ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ऽਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਘ੍ਨਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦਨੀਯਸ਼੍ ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਥਾਂ, ਤੂੰ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਯੋਗ ਹੋਵੇਂਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ।
ਮਾਂ ਚ ਨਾਰਾਯਣਂ ਵਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਯਜਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ, ਨਾਰਾਇਣ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਨਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸ਼੍ਰੌਤਂ ਸ੍ਮਾਰ੍ਤਂ ਚ ਲੌਕਿਕਮ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣਮ੍ ਅਕਲ੍ਯਾਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵੀ ਸ਼੍ਰੌਤ, ਸਮਾਰਤ ਜਾਂ ਲੋਕਿਕ ਕਰਮ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਬਿਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਉਸ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਕੰਮ ਵੀ ਅਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯੈਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗਜਾਨਨ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਹੇ ਗਜਾਨਨ, ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਪੂਜਣ।
ਤ੍ਵਾਂ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਧੂਪਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਅਨਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਦੇਵੈਰਪਿ ਤਥਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਲਬ੍ਧਵ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਲੋਕਾ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤੁ ਵਿਨਾਯਕਮ੍ ਤੇ ਚਾਰ੍ਚਨੀਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਜਂ ਹਰਿਂ ਚ ਮਾਂ ਵਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਮਨ੍ਯਾਨ੍ਸੁਰਾਨਪਿ ਵਿਘ੍ਨੈਰ੍ ਬਾਧਯਸਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚੇਨ੍ ਨਾਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਫਲਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਜੇ ਫਲ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਅਜਨਮਾ, ਹਰਿ, ਮੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕੜਾਂ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਸਰ੍ਜ ਚ ਤਦਾ ਵਿਘ੍ਨਗਣਂ ਗਣਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ ਗਣਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰੋਕੜਾਂ ਵਾਲਾ ਗਣ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਵਿਘ੍ਨਂ ਚ ਚਕਾਰਾਸੌ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਗਣੇਸ਼ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੋਕੜ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਗ੍ਰਜਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਸੁਖੀਭਵੇਤ੍
ਸਕੰਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇ, ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਸੁਣਾਏ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਾਰਮ੍ਭਃ ਕਥਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਗ੍ਰਜੋਦ੍ਭਵਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਨਾਚ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਤੁਸੀਂ ਸਚ ਸਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਕੰਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦਾ ਜਨਮ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਦਾਰੁਕੋ ऽਸੁਰਸਮ੍ਭੂਤਸ੍ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਵਿਕ੍ਰਮਃ ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਵ ਦੇਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਦਾਰੁਕ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗਾ।
ਦਾਰੁਕੇਣ ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਾਡਿਤਾਃ ਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਤਥੇਸ਼ਾਨਂ ਕੁਮਾਰਂ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਰੁਕ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ਼ਾਨ, ਕੁਮਾਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ,
ਯਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯ ਇਤਿ ਚਾਸੁਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਧਾਰਿਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਯੁਧਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਅਸੁਰ ਨੇ ਯਮ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ 'ਇਸਤਰੀ-ਹਤਿਆਰਾ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਬਾਧਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਉਮਾ-ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਤਾਮਹਪੁਰੋਗਮਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਨਤਃ
ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਆਗੂ ਸਾਰੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਾਰੁਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦਾਰੁਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਾਰੁਕਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਦਾਰੁਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਦੈਤ ਦਾਰੁਕ, ਇਸਤਰੀ-ਹਤਿਆਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ ਦੇਵੀਮੁਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਭਾਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਹਿਤਾਯ ਜਗਤਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਦਾਰੁਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯਸ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਦਾਰੁਕ ਇਸਤਰੀ-ਹਤਿਆਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ।
ਅਥ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਜਗਤੋ ऽਰਣਿਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਦੇਹੇ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਜਨ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਜਨਮ ਲਈ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਏਕੇਨਾਂਸ਼ੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਨ ਵਿਵੇਦ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਇੱਕ ਭਾਗ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕੇ।
ਗਿਰਿਜਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਛਂਭੋਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪਾਸ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਭਾਵਾਨ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਮੁੰਹ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਤਨੁਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥੇਨ ਵਿषੇਣਾਸ੍ਯ ਤਨੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਵਿਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਦੇਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਥਾਭੂਤਾਂ ਤृਤੀਯੇਨੇਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ ਸਸਰ੍ਜ ਕਾਲੀਂ ਕਾਮਾਰਿਃ ਕਾਲਕਣ੍ਠੀਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨੀਮ੍
ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ — ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਕਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਵਾਲ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਜਾਤਾ ਯਦਾ ਕਾਲਿਮਕਾਲਕਣ੍ਠੀ ਜਾਤਾ ਤਦਾਨੀਂ ਵਿਪੁਲਾ ਜਯਸ਼੍ਰੀਃ ਦੇਵੇਤਰਾਣਾਮਜਯਸ੍ਤ੍ਵਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ
ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ, ਕਾਲਾ ਗਲਾ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਲੈਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਮਿਲੀ, ਅਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਆਇਆ।
ਜਾਤਾਂ ਤਦਾਨੀਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਦ੍ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਾਮ੍ ਕਾਲੀਂ ਗਰਾਲਂਕृਤਕਾਲਕਣ੍ਠੀਮ੍ ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ
ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਕਾਲਾ ਗਲਾ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਲੈਈ, ਤਾਂ ਉਪੇਂਦਰ, ਪਦਮ-ਜਨਮ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ-ਸਿੱਧਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਥੈਵ ਜਾਤਂ ਨਯਨਂ ਲਲਾਟੇ ਸਿਤਾਂਸ਼ੁਲੇਖਾ ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਦਗ੍ਰਾ ਕਣ੍ਠੇ ਕਰਾਲਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਕਰੇ ਕਰਾਲਂ ਚ ਵਿਭੂषਣਾਨਿ
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਆਈ, ਸਿਰ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਨ ਚਮਕੀ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਖਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹੋਰ ਸਿੱਧ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਵੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਲਏ।
ਆਜ੍ਞਯਾ ਦਾਰੁਕਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦਾਨਵਂ ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਸੂਦਯਨ੍ਤਂ ਸੁਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਉਸ ਪਾਰਵਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਡਾਰੂਕ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਂਰਂਭਾਤਿਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਨਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਂਬਭੂਵ ਤਦਾਤੁਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।