ਉਪਮਨ੍ਯੁਮੁਵਾਚ ਸਸ੍ਮਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਬਨ੍ਧੁਜਨੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍ ਗਿਰਿਜਾਮ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸਘृਣਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੁ ਤਂ ਤਦਾ ਘृਣੀ
ਭਗਵਾਨ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਹੰਸਦੇ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਪਸ਼੍ਯ ਵਤ੍ਸ ਮੇ
ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ; ਵੇਖੋ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।
ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੀਕृਤੋ ऽਸ੍ਯਦ੍ਯ ਦਤ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧਿਸ੍ ਤਥਾ ਮਧੁਨਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਸ਼੍ਚੈਵ ਦਧ੍ਨਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵ ਏਵ ਚ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸ਼ਹਿਦ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਦਹੀਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਆਜ੍ਯੋਦਨਾਰ੍ਣਵਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲਲੇਹ੍ਯਾਰ੍ਣਵਸ੍ ਤਥਾ ਅਪੂਪਗਿਰਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਰ੍ਣਵਃ ਪੁਨਃ
ਘੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਫਲ ਤੇ ਮਿਠੀਆਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੇਕਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਮੁੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਤਵ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਿਤਾ ਵੈ ਜਗਤਾਂ ਮੁਨੇ ਮਾਤਾ ਤਵ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਮুনি, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ ਵਰਾਨ੍ਵਰਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਿਝਕ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮੁਪਗृਹ੍ਯ ਤਮ੍ ਆਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਿਭੁਰ੍ ਦਦੌ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾ ਭਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਮੱਥਾ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵੀ ਤਨਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾ ਯੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਦਾ ਤੁष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸੋ ऽਪਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਮਾਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਵਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਕੁਮਾਰਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਵਰਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਿਰਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਯਿ ਚਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚੈਵ ਮਹਾਦੇਵ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਦਤ੍ਤ੍ਵੇਪ੍ਸਿਤਂ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟੋ ऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ ਧੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਜਸ੍ਤਤੋ ਲਬ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਦੇਖਿਆ; ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਦੀ ਦਿਵਿਆਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਕਥਂ ਲਬ੍ਧਂ ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृष੍ਣੇਨ ਧੀਮਤਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਾਂ ਸੂਤ ਕਥਾਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਸੂਤ, ਤੂੰ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਹ੍ਯਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਪਿ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ ਨਿਨ੍ਦਯਨ੍ਨੇਵ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਦੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕੀਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਜਗਾਮ ਚ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਚੋਪਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵੈ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮুনি ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਮਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਜਮਹੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਬਹੁਮਾਨੇਨ ਵੈ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤ੍ਰਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨਾਦੇਵ ਮੁਨੇਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਨष੍ਟਮੇਵ ਮਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਯਜਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮਜਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਮুনি ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸਾਰੇ ਮਲ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਭਸ੍ਮਨੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਤਮਗ੍ਨਿਰਿਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਾਯੁਰਿਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਪਮਨਯੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿ, ਵਾਯੂ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ ਮੁਨੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਾਨ੍ਯੋ ऽਸੌ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ; ਮুনি ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਲਈ ਯੋਗਯ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਪਸਾ ਤ੍ਵੇਕਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਾਂਬਂ ਸਗਣਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੰਬਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਂਵृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ ਮুনি, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਜੋ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦੀ ਦਿਵਿਆਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਂ ਚ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੁਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਦਾ ਸੌਵਰ੍ਣੀਂ ਮੇਖਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਆਧਾਰਂ ਦਣ੍ਡਧਾਰਣਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਇਕ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੈ: ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬਣਾਉਣੀ ਅਤੇ ਸਹਾਰੇ ਵਜੋਂ ਲਾਠੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਪਿਣ੍ਡਿਕਂ ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਜਨਂ ਦਣ੍ਡਮੇਵ ਚ ਨਰੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਥ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮषੀਭਾਜਨਲੇਖਨੀਮ੍
ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬੈਠਕ, ਪੱਖਾ, ਲਾਠੀ, ਮਸ਼ੀ ਦਾ ਡੱਬਾ ਅਤੇ ਲਿਖਣ ਵਾਲੀ ਕਲਮ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਃ ਕਰ੍ਤਰਿਕਾ ਚਾਪਿ ਅਥ ਪਾਤ੍ਰਮਥਾਪਿ ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਵਿਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਸਤਰਾ, ਕੈਂਚੀ ਜਾਂ ਪਤਿਲਾ ਵੀ, ਜੋ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦੇ ਹੱਥੀਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਰਾਜਤਂ ਵਾਪਿ ਤਾਮ੍ਰਂ ਵਾਥ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਯੋਗਿਨਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮਬਾ — ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ — ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਮਸ੍ਤਕੁਲਸਂਯੁਤਾਃ ਯਾਨ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਪਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਇਹ ਸਭ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਵਾਤ੍ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸਂਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸ਼ਿਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਘਰਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਂ ਭਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਂ ਯਾਨਮਥਾਪਿ ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਵਾਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਦੀਚ੍ਛੇਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗਾ ਧਨ, ਘੋੜੇ, ਗੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਅਧ੍ਰੁਵੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਾਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਭਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਕਮ੍
ਇਸ ਅਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਮਾਰਗ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਲਗਨ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।