ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤੈਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ

ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ। ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਕਿਨਨਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ।

ਬਨ੍ਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਤਦਾ ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਂ ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਚਾਵਹਤ੍ਤਥਾ

ਬਾਂਦੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।

ਮਾਲਿਨੀ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਂਧ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ ਚ ਸਂਵृਤਾ

ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਸੰਧਿਆ ਨੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਚਮਰ ਫੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਮਾਲਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਜਯਾ ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਰਦ੍ਰੁਮਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍ ਵਿਜਯਾ ਵ੍ਯਜਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਗਾ

ਜਯਾ ਨੇ ਦੇਵਦ੍ਰੁਮ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਵਿਜਯਾ ਪੱਖਾ ਫੜ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਸੀ।

ਮਾਲਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਦੇਵਸਂਸਦਿ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ

ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਜ ਮਹਾਦੇਵ ਖੇਡ ਲਈ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਉਤ੍ਸਙ੍ਗਤਲਸਂਸੁਪ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਉਤ੍ਸਂਗਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਪਏ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ।

ਕੋ ऽਯਮ੍ ਅਤ੍ਰੇਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੁਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ ਵਜ੍ਰਮਾਹਾਰਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਹਾ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਅਤੇ ਸਭ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਠਾ ਕੇ ਵਜਰ ਲਿਆ।

ਸ ਬਾਹੁਰੁਦ੍ਯਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪੇਣ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਲੀਲਯਾ

ਉਹ ਹੱਥ, ਜੋ ਉਸ ਵੱਲ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਵਜ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਬਾਹੁਂ ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਹ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਸਕਿਆ; ਅੱਗ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।

ਯਮੋ ऽਪਿ ਦਣ੍ਡਂ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਵਰੁਣੋ ਨਾਗਪਾਸ਼ਂ ਚ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਂ ਸਮੀਰਣਃ

ਯਮ ਵੀ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਿਆ; ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਰੁਣ ਆਪਣਾ ਨਾਗ-ਫੰਕਾ ਅਤੇ ਸਮੀਰਣ ਆਪਣੀ ਧਵਜ-ਲਾਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕੇ।

ਸੋਮੋ ਗਦਾਂ ਧਨੇਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਦਣ੍ਡਂ ਦਣ੍ਡਭृਤਾਂ ਵਰਃ ਈਸ਼ਾਨਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੂਲਂ ਤੀਵ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ

ਸੋਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਧਨਦੇਸ਼ ਆਪਣਾ ਦੰਡ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਆਪਣਾ ਤੀਖਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਸਭ ਥਿਰ ਖੜੇ ਰਹੇ।

ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਲਮਾਦਿਤ੍ਯਾ ਮੁਸ਼ਲਂ ਵਸਵਸ੍ ਤਥਾ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੇਨਾਸ਼ੁ ਦਿਵੌਕਸਃ

ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਗਦਾ, ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਹਥੌੜੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੋਰ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।

ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਿਰਸੋ ਬਾਲਃ ਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚਕਾਰ ਹ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਨ ਚ

ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਠੀਕ ਰੱਖਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚਕਰ ਸੁੱਟਣ ਜਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪੂषਾ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਦਸ਼ਨ੍ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ ਬਾਲਮੈਕ੍ਸ਼ਤ ਮੋਹਿਤਃ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ਨਾਃ ਪੇਤੁਰ੍ ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੁਨਾ

ਪੂਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਕੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਝੜ ਗਏ।

ਬਲਂ ਤੇਜਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਂ ਚ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤਮ੍ਭਯਦ੍ ਵਿਭੁਃ ਅਥ ਤੇषੁ ਸ੍ਥਿਤੇष੍ਵੇਵ ਮਨ੍ਯੁਮਤ੍ਸੁ ਸੁਰੇष੍ਵਪਿ

ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹਿ ਕੇ—

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰਮਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਬੁਬੁਧੇ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਮ੍ ਉਮੋਤ੍ਸਂਗੇ ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਮਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।

ਸ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਅਸ੍ਤੁਵਚ੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਵੀ ਕੀਤੀ।

ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਭੂਤਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕਃ

ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।

ਤਵਾਹਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦ੍ਧਸ੍ਤਾਤ੍ ਸृष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰਾਤਨਃ ਵਾਮਹਸ੍ਤਾਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਹੇ ਪੁਰਾਤਨ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੋਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਏਣ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਇਯਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਤੇ ਸृष੍ਟਿਕਾਰਣ ਪਤ੍ਨੀਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਮਾਗਤਾ

ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੈ।

ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਨਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ; ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।

ਦੇਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਇਮਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਮੂਢਾਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗਮੋਹਿਤਾਃ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਮੇਤੇषਾਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਿਮੇ

ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਮੈਂ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣ।

ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯੈਵਂ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਹ ਪਦ੍ਮਜਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਰੋਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਮੂਢਾਸ੍ਥ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨੈਵ ਬੁਧ੍ਯਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਦੇਵਦੇਵਮ੍ ਇਹਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍

ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹਨ, ਉਹਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਨਹੀਂ।

ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਸਨਾਰਾਯਣਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਏਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਜਾਓ।

ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਯੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਨਯਾ ਹੈਮਵਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸਤ੍ਤਮਮ੍

ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਹੇਮਵਤੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਨੂੰ ਮਿਲੋ।

ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤਥੈਵ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ ਮਨਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨਾਰਾਯਣਕਾਃ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਉਥੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਰਾਏਣ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਅਥ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭੂਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਃ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਵਚਨਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।