ਆਸ੍ਤਾਂ ਤਾਵਨ੍ਮਮੇਚ੍ਛਾਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਰਾਧਮਮ੍ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯੇਤਤ੍ਕਲੇਵਰਮ੍
ਮੇਰੀ ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁਣ ਰਹਿਣ ਦਿਓ; ਏਹੋ ਨਿਕੰਮਾ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਤੁ ਕਥਿਤਂ ਤਥ੍ਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਪੂਜਿਤ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੇਵਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰਭੀਤਵਤ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਹਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਥਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਥਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਭਸ੍ਮਾਧਾਰਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਸ੍ਮਮੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਅਥਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸਸਰ੍ਜ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਭਸਮ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਸਮ ਦੀ ਮੁੱਠ ਫੜੀ, ਫਿਰ ਅਥਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਗੂੰਜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਦਗ੍ਧੁਂ ਸ੍ਵਦੇਹਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਧਾਰਣਾਂ ਤਦਾ ਅਤਿष੍ਠਚ੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਮਿਵਾਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਕੇ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ, ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਧਾਰਣਾਂ ਤਸ੍ਯ ਯੋਗਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ, ਭਗਵਾਨ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਯੋਗੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਥਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸਂਹृਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੇਣ ਤੁ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਂ ਚੇਦਂ ਨਿਯੋਗਾਨ੍ਨਨ੍ਦਿਨਸ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚੰਦਰਕਾ ਨੇ, ਅਥਰਵ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਰੂਪਮੇਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪੱਗ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਧਾਰਾਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਰ੍ਣਵਮੇਵ ਚ ਦਧ੍ਯਾਦੇਰਰ੍ਣਵਂ ਚੈਵ ਘृਤੋਦਾਰ੍ਣਵਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਹੀਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਘੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਫਲਾਰ੍ਣਵਂ ਚ ਬਾਲਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਰ੍ਣਵਂ ਤਥਾ ਅਪੂਪਗਿਰਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਤਿष੍ਠਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਬੱਚੇ ਲਈ ਫਲਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਕੇਕਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਉਪਮਨ੍ਯੁਮੁਵਾਚ ਸਸ੍ਮਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਬਨ੍ਧੁਜਨੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍ ਗਿਰਿਜਾਮ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸਘृਣਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੁ ਤਂ ਤਦਾ ਘृਣੀ
ਭਗਵਾਨ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਹੰਸਦੇ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਪਸ਼੍ਯ ਵਤ੍ਸ ਮੇ
ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ; ਵੇਖੋ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।
ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੀਕृਤੋ ऽਸ੍ਯਦ੍ਯ ਦਤ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧਿਸ੍ ਤਥਾ ਮਧੁਨਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਸ਼੍ਚੈਵ ਦਧ੍ਨਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵ ਏਵ ਚ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸ਼ਹਿਦ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਦਹੀਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਆਜ੍ਯੋਦਨਾਰ੍ਣਵਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲਲੇਹ੍ਯਾਰ੍ਣਵਸ੍ ਤਥਾ ਅਪੂਪਗਿਰਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਰ੍ਣਵਃ ਪੁਨਃ
ਘੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਫਲ ਤੇ ਮਿਠੀਆਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੇਕਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਮੁੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਤਵ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਿਤਾ ਵੈ ਜਗਤਾਂ ਮੁਨੇ ਮਾਤਾ ਤਵ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਮুনি, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ ਵਰਾਨ੍ਵਰਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਿਝਕ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮੁਪਗृਹ੍ਯ ਤਮ੍ ਆਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਿਭੁਰ੍ ਦਦੌ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾ ਭਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਮੱਥਾ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵੀ ਤਨਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾ ਯੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਦਾ ਤੁष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸੋ ऽਪਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਮਾਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਵਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਕੁਮਾਰਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਵਰਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਿਰਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਯਿ ਚਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚੈਵ ਮਹਾਦੇਵ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਦਤ੍ਤ੍ਵੇਪ੍ਸਿਤਂ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟੋ ऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ ਧੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਜਸ੍ਤਤੋ ਲਬ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਦੇਖਿਆ; ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਦੀ ਦਿਵਿਆਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਕਥਂ ਲਬ੍ਧਂ ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृष੍ਣੇਨ ਧੀਮਤਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਾਂ ਸੂਤ ਕਥਾਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਸੂਤ, ਤੂੰ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਹ੍ਯਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਪਿ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ ਨਿਨ੍ਦਯਨ੍ਨੇਵ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਦੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕੀਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਜਗਾਮ ਚ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਚੋਪਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵੈ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮুনি ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਮਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਜਮਹੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਬਹੁਮਾਨੇਨ ਵੈ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤ੍ਰਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨਾਦੇਵ ਮੁਨੇਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਨष੍ਟਮੇਵ ਮਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਯਜਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮਜਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਮুনি ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸਾਰੇ ਮਲ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਭਸ੍ਮਨੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਤਮਗ੍ਨਿਰਿਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਾਯੁਰਿਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਪਮਨਯੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿ, ਵਾਯੂ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ ਮੁਨੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਾਨ੍ਯੋ ऽਸੌ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ; ਮুনি ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਲਈ ਯੋਗਯ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।