ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਦੇਵਤਾਈ ਡੰਬੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਸ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਦੇਵੀਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਲਜ੍ਜਾਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਦੇਵ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਤੀ, ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।

ਨ ਤृਪ੍ਯਤ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸਾ ਚ ਦੇਵਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍ ਵਰਦੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਹਰਿਂ ਸੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਨਿਖੁੱਟ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੱਕ-ਤੱਕ ਕੇ ਤਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ," ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਖ੍ਯਾਂ ਚ ਦਦੌ ਤੁ ਸਃ ਤਤਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰੇਵਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍

"ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਕਤੀ ਵਧੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।

ਹਵਿਰ੍ਜੁਹੋਮਿ ਵਹ੍ਨੌ ਤੁ ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਦਦਾਸਿ ਮਮ ਯਦ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਕृਤੋ ਵਿਧਿਃ

"ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਪਾਧਿਆਇ ਦੇ ਪਦ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਜੇ ਤਕ ਨਾ ਹੋਇਆ ਕਰਮ ਹੁਣ ਕਰ ਲੈਣ।"

ਤਮਾਹ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਦੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍

ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲੈ।"

ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵ ਪਿਤਾਮਹ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ

"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੇਵਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਾ," ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਹਸ੍ਤਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਯੁਯੋਜ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਜ੍ਵਲਨਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾਏ। ਜਵਾਲਾ-ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰੌਤੈਰੇਤੈਰ੍ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤੈਃ ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਹੁਤ੍ਵਾ ਲਾਜਾਨਪਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍

ਇਹ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਪਸਥਿਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਲਾਜਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।

ਆਨੀਤਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਰੈਃ ਤ੍ਰਿਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੇਵਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਵਾਲਾ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ।

ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਸਮਾਯੋਗਂ ਸਹਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ ਸੁਰੈਸ਼੍ ਚ ਮਾਨਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ

ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਨਨਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ ਤਤਃ ਪਾਦ੍ਯਂ ਤਯੋਰ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੋਰਾਚਮਨਂ ਤਥਾ

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਅਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।

ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਤਥਾ ਗਾਂ ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮੈਃ

ਉਸ ਨੇ ਮਧੁਪਰਕ ਅਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਭृਗ੍ਵਾਦ੍ਯਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ਤੈਸ੍ਤਿਲਤਣ੍ਡੁਲੈਃ ਸੂਰ੍ਯਾਦਯਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍

ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਤਿਲ ਤੇ ਭੁੰਨੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।

ਸ਼ਿਵਃ ਸਮਾਪ੍ਯ ਦੇਵੋਕ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਮਾਰੋਪ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਿ ਤਯਾ ਸਮਾਗਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਯ ਵੈ

ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਰਿਵਾਜ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਭਵੋਦ੍ਵਾਹਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਞ੍ਛੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਾਨ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਭਵ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਸ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਭਵੇਨ ਸਹ ਮੋਦਤੇ ਯਤ੍ਰਾਯਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ ਤਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਭਵਃ

ਉਹ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਭਵ ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਕੀਰ੍ਤਯੇਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਉਦ੍ਵਾਹੇ ਚ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹੋ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਪੜ੍ਹੋ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹਾਂ 'ਤੇ।

ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵੋਦ੍ਵਾਹਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਹੈਮਵਤ੍ਯਾ ਵृषਧ੍ਵਜਃ

ਭਵ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਹਰ ਥਾਂ ਉਚਾਰੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।

ਸਗਣੋ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾ ਤੇਜਸਵੀ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦਿਵਯ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰ ਵਿਚ ਗਿਆ।

ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭਵਾਨੀ ਹਰ੍षਿਤਾਨਨਾ

ਭਵਾਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਬੈਠੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੀ।

ਅਥਾਹਾਰ੍ਧੇਨ੍ਦੁਤਿਲਕਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ਛਕ੍ਯਤੇ ਨਹਿ

ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।'

ਵਕ੍ਤੁਂ ਮਯਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਿ ऋषਿਸਂਘਾਭਿਪੂਜਿਤਮ੍ ਕਿਂ ਮਯਾ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਦੇਵੀ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਫਲੋਦਯਃ

'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਮੈਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'

ਪਾਪਿਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮृਤਾਨਾਮ੍ ਏਕਜਨ੍ਮਨਾ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ

'ਉਥੇ, ਪਾਪੀ ਵੀ ਮਰਨ ਤੇ ਇਕ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਕੇਵਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'

ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਪੈਸ਼ਾਚ੍ਯਨਰਕਾਵਹਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਨृਣਾਮ੍

'ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।'

ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਸਹਸ੍ਰਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕਾਸ਼ੀਪੁਰੀਂ ਵਿਨਾ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੋ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਭੁਃ

'ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।'

ਓਂਕਾਰੇਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾ ਮृਤਾਨਾਂ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਚ੍ਛਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ

'ਜਿੱਥੇ ਓਂਕਾਰੇਸ਼, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸੀ।

ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਚੋਦ੍ਯਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਜਾਤੋ ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਨਾਯਕਃ

ਉਸ ਨੇ ਬਾਗ ਦਿਖਾਇਆ, ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਗਜਮੁਖ ਵਿਨਾਇਕ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ।

ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਘ੍ਨਰੂਪਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਵਿਘ੍ਨਾਯ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ਏਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਾਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵਿਘਨ ਬਣਨ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਰਵਸਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਹੈ।