ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਾਰੁਕੋ ऽਸੁਰਸਮ੍ਭੂਤਸ੍ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਵਿਕ੍ਰਮਃ ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਵ ਦੇਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍

ਦਾਰੁਕ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗਾ।

ਦਾਰੁਕੇਣ ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਾਡਿਤਾਃ ਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਤਥੇਸ਼ਾਨਂ ਕੁਮਾਰਂ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵ ਚ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਰੁਕ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ਼ਾਨ, ਕੁਮਾਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ,

ਯਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯ ਇਤਿ ਚਾਸੁਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਧਾਰਿਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਯੁਧਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ

ਅਸੁਰ ਨੇ ਯਮ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ 'ਇਸਤਰੀ-ਹਤਿਆਰਾ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।

ਬਾਧਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮੁਮਾਪਤਿਮ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਉਮਾ-ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਤਾਮਹਪੁਰੋਗਮਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਨਤਃ

ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਆਗੂ ਸਾਰੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਦਾਰੁਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦਾਰੁਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਾਰੁਕਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ

ਦਾਰੁਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਦੈਤ ਦਾਰੁਕ, ਇਸਤਰੀ-ਹਤਿਆਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।

ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ ਦੇਵੀਮੁਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਭਾਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਭਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਹਿਤਾਯ ਜਗਤਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਦਾਰੁਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯਸ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ

ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਦਾਰੁਕ ਇਸਤਰੀ-ਹਤਿਆਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ।

ਅਥ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਜਗਤੋ ऽਰਣਿਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਦੇਹੇ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਜਨ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾ

ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਜਨਮ ਲਈ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।

ਏਕੇਨਾਂਸ਼ੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਨ ਵਿਵੇਦ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ

ਇੱਕ ਭਾਗ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕੇ।

ਗਿਰਿਜਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਛਂਭੋਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ

ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪਾਸ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਭਾਵਾਨ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਮੁੰਹ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਤਨੁਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥੇਨ ਵਿषੇਣਾਸ੍ਯ ਤਨੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾਤ੍ਮਨਃ

ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਵਿਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਦੇਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਰ ਲਿਆ।

ਤਾਂ ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਥਾਭੂਤਾਂ ਤृਤੀਯੇਨੇਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ ਸਸਰ੍ਜ ਕਾਲੀਂ ਕਾਮਾਰਿਃ ਕਾਲਕਣ੍ਠੀਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨੀਮ੍

ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ — ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਕਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਵਾਲ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਜਾਤਾ ਯਦਾ ਕਾਲਿਮਕਾਲਕਣ੍ਠੀ ਜਾਤਾ ਤਦਾਨੀਂ ਵਿਪੁਲਾ ਜਯਸ਼੍ਰੀਃ ਦੇਵੇਤਰਾਣਾਮਜਯਸ੍ਤ੍ਵਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ

ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ, ਕਾਲਾ ਗਲਾ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਲੈਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਮਿਲੀ, ਅਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਆਇਆ।

ਜਾਤਾਂ ਤਦਾਨੀਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਦ੍ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਾਮ੍ ਕਾਲੀਂ ਗਰਾਲਂਕृਤਕਾਲਕਣ੍ਠੀਮ੍ ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ

ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਕਾਲਾ ਗਲਾ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਲੈਈ, ਤਾਂ ਉਪੇਂਦਰ, ਪਦਮ-ਜਨਮ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ-ਸਿੱਧਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।

ਤਥੈਵ ਜਾਤਂ ਨਯਨਂ ਲਲਾਟੇ ਸਿਤਾਂਸ਼ੁਲੇਖਾ ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਦਗ੍ਰਾ ਕਣ੍ਠੇ ਕਰਾਲਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਕਰੇ ਕਰਾਲਂ ਚ ਵਿਭੂषਣਾਨਿ

ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਆਈ, ਸਿਰ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਨ ਚਮਕੀ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਖਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪੁਨਃ

ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹੋਰ ਸਿੱਧ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਵੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਲਏ।

ਆਜ੍ਞਯਾ ਦਾਰੁਕਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦਾਨਵਂ ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਸੂਦਯਨ੍ਤਂ ਸੁਰਾਧਿਪਾਨ੍

ਉਸ ਪਾਰਵਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਡਾਰੂਕ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਸਂਰਂਭਾਤਿਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਨਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਂਬਭੂਵ ਤਦਾਤੁਰਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।

ਭਵੋ ऽਪਿ ਬਾਲਰੂਪੇਣ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਪ੍ਰੇਤਸਂਕੁਲੇ ਰੁਰੋਦ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਂ ਪਾਤੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ

ਭਵ ਨੇ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭੂਤ-ਪਰੇਤ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੋਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਪੀ ਸਕੇ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲਮੀਸ਼ਾਨਂ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਾ ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ੋਜਂ ਸ੍ਤਨਂ ਸਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਸ ਬੱਚੇ ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਛाती ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।

ਸ੍ਤਨਜੇਨ ਤਦਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੋਪਮਸ੍ਯਾਃ ਪਪੌ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਨੇਨ ਵੈ ਬਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ऽਭਵਤ੍

ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਪੀ ਲਿਆ; ਇਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਮੂਰ੍ਤਯੋ ऽष੍ਟੌ ਚ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਏਵਂ ਵੈ ਤੇਨ ਬਾਲੇਨ ਕृਤਾ ਸਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾ

ਉਸ ਸਮਝਦਾਰ ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਈਆਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕृਤਮਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਾਣ੍ਡਵਮ੍ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰੇਤੈਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਸ਼ੂਲਿਨਾ

ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲਿਆਂ, ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਕੀਤਾ।

ਪੀਤ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਾਮृਤਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਆਕਣ੍ਠਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ਨਨਰ੍ਤ ਸਾ ਚ ਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍

ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਚ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਨਾਚਿਆ, ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਨਾਚਿਆ।

ਤਤ੍ਰ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਕਾਲੀਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀਂ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍

ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਉਪੇਂਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਲੀ ਤੇ ਮੁੜ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਲਾਹਾ।

ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਾਣ੍ਡਵਂ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਯੋਗਾਨਨ੍ਦੇਨ ਚ ਵਿਭੋਸ੍ ਤਾਣ੍ਡਵਂ ਚੇਤਿ ਚਾਪਰੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਤਾਂਡਵ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਯੋਗ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਹਾਨ ਦਾ ਤਾਂਡਵ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪੁਰੋਪਮਨ੍ਯੁਨਾ ਸੂਤ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਃ ਕਥਂ ਲਬ੍ਧੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍

ਹੇ ਸੂਤ, ਹੁਣ ਦੱਸ ਕਿ ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਗਾਣਪਤਿਆ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ।

ਏਵਂ ਕਾਲੀਮ੍ ਉਪਾਲਭ੍ਯ ਗਤੇ ਦੇਵੇ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕੇ ਉਪਮਨ੍ਯੁਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਫਲਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਨੈਣੀ ਦੇਵ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।