹੀ ਪਰਮ ਜੋਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ। ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ।'

ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਮਨ੍ਮਯਮਿਤ੍ਯਥ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਪੁਰਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਕਂ ਸ੍ਵਯਮ੍

'ਚਾਰ-ਮੁਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਚੌਵੀਸ ਤੱਤ ਬਣਾਏ।'

ਨਿਤ੍ਯਾਨ੍ਤਾ ਹ੍ਯਣਵੋ ਬਦ੍ਧਾਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਰੋਧੋਦ੍ਭਵਾਦਯਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਿ ਭਵਾਨਣ੍ਡਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨੀਹ ਲੀਲਯਾ

'ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਣੂ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਬਣਾਏ ਗਏ—ਕ੍ਰੋਧ ਆਦਿ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਕਈ ਅੰਡਾ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਬਣਦੇ ਹਨ।'

ਸृष੍ਟਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਯਾ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾ ਤਤਃ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਪਞ੍ਚਕਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਨਃ षष੍ਠੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ

'ਬੁੱਧੀ ਮੈਂ ਬਣਾਈ; ਉਸ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਅਹੰਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਪੰਜ ਸੁਖਮ ਤੱਤ; ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਮਨ ਤੇ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ।'

ਆਕਾਸ਼ਾਦੀਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਭੌਤਿਕਾਨਿ ਚ ਲੀਲਯਾ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਮਯਿ ਚਾਪਿ ਵਚਸ੍ ਤਥਾ

'ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤੱਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਰੂਪ, ਮੈਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਬਣਾਏ।' ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ—

ਆਵਯੋਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਘੋਰਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ ਪ੍ਰਲਯਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਰਜਸਾ ਬਦ੍ਧਵੈਰਯੋਃ

ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਰਜਸ ਤੇ ਵੈਰ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮ-ਖੜੀ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਲਿਙ੍ਗਮ੍ ਅਭਵਚ੍ਚਾਵਯੋਃ ਪੁਰਃ ਵਿਵਾਦਸ਼ਮਨਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਪ੍ਰਬੋਧਾਰ੍ਥਂ ਚ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਤਕਰਾਰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਤੇ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ।

ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਹਸ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਕਾਲਾਨਲਸ਼ਤੋਪਮਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਵृਦ੍ਧਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਕਾਲ-ਅੱਗ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜਹੇ, ਵਾਧਾ-ਘਟਾਓ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਾ ਆਰੰਭ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ।

ਅਨੌਪਮ੍ਯਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਵਾਲਾਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮੋਹਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ

ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਵਾਲਾ ਦੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮੋਹਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਮਤ੍ਰ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਵੋ ऽਗ੍ਨਿਸਂਭਵਮ੍ ਅਧੋਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਨਲਸ੍ਤਂਭਸ੍ਯਾਨੁਪਮਸ੍ਯ ਚ

ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਅੱਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਤੰਭ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੀਏ; ਮੈਂ ਇਸ ਅਤੁੱਲ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸਤੰਭ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।'

ਭਵਾਨੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਏਵਂ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਰੂਪਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ

ਤੂੰ ਜਤਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਪਰ ਵੱਲ ਜਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।

ਵਾਰਾਹਮਹਮਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਹਂਸਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਸੁਰਾਃ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਾਮਾਹੁਰ੍ਹ੍ ਅਂਸਂ ਹਂਸੋ ਵਿਰਾਡਿਤਿ

ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਸੂਰ (ਵਾਰਾਹ) ਦਾ ਰੂਪ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹੰਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ 'ਹੰਸ', ਵੱਡਾ ਹੰਸ ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਹਂਸਹਂਸੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ ਮਾਂ ਹਂਸਃ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤੋ ਹ੍ਯਨਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ਸਂਯੁਤਃ

ਜੋ ਮੈਨੂੰ 'ਹੰਸ ਹੰਸ' ਆਖੇ, ਉਹ ਹੰਸ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ—ਚਿੱਟਾ, ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ।

ਮਨੋ ऽਨਿਲਜਵੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ऽਹਂ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਤਃ ਸੁਰਾਃ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਮ੍

ਮੈਂ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਪਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ; ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਕਾਲੀ ਸੁਮਤਿ (ਕਾਜਲ) ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ,

ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍ ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਗੌਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਫਿੱਕਾ ਰੰਗ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਉਭਰੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ।

ਕਾਲਾਦਿਤ੍ਯਸਮਾਭਾਸਂ ਦੀਰ੍ਘਘੋਣਂ ਮਹਾਸ੍ਵਰਮ੍ ਹ੍ਰਸ੍ਵਪਾਦਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਜੈਤ੍ਰਂ ਦृਢਮ੍ ਅਨੌਪਮਮ੍

ਕਾਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗਾ, ਲੰਬਾ ਨੱਕ, ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼, ਛੋਟੇ ਪੈਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ।

ਵਾਰਾਹਮਸਿਤਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਗਤਵਾਨਧਃ ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤ੍ਵਰਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਧੋਗਤਃ

ਸੂਰ ਦਾ ਕਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ।

ਨਾਪਸ਼੍ਯਦਲ੍ਪਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਮੂਲਂ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸੂਕਰਃ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਹਮਪ੍ਯਰਿਸੂਦਨਃ

ਸੂਰ ਨੇ ਲਿੰਗ ਦਾ ਮੂਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਉਤਨਾ ਹੀ ਸਮਾਂ, ਮੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਪਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।

ਸਤ੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਯਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਦਧੋਗਤਃ

ਸਾਰੇ ਜਤਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਿਆ।

ਤਥੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਲੋਚਨਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਸਃ ਮਹਾਵਪੁਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।

ਸਮਾਗਤੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਃ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ

ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ ਮਿਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।

ਪृष੍ਠਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ

ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸੋਚਦਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'

ਤਦਾ ਸਮਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਦੋ ਵੈ ਸ਼ਬ੍ਦਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ਓਮੋਮਿਤਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪ੍ਲੁਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 'ਓਮ ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨ ਸੀ, ਹੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਾਫ ਤੇ ਲੰਬੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।

ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਯਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਭਾਗੇ ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਨਾਤਨਮ੍

ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।

ਆਦ੍ਯਵਰ੍ਣਮਕਾਰਂ ਤੁ ਉਕਾਰਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤਤਃ ਮਕਾਰਂ ਮਧ੍ਯਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਦਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਚੌਮਿਤਿ

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ 'ਅ' ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ 'ਉ' ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ; ਤੇ 'ਮ' ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨ।

ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਵਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰ੍ਣਮਾਦ੍ਯਂ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਵਕਪ੍ਰਖ੍ਯਮ੍ ਉਕਾਰਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ

ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, 'ਉ' ਅੱਖਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।

ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਮਣ੍ਡਲਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਕਾਰਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ ਛੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਵਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਉਹ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ 'ਮ' ਅੱਖਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਸਫ਼ੈਦ ਸਫ਼ਟਿਕ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।

ਤੁਰੀਯਾਤੀਤਮ੍ ਅਮृਤਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਨਿਰੁਪਪ੍ਲਵਮ੍ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਉਹ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਮਰ, ਭਾਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬੇਅਰਾਮ, ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਰਲ, ਖਾਲੀ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।