ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਵਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ ਅਨ੍ਯਦੇਵੇषੁ ਨਿਰਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ

ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨ ਪੂਜਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੈ ਸੁਤ

ਜਦ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ।

ਤਦੇਵ ਲਭ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਮਾਤੁਰ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ; ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਸੀ—

ਬਾਲੋ ऽਪਿ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ: 'ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਤੇ ਤਾਂ ਹੈ।'

ਚਿਰਾਦ੍ਵਾ ਹ੍ਯਚਿਰਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਸਾਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ

'ਚਾਹੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਜਲਦੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਮਾਹ ਮਾਤਾ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਕੁਰ੍ਵਿਤਿ ਸੁਤਰਾਂ ਸੁਤਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਮ੍

ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰ,' ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।

ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਧੂਪਿਤਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍

ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਿਲ ਗਈ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹੁਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਯੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ

ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਬੜੇ ਉੱਤਮ ਸਨ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।

ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਚ ਸਃ ਜਗਾਮ ਮਨ੍ਦਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਭਗਵਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰਿਤਿਸ਼੍ਰੁਤਃ

ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਪਮਨਯੂ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'

ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਥਮਦਹਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਤਂ ਨਿਵਾਰਯ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਤਦਾ

'ਉਹ ਦੁੱਧ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਰੋਕੋ।' ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਨਾਕੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।

ਅਥ ਜਗਾਮ ਮੁਨੇਸ੍ਤੁ ਤਪੋਵਨਂ ਗਜਵਰੇਣ ਸਿਤੇਨ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸਹ ਸੁਰਾਸੁਰਸਿਦ੍ਧਮਹੋਰਗੈਰ੍ ਅਮਰਰਾਜਤਨੁਂ ਸ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਫਿਰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਜਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਗਿਆ।

ਵਾਮੇਨ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਰੇਣ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਮ੍

ਇਕ ਪਾਸੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ,

ਰਰਾਜ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੋਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਂਬੇਨ ਮਨ੍ਦਰਃ

ਭਗਵਾਨ ਸੋਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਛਤ੍ਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ।

ਆਸ੍ਥਾਯੈਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਗਾਮਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੋਸ੍ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮੁਨਿਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ, ਆਪ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਪਾਵਿਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚਾਯਂ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਨੁਨਾ ਪ੍ਰਭੁਃ

'ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵੈ-ਭਗਵਾਨ ਇਥੇ ਆਏ ਹਨ; ਇੰਦ੍ਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰੋ ਹਰਃ

ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਖੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਹਰਾ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦਦਾਮਿ ਚੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਧੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਜ ਮਹਾਮਤੇ

'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂਗਾ, ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਵਰਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ

ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਹੀ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।'

ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਮੁਨੇਃ ਕੁਪਿਤਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਵ੍ਯਗ੍ਰਮੀਸ਼ਾਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪ ਬੋਲਿਆ।

ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਦੇਵਰਾਜਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍

'ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ? ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦ੍ਰ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।'

ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਭਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਾਮੇਵਾਰ੍ਚਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਯਜ ਰੁਦ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍

'ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਚੰਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।'

ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਵਿਦਾਰਣਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰਿਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਪਨ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਕੰਨ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਨੂਨਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਗਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾਧਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਧਰ੍ਮਵਿਘ੍ਨਂ ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ

'ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਕਟਾ ਦੈਤ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।'

ਤ੍ਵਯੈਵ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਨਿਨ੍ਦਾਰਤੇਨ ਵੈ ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗੁਣਤ੍ਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਤੂੰ ਹੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨਿਰਗੁਣ ਹਨ।

ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਮਯਾਦ੍ਯਾਨੁਮਿਤਂ ਮਹਤ੍ ਭਵਾਨ੍ਤਰਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਨਿਨ੍ਦਾ ਭਵਸ੍ਯ ਤੁ

ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਭਵਾਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਭਵਸ੍ਯਾਥ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਜੇ ਕੋਈ ਭਵਾਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯੋ ਵਾਚੋਤ੍ਪਾਟਯੇਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਵਨਿਨ੍ਦਾਰਤਸ੍ਯ ਤੁ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕੁਲਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜੀਭ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੀ (21) ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।