ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਜਟਾਮੁਕੁਟਧਾਰਿਣਃ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖਾਵਤਂਸਾਸ਼੍ ਚ ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾਃ

ਸਭ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।

ਹਾਰਕੁਣ੍ਡਲਕੇਯੂਰਮੁਕੁਟਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣੁਸਂਕਾਸ਼ਾ ਅਣਿਮਾਦਿਗੁਣੈਰ੍ਵृਤਾਃ

ਹਾਰ, ਕੁੰਡਲ, ਕੇਯੂਰ, ਮੁਕੁਟ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗੇ, ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।

ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪਾਤਾਲਚਾਰਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ

ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਉਥੇ ਆਏ — ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ।

ਤੁਂਬਰੁਰ੍ਨਾਰਦੋ ਹਾਹਾ ਹੂਹੂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਮਗਾਃ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਵਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾ ਪੁਰਮ੍

ਤੁੰਬਰੂ, ਨਾਰਦ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ, ਤੇ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਰਤਨ ਤੇ ਵਾਦਯ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆਏ।

ऋषਯਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਗੀਤਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ ਵੈਵਾਹਿਕਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਜਪੁਰ੍ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ

ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ, ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੇ।

ਤਤ ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਗਮੇ ਗਿਰਿਜਾਂ ਤਾਮ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍

ਜਦ ਸਭ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠ ਹੋ ਗਏ, ਗਿਰਿਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸਜੀ।

ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਦਾਯ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਦਸ੍ਯਾਹ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨਾਰਾਯਣਮਜੋ ਹਰਿਮ੍

ਕੇਸ਼ਵ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨਾਰਾਇਣ, ਅਜੋ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਭਵਾਨਗ੍ਰੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ ਵਾਮਾਙ੍ਗਾਦਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਾਦਹਂ ਪ੍ਰਭੋ

ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਤੇ ਮੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ।

ਮਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁਹਿਨਾਦ੍ਰੀਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਸृष੍ਟ ਏਵ ਹਿ ਏषਾ ਹੈਮਵਤੀ ਜਜ੍ਞੇ ਮਾਯਯਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਮੇਰੀ ਸਰੂਪ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਹੈ, ਯਜਨ ਲਈ ਬਣੀ; ਇਹ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।

ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਵਾਹਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਹਾਗਤਃ ਅਤੋ ऽਸੌ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਧਾਤਾ ਤਵ ਮਮਾਪਿ ਚ

ਵੇਦ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ।

ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਵਿਹਿਤਂ ਜਗਤ੍ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਬਗ੍ਨਿਖੇਨ੍ਦੁਸੂਰ੍ਯਾਤ੍ਮਪਵਨਾਤ੍ਮਾ ਯਤੋ ਭਵਃ

ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਸ ਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਸਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ — ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜੇ।

ਤਥਾਪਿ ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵਚਨਾਚ੍ਚ ਗਿਰੇਰ੍ਮਮ ਏषਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਜਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਾ ਲੋਹਿਤਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਭਵਾਨ੍

ਫਿਰ ਵੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਜੋ, ਚਿੱਟੀ, ਕਾਲੀ, ਲਾਲ — ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਪਿ ਸ਼ੈਲਰਾਜੇਨ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ऽਯਂ ਤਵਾਪਿ ਚ ਤਵ ਪਾਦ੍ਮੇ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਕਲ੍ਪੇ ਨਾਭ੍ਯਂਬੁਜਾਦਹਮ੍

ਫਿਰ ਵੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਭਲਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਮਲ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਲਪ ਵਿਚ ਮੈਂ ਨਾਭੀ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ।

ਮਦਂਸ਼ਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਮਾਪਿ ਚ ਗੁਰੁਰ੍ਭਵਾਨ੍ ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯਜਮ੍ ਆਹਾਸੌ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪਹਾੜ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ — ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗੁਰੂ ਹੋ।"

ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਤਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਮ੍

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇਵਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਵੀ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਦ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ ਚ ਗਿਰੇਸ੍ ਤਥਾ

ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ।

ਤ੍ਵਦੀਯੈषਾ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਮੇਨਜਾ ਹ੍ਯਨੁਜਾ ਮਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋਦਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਤਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਮੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ," ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਦੇਵ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।

ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਦੇਵਾਯ ਸੋਦਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਹਰਿਃ ਅਥ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਰ੍ਥਪਾਰਗਾਃ

ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ,

ਊਚੁਰ੍ਦਾਤਾ ਗृਹੀਤਾ ਚ ਫਲਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰਤਃ ਏष ਦੇਵੋ ਹਰੋ ਨੂਨਂ ਮਾਯਯਾ ਹਿ ਤਤੋ ਜਗਤ੍

ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, "ਦਾਤਾ, ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਫਲ ਅਤੇ ਵਸਤੂ — ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਹਰਾ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ।"

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਕਣ੍ਟਕਿਤਤ੍ਵਚਃ ਸਸृਜੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਖੇਚਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕੰਪਣ ਲੱਗੀ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਦੇਵਤਾਈ ਡੰਬੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਸ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਦੇਵੀਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਲਜ੍ਜਾਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਦੇਵ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਤੀ, ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।

ਨ ਤृਪ੍ਯਤ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸਾ ਚ ਦੇਵਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍ ਵਰਦੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਹਰਿਂ ਸੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਨਿਖੁੱਟ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੱਕ-ਤੱਕ ਕੇ ਤਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ," ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਖ੍ਯਾਂ ਚ ਦਦੌ ਤੁ ਸਃ ਤਤਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰੇਵਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍

"ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਕਤੀ ਵਧੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।

ਹਵਿਰ੍ਜੁਹੋਮਿ ਵਹ੍ਨੌ ਤੁ ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਦਦਾਸਿ ਮਮ ਯਦ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਕृਤੋ ਵਿਧਿਃ

"ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਪਾਧਿਆਇ ਦੇ ਪਦ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਜੇ ਤਕ ਨਾ ਹੋਇਆ ਕਰਮ ਹੁਣ ਕਰ ਲੈਣ।"

ਤਮਾਹ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਦੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍

ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲੈ।"

ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵ ਪਿਤਾਮਹ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ

"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੇਵਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਾ," ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਹਸ੍ਤਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਯੁਯੋਜ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਜ੍ਵਲਨਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਸ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾਏ। ਜਵਾਲਾ-ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰੌਤੈਰੇਤੈਰ੍ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤੈਃ ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਹੁਤ੍ਵਾ ਲਾਜਾਨਪਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍

ਇਹ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਪਸਥਿਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਲਾਜਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।