ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲਮੀਸ਼ਾਨਂ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਾ ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ੋਜਂ ਸ੍ਤਨਂ ਸਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਸ ਬੱਚੇ ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਛाती ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।

ਸ੍ਤਨਜੇਨ ਤਦਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੋਪਮਸ੍ਯਾਃ ਪਪੌ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਨੇਨ ਵੈ ਬਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ऽਭਵਤ੍

ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਪੀ ਲਿਆ; ਇਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਮੂਰ੍ਤਯੋ ऽष੍ਟੌ ਚ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਏਵਂ ਵੈ ਤੇਨ ਬਾਲੇਨ ਕृਤਾ ਸਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾ

ਉਸ ਸਮਝਦਾਰ ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਈਆਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕृਤਮਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਾਣ੍ਡਵਮ੍ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰੇਤੈਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਸ਼ੂਲਿਨਾ

ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲਿਆਂ, ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਕੀਤਾ।

ਪੀਤ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਾਮृਤਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਆਕਣ੍ਠਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ਨਨਰ੍ਤ ਸਾ ਚ ਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍

ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਚ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਨਾਚਿਆ, ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਨਾਚਿਆ।

ਤਤ੍ਰ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਕਾਲੀਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀਂ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍

ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਉਪੇਂਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਲੀ ਤੇ ਮੁੜ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਲਾਹਾ।

ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਾਣ੍ਡਵਂ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਯੋਗਾਨਨ੍ਦੇਨ ਚ ਵਿਭੋਸ੍ ਤਾਣ੍ਡਵਂ ਚੇਤਿ ਚਾਪਰੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਤਾਂਡਵ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਯੋਗ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਹਾਨ ਦਾ ਤਾਂਡਵ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪੁਰੋਪਮਨ੍ਯੁਨਾ ਸੂਤ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਃ ਕਥਂ ਲਬ੍ਧੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍

ਹੇ ਸੂਤ, ਹੁਣ ਦੱਸ ਕਿ ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਗਾਣਪਤਿਆ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ।

ਏਵਂ ਕਾਲੀਮ੍ ਉਪਾਲਭ੍ਯ ਗਤੇ ਦੇਵੇ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕੇ ਉਪਮਨ੍ਯੁਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਫਲਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਨੈਣੀ ਦੇਵ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਉਪਮਨ੍ਯੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਕੁਮਾਰ ਇਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ

ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠੋ, ਉਪਮਨਯੂ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।

ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮ੍ ਅਲ੍ਪਂ ਚ ਪੀਤਵਾਨ੍ ਮਾਤੁਲਾਸ਼੍ਰਮੇ ਈਰ੍ष੍ਯਯਾ ਮਾਤੁਲਸੁਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਿਬਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ; ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ।

ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਤਰਮ੍ ਮਾਤਰ੍ਮਾਤਰ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮ ਦੇਹਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ

ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਧ ਪੀ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇ।'

ਗਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮ੍ ਅਤਿਸ੍ਵਾਦੁ ਨਾਲ੍ਪਮੁष੍ਣਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਉਪਲਾਲਿਤੈਵਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍

'ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਜਰਾ ਵੀ ਗਰਮ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

ਦੁਃਖਿਤਾ ਵਿਲਲਾਪਾਰ੍ਤਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨੈਰ੍ਧਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਦੇਹਿ ਦੇਹੀਤਿ ਤਾਮਾਹ ਰੋਦਮਾਨੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਮਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਰੋਈ; ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁੱਧ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ ਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਰੋ ਰੋ ਕੇ 'ਦੇ, ਦੇ' ਆਖਦਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਉਞ੍ਛਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ ਬੀਜਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਪਿष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਾ ਤਦਾ ਬੀਜਪਿष੍ਟਂ ਤਦਾਲੋਡ੍ਯ ਤੋਯੇਨ ਕਲਭਾषਿਣੀ

ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੰਨ-ਚੁਣ ਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਹੋਏ ਬੀਜ ਪੀਸੇ, ਤੇ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਬੀਜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੀ।

ਐਹ੍ਯੇਹਿ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਃ ਸੁਤਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਦਾਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਪਯਃ

'ਇੱਥੇ ਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ,' ਉਹ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।

ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਨੈਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਤਰਂ ਚਾਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ

ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਬਣਾਇਆ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।'

ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਮਲਾਯਤੇ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੂੰਝਿਆ।

ਤਟਿਨੀ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਾਤਾਲਗੋਚਰਾਃ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ

ਜੋ ਦਰਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।

ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਭੋਜਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਭਵਮ੍ ਨ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੇषਾਂ ਨੋ ਤੁष੍ਯਤਿ ਸਦਾ ਭਵਃ

ਰਾਜ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਭਵਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ ਅਨ੍ਯਦੇਵੇषੁ ਨਿਰਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ

ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨ ਪੂਜਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੈ ਸੁਤ

ਜਦ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ।

ਤਦੇਵ ਲਭ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਮਾਤੁਰ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ; ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਸੀ—

ਬਾਲੋ ऽਪਿ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ: 'ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਤੇ ਤਾਂ ਹੈ।'

ਚਿਰਾਦ੍ਵਾ ਹ੍ਯਚਿਰਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਸਾਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ

'ਚਾਹੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਜਲਦੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਮਾਹ ਮਾਤਾ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਕੁਰ੍ਵਿਤਿ ਸੁਤਰਾਂ ਸੁਤਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਮ੍

ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰ,' ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।

ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਧੂਪਿਤਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍

ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਿਲ ਗਈ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹੁਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਯੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ

ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਬੜੇ ਉੱਤਮ ਸਨ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।

ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਚ ਸਃ ਜਗਾਮ ਮਨ੍ਦਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।