ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਵਿਹਿਤਂ ਜਗਤ੍ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਬਗ੍ਨਿਖੇਨ੍ਦੁਸੂਰ੍ਯਾਤ੍ਮਪਵਨਾਤ੍ਮਾ ਯਤੋ ਭਵਃ

ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਸ ਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਸਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ — ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜੇ।

ਤਥਾਪਿ ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵਚਨਾਚ੍ਚ ਗਿਰੇਰ੍ਮਮ ਏषਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਜਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਾ ਲੋਹਿਤਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਭਵਾਨ੍

ਫਿਰ ਵੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਜੋ, ਚਿੱਟੀ, ਕਾਲੀ, ਲਾਲ — ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਪਿ ਸ਼ੈਲਰਾਜੇਨ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ऽਯਂ ਤਵਾਪਿ ਚ ਤਵ ਪਾਦ੍ਮੇ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਕਲ੍ਪੇ ਨਾਭ੍ਯਂਬੁਜਾਦਹਮ੍

ਫਿਰ ਵੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਭਲਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਮਲ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਲਪ ਵਿਚ ਮੈਂ ਨਾਭੀ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ।

ਮਦਂਸ਼ਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਮਾਪਿ ਚ ਗੁਰੁਰ੍ਭਵਾਨ੍ ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯਜਮ੍ ਆਹਾਸੌ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪਹਾੜ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ — ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗੁਰੂ ਹੋ।"

ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਤਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਮ੍

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇਵਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਵੀ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਦ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ ਚ ਗਿਰੇਸ੍ ਤਥਾ

ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ।

ਤ੍ਵਦੀਯੈषਾ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਮੇਨਜਾ ਹ੍ਯਨੁਜਾ ਮਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋਦਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਤਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਮੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ," ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਦੇਵ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।

ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਦੇਵਾਯ ਸੋਦਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਹਰਿਃ ਅਥ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਰ੍ਥਪਾਰਗਾਃ

ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ,

ਊਚੁਰ੍ਦਾਤਾ ਗृਹੀਤਾ ਚ ਫਲਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰਤਃ ਏष ਦੇਵੋ ਹਰੋ ਨੂਨਂ ਮਾਯਯਾ ਹਿ ਤਤੋ ਜਗਤ੍

ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, "ਦਾਤਾ, ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਫਲ ਅਤੇ ਵਸਤੂ — ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਹਰਾ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ।"

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਕਣ੍ਟਕਿਤਤ੍ਵਚਃ ਸਸृਜੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਖੇਚਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕੰਪਣ ਲੱਗੀ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਦੇਵਤਾਈ ਡੰਬੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਸ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਦੇਵੀਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਲਜ੍ਜਾਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਦੇਵ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਤੀ, ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।

ਨ ਤृਪ੍ਯਤ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸਾ ਚ ਦੇਵਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍ ਵਰਦੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਹਰਿਂ ਸੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਨਿਖੁੱਟ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੱਕ-ਤੱਕ ਕੇ ਤਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ," ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਖ੍ਯਾਂ ਚ ਦਦੌ ਤੁ ਸਃ ਤਤਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰੇਵਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍

"ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਕਤੀ ਵਧੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।

ਹਵਿਰ੍ਜੁਹੋਮਿ ਵਹ੍ਨੌ ਤੁ ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਦਦਾਸਿ ਮਮ ਯਦ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਕृਤੋ ਵਿਧਿਃ

"ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਪਾਧਿਆਇ ਦੇ ਪਦ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਜੇ ਤਕ ਨਾ ਹੋਇਆ ਕਰਮ ਹੁਣ ਕਰ ਲੈਣ।"

ਤਮਾਹ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਦੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍

ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲੈ।"

ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵ ਪਿਤਾਮਹ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ

"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੇਵਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਾ," ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਹਸ੍ਤਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਯੁਯੋਜ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਜ੍ਵਲਨਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾਏ। ਜਵਾਲਾ-ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰੌਤੈਰੇਤੈਰ੍ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤੈਃ ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਹੁਤ੍ਵਾ ਲਾਜਾਨਪਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍

ਇਹ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਪਸਥਿਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਲਾਜਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।

ਆਨੀਤਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਰੈਃ ਤ੍ਰਿਸ਼੍ ਚ ਤਂ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੇਵਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਵਾਲਾ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ।

ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਸਮਾਯੋਗਂ ਸਹਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ ਸੁਰੈਸ਼੍ ਚ ਮਾਨਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ

ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਨਨਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ ਤਤਃ ਪਾਦ੍ਯਂ ਤਯੋਰ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੋਰਾਚਮਨਂ ਤਥਾ

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਅਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।

ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਤਥਾ ਗਾਂ ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮੈਃ

ਉਸ ਨੇ ਮਧੁਪਰਕ ਅਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਭृਗ੍ਵਾਦ੍ਯਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ਤੈਸ੍ਤਿਲਤਣ੍ਡੁਲੈਃ ਸੂਰ੍ਯਾਦਯਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍

ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਤਿਲ ਤੇ ਭੁੰਨੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।

ਸ਼ਿਵਃ ਸਮਾਪ੍ਯ ਦੇਵੋਕ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਮਾਰੋਪ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਿ ਤਯਾ ਸਮਾਗਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਯ ਵੈ

ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਰਿਵਾਜ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਭਵੋਦ੍ਵਾਹਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਞ੍ਛੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਾਨ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਭਵ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—

ਸ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਭਵੇਨ ਸਹ ਮੋਦਤੇ ਯਤ੍ਰਾਯਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ ਤਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਭਵਃ

ਉਹ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਭਵ ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਕੀਰ੍ਤਯੇਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਉਦ੍ਵਾਹੇ ਚ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹੋ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਪੜ੍ਹੋ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹਾਂ 'ਤੇ।

ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵੋਦ੍ਵਾਹਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਹੈਮਵਤ੍ਯਾ ਵृषਧ੍ਵਜਃ

ਭਵ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਹਰ ਥਾਂ ਉਚਾਰੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।