ਯਮੋ ऽਪਿ ਦਣ੍ਡਂ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਵਰੁਣੋ ਨਾਗਪਾਸ਼ਂ ਚ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਂ ਸਮੀਰਣਃ
ਯਮ ਵੀ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਿਆ; ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਰੁਣ ਆਪਣਾ ਨਾਗ-ਫੰਕਾ ਅਤੇ ਸਮੀਰਣ ਆਪਣੀ ਧਵਜ-ਲਾਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕੇ।
ਸੋਮੋ ਗਦਾਂ ਧਨੇਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਦਣ੍ਡਂ ਦਣ੍ਡਭृਤਾਂ ਵਰਃ ਈਸ਼ਾਨਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੂਲਂ ਤੀਵ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੋਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਧਨਦੇਸ਼ ਆਪਣਾ ਦੰਡ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਆਪਣਾ ਤੀਖਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਸਭ ਥਿਰ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਲਮਾਦਿਤ੍ਯਾ ਮੁਸ਼ਲਂ ਵਸਵਸ੍ ਤਥਾ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੇਨਾਸ਼ੁ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਗਦਾ, ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਹਥੌੜੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੋਰ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਿਰਸੋ ਬਾਲਃ ਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚਕਾਰ ਹ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਨ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਠੀਕ ਰੱਖਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚਕਰ ਸੁੱਟਣ ਜਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੂषਾ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਦਸ਼ਨ੍ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ ਬਾਲਮੈਕ੍ਸ਼ਤ ਮੋਹਿਤਃ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ਨਾਃ ਪੇਤੁਰ੍ ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਪੂਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਕੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਝੜ ਗਏ।
ਬਲਂ ਤੇਜਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਂ ਚ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤਮ੍ਭਯਦ੍ ਵਿਭੁਃ ਅਥ ਤੇषੁ ਸ੍ਥਿਤੇष੍ਵੇਵ ਮਨ੍ਯੁਮਤ੍ਸੁ ਸੁਰੇष੍ਵਪਿ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹਿ ਕੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰਮਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਬੁਬੁਧੇ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਮ੍ ਉਮੋਤ੍ਸਂਗੇ ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਮਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਸ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਅਸ੍ਤੁਵਚ੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਵੀ ਕੀਤੀ।
ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਭੂਤਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤਵਾਹਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦ੍ਧਸ੍ਤਾਤ੍ ਸृष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰਾਤਨਃ ਵਾਮਹਸ੍ਤਾਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹੇ ਪੁਰਾਤਨ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੋਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਏਣ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਇਯਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਤੇ ਸृष੍ਟਿਕਾਰਣ ਪਤ੍ਨੀਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਮਾਗਤਾ
ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਨਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ; ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਇਮਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਮੂਢਾਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗਮੋਹਿਤਾਃ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਮੇਤੇषਾਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਿਮੇ
ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਮੈਂ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯੈਵਂ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਹ ਪਦ੍ਮਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਰੋਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮੂਢਾਸ੍ਥ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨੈਵ ਬੁਧ੍ਯਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਦੇਵਦੇਵਮ੍ ਇਹਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹਨ, ਉਹਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਨਹੀਂ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਸਨਾਰਾਯਣਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਏਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਜਾਓ।
ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਯੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਨਯਾ ਹੈਮਵਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਹੇਮਵਤੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਨੂੰ ਮਿਲੋ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤਥੈਵ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ ਮਨਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨਾਰਾਯਣਕਾਃ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਰਾਏਣ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭੂਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਃ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਵਚਨਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਿਵਾਰਣਮ੍ ਵਪੁਸ਼੍ਚਕਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਰਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਰਚਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰਾਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸਨਾਰਾਯਣਕਾਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਾਧਿਆ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ—all ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸਯਮਾਸ਼੍ ਚ ਸਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ ਵਿਭੁਮ੍ ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪਰਮਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਦृष੍ਟੌ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤ੍
ਯਮ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵਾਲੀ ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਦਦਾਵਂਬਾਪਤਿਃ ਸ਼ਰ੍ਵੋ ਭਵਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਚਲਸ੍ਯ ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਚਲਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਃ ਸਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਨੇਮਿਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭਵਾਨੀ ਚ ਗਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਵਾਨੀ, ਗਿਰੀਸ਼ਵਰ—all ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮੁਨਯਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਗਣੇਸ਼ਾਃ ਸ਼ਿਵਸਂਮਤਾਃ ਸਸਰ੍ਜੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਖੇਚਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਸੰਦ ਵਾਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਸਾਏ।
ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਡੰਗਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਮੁਮੁਹੁਰ੍ਗਣਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਮੋਦਾਂਬਾ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੀ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਸਭ ਗਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਤਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ; ਦੇਵੀ, ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਪਾਦਯੋਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਮਾਲਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨੀਮ੍ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਯਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ ਭੂਤਲਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾ ਦੇਵਾਃ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ—all ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਨਮਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।