ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮ੍ ਅਲ੍ਪਂ ਚ ਪੀਤਵਾਨ੍ ਮਾਤੁਲਾਸ਼੍ਰਮੇ ਈਰ੍ष੍ਯਯਾ ਮਾਤੁਲਸੁਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਿਬਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ; ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ।

ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਤਰਮ੍ ਮਾਤਰ੍ਮਾਤਰ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮ ਦੇਹਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ

ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਧ ਪੀ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇ।'

ਗਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮ੍ ਅਤਿਸ੍ਵਾਦੁ ਨਾਲ੍ਪਮੁष੍ਣਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਉਪਲਾਲਿਤੈਵਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍

'ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਜਰਾ ਵੀ ਗਰਮ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

ਦੁਃਖਿਤਾ ਵਿਲਲਾਪਾਰ੍ਤਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨੈਰ੍ਧਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਦੇਹਿ ਦੇਹੀਤਿ ਤਾਮਾਹ ਰੋਦਮਾਨੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਮਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਰੋਈ; ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁੱਧ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ ਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਰੋ ਰੋ ਕੇ 'ਦੇ, ਦੇ' ਆਖਦਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਉਞ੍ਛਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ ਬੀਜਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਪਿष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਾ ਤਦਾ ਬੀਜਪਿष੍ਟਂ ਤਦਾਲੋਡ੍ਯ ਤੋਯੇਨ ਕਲਭਾषਿਣੀ

ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੰਨ-ਚੁਣ ਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਹੋਏ ਬੀਜ ਪੀਸੇ, ਤੇ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਬੀਜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੀ।

ਐਹ੍ਯੇਹਿ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਃ ਸੁਤਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਦਾਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਪਯਃ

'ਇੱਥੇ ਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ,' ਉਹ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।

ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਨੈਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਤਰਂ ਚਾਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ

ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਬਣਾਇਆ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।'

ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਮਲਾਯਤੇ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੂੰਝਿਆ।

ਤਟਿਨੀ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਾਤਾਲਗੋਚਰਾਃ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ

ਜੋ ਦਰਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।

ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਭੋਜਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਭਵਮ੍ ਨ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੇषਾਂ ਨੋ ਤੁष੍ਯਤਿ ਸਦਾ ਭਵਃ

ਰਾਜ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਭਵਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ ਅਨ੍ਯਦੇਵੇषੁ ਨਿਰਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ

ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨ ਪੂਜਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੈ ਸੁਤ

ਜਦ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ।

ਤਦੇਵ ਲਭ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਮਾਤੁਰ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ; ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਸੀ—

ਬਾਲੋ ऽਪਿ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ: 'ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਤੇ ਤਾਂ ਹੈ।'

ਚਿਰਾਦ੍ਵਾ ਹ੍ਯਚਿਰਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਸਾਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ

'ਚਾਹੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਜਲਦੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਮਾਹ ਮਾਤਾ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਕੁਰ੍ਵਿਤਿ ਸੁਤਰਾਂ ਸੁਤਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਮ੍

ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰ,' ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।

ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਧੂਪਿਤਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍

ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਿਲ ਗਈ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹੁਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਯੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ

ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਬੜੇ ਉੱਤਮ ਸਨ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।

ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਚ ਸਃ ਜਗਾਮ ਮਨ੍ਦਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਭਗਵਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰਿਤਿਸ਼੍ਰੁਤਃ

ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਪਮਨਯੂ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'

ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਥਮਦਹਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਤਂ ਨਿਵਾਰਯ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਤਦਾ

'ਉਹ ਦੁੱਧ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਰੋਕੋ।' ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਨਾਕੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।

ਅਥ ਜਗਾਮ ਮੁਨੇਸ੍ਤੁ ਤਪੋਵਨਂ ਗਜਵਰੇਣ ਸਿਤੇਨ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸਹ ਸੁਰਾਸੁਰਸਿਦ੍ਧਮਹੋਰਗੈਰ੍ ਅਮਰਰਾਜਤਨੁਂ ਸ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਫਿਰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਜਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਗਿਆ।

ਵਾਮੇਨ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਰੇਣ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਮ੍

ਇਕ ਪਾਸੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ,

ਰਰਾਜ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੋਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਂਬੇਨ ਮਨ੍ਦਰਃ

ਭਗਵਾਨ ਸੋਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਛਤ੍ਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ।

ਆਸ੍ਥਾਯੈਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਗਾਮਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੋਸ੍ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮੁਨਿਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ, ਆਪ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਪਾਵਿਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚਾਯਂ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਨੁਨਾ ਪ੍ਰਭੁਃ

'ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵੈ-ਭਗਵਾਨ ਇਥੇ ਆਏ ਹਨ; ਇੰਦ੍ਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰੋ ਹਰਃ

ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਖੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਹਰਾ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦਦਾਮਿ ਚੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਧੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਜ ਮਹਾਮਤੇ

'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂਗਾ, ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ।'