ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਥਮਦਹਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਤਂ ਨਿਵਾਰਯ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਤਦਾ

'ਉਹ ਦੁੱਧ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਰੋਕੋ।' ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਨਾਕੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।

ਅਥ ਜਗਾਮ ਮੁਨੇਸ੍ਤੁ ਤਪੋਵਨਂ ਗਜਵਰੇਣ ਸਿਤੇਨ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸਹ ਸੁਰਾਸੁਰਸਿਦ੍ਧਮਹੋਰਗੈਰ੍ ਅਮਰਰਾਜਤਨੁਂ ਸ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਫਿਰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਜਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਗਿਆ।

ਵਾਮੇਨ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਰੇਣ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਮ੍

ਇਕ ਪਾਸੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ,

ਰਰਾਜ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੋਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਂਬੇਨ ਮਨ੍ਦਰਃ

ਭਗਵਾਨ ਸੋਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਛਤ੍ਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ।

ਆਸ੍ਥਾਯੈਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਗਾਮਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੋਸ੍ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮੁਨਿਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ, ਆਪ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਪਾਵਿਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚਾਯਂ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਨੁਨਾ ਪ੍ਰਭੁਃ

'ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵੈ-ਭਗਵਾਨ ਇਥੇ ਆਏ ਹਨ; ਇੰਦ੍ਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰੋ ਹਰਃ

ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਖੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਹਰਾ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦਦਾਮਿ ਚੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਧੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਜ ਮਹਾਮਤੇ

'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂਗਾ, ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਵਰਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ

ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਹੀ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।'

ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਮੁਨੇਃ ਕੁਪਿਤਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਵ੍ਯਗ੍ਰਮੀਸ਼ਾਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪ ਬੋਲਿਆ।

ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਦੇਵਰਾਜਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍

'ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ? ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦ੍ਰ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।'

ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਭਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਾਮੇਵਾਰ੍ਚਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਯਜ ਰੁਦ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍

'ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਚੰਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।'

ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਵਿਦਾਰਣਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰਿਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਪਨ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਕੰਨ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਨੂਨਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਗਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾਧਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਧਰ੍ਮਵਿਘ੍ਨਂ ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ

'ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਕਟਾ ਦੈਤ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।'

ਤ੍ਵਯੈਵ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਨਿਨ੍ਦਾਰਤੇਨ ਵੈ ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗੁਣਤ੍ਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਤੂੰ ਹੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨਿਰਗੁਣ ਹਨ।

ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਮਯਾਦ੍ਯਾਨੁਮਿਤਂ ਮਹਤ੍ ਭਵਾਨ੍ਤਰਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਨਿਨ੍ਦਾ ਭਵਸ੍ਯ ਤੁ

ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਭਵਾਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਭਵਸ੍ਯਾਥ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਜੇ ਕੋਈ ਭਵਾਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯੋ ਵਾਚੋਤ੍ਪਾਟਯੇਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਵਨਿਨ੍ਦਾਰਤਸ੍ਯ ਤੁ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕੁਲਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜੀਭ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੀ (21) ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਸ੍ਤਾਂ ਤਾਵਨ੍ਮਮੇਚ੍ਛਾਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਰਾਧਮਮ੍ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯੇਤਤ੍ਕਲੇਵਰਮ੍

ਮੇਰੀ ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁਣ ਰਹਿਣ ਦਿਓ; ਏਹੋ ਨਿਕੰਮਾ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।

ਪੁਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਤੁ ਕਥਿਤਂ ਤਥ੍ਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਪੂਜਿਤ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੇਵਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰਭੀਤਵਤ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਹਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਥਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਥਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।

ਭਸ੍ਮਾਧਾਰਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਸ੍ਮਮੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਅਥਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸਸਰ੍ਜ ਚ ਨਨਾਦ ਚ

ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਭਸਮ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਸਮ ਦੀ ਮੁੱਠ ਫੜੀ, ਫਿਰ ਅਥਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਗੂੰਜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।

ਦਗ੍ਧੁਂ ਸ੍ਵਦੇਹਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਧਾਰਣਾਂ ਤਦਾ ਅਤਿष੍ਠਚ੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਮਿਵਾਵ੍ਯਯਃ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਕੇ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ, ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਏਵਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਧਾਰਣਾਂ ਤਸ੍ਯ ਯੋਗਿਨਃ

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ, ਭਗਵਾਨ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਯੋਗੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਅਥਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸਂਹृਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੇਣ ਤੁ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਂ ਚੇਦਂ ਨਿਯੋਗਾਨ੍ਨਨ੍ਦਿਨਸ੍ ਤਥਾ

ਫਿਰ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚੰਦਰਕਾ ਨੇ, ਅਥਰਵ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।

ਸ੍ਵਰੂਪਮੇਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪੱਗ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਧਾਰਾਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਰ੍ਣਵਮੇਵ ਚ ਦਧ੍ਯਾਦੇਰਰ੍ਣਵਂ ਚੈਵ ਘृਤੋਦਾਰ੍ਣਵਮੇਵ ਚ

ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਹੀਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਘੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।

ਫਲਾਰ੍ਣਵਂ ਚ ਬਾਲਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਰ੍ਣਵਂ ਤਥਾ ਅਪੂਪਗਿਰਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਤਿष੍ਠਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਉਹ ਬੱਚੇ ਲਈ ਫਲਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਕੇਕਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਸਨ।