ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਸ੍ਥਾਯ ਰੂਪਂ ਯਤ੍ਸੌਮ੍ਯਂ ਸਮੇष੍ਯੇ ऽਹਂ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ

ਮੈਂ ਸੁਮਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।

ਜਗਾਮੇष੍ਟਂ ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਚ ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਮੇਨਯਾ ਤੁਹਿਨਾਚਲਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਨਾ ਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਨ ਜਾਨਨ੍ਨਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍

ਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸੁੰਘ ਕੇ, ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਆਪ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨਾਲ ਮੰਤਰਿਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ।

ਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇष੍ਵਘੋषਯਤ੍ ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਹਨ, ਆਏ।

ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਭਗ ਏਵ ਚ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰ੍ਯਮਾ ਵਿਵਸ੍ਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਯਮੋ ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ

ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਭਾਗ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਆਰਯਮਾਨ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਆਏ।

ਵਾਯੁਃ ਸੋਮਸ੍ਤਥੇਸ਼ਾਨੋ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਗਰੁਡਸ੍ ਤਥਾ

ਵਾਯੂ, ਸੋਮ, ਈਸ਼ਾਨ, ਰੁਦਰ, ਮੁਨੀ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ।

ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਸਾਧ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਿਂਪੁਰੁषੋਰਗਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਨਦਾ ਵੇਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਦਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਃ

ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਸਾਧਿਆ, ਦੈਤ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਸੱਪ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਵੇਦ, ਮੰਤ੍ਰ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਲ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਨਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾਦਯੋ ਗ੍ਰਹਾਃ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਤਥਾ

ਨਾਗ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਯਜਨ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹ, ਤ੍ਰੈਤੀਸ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਸੌ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।

ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਬਹਵਃ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸਵੈਯੰਵਰ ਤੇ ਆਏ।

ਅਥ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਹੈਮਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਵਿਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍

ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਹਰ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ।

ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤੈਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ

ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ। ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਕਿਨਨਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ।

ਬਨ੍ਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਤਦਾ ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਂ ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਚਾਵਹਤ੍ਤਥਾ

ਬਾਂਦੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।

ਮਾਲਿਨੀ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਂਧ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ ਚ ਸਂਵृਤਾ

ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਸੰਧਿਆ ਨੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਚਮਰ ਫੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਮਾਲਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਜਯਾ ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਰਦ੍ਰੁਮਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍ ਵਿਜਯਾ ਵ੍ਯਜਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਗਾ

ਜਯਾ ਨੇ ਦੇਵਦ੍ਰੁਮ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਵਿਜਯਾ ਪੱਖਾ ਫੜ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਸੀ।

ਮਾਲਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਦੇਵਸਂਸਦਿ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ

ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਜ ਮਹਾਦੇਵ ਖੇਡ ਲਈ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਉਤ੍ਸਙ੍ਗਤਲਸਂਸੁਪ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਉਤ੍ਸਂਗਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਪਏ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ।

ਕੋ ऽਯਮ੍ ਅਤ੍ਰੇਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੁਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ ਵਜ੍ਰਮਾਹਾਰਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਹਾ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਅਤੇ ਸਭ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਠਾ ਕੇ ਵਜਰ ਲਿਆ।

ਸ ਬਾਹੁਰੁਦ੍ਯਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪੇਣ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਲੀਲਯਾ

ਉਹ ਹੱਥ, ਜੋ ਉਸ ਵੱਲ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਵਜ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਬਾਹੁਂ ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਹ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਸਕਿਆ; ਅੱਗ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।

ਯਮੋ ऽਪਿ ਦਣ੍ਡਂ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਵਰੁਣੋ ਨਾਗਪਾਸ਼ਂ ਚ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਂ ਸਮੀਰਣਃ

ਯਮ ਵੀ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਿਆ; ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਰੁਣ ਆਪਣਾ ਨਾਗ-ਫੰਕਾ ਅਤੇ ਸਮੀਰਣ ਆਪਣੀ ਧਵਜ-ਲਾਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕੇ।

ਸੋਮੋ ਗਦਾਂ ਧਨੇਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਦਣ੍ਡਂ ਦਣ੍ਡਭृਤਾਂ ਵਰਃ ਈਸ਼ਾਨਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੂਲਂ ਤੀਵ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ

ਸੋਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਧਨਦੇਸ਼ ਆਪਣਾ ਦੰਡ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਆਪਣਾ ਤੀਖਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਸਭ ਥਿਰ ਖੜੇ ਰਹੇ।

ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਲਮਾਦਿਤ੍ਯਾ ਮੁਸ਼ਲਂ ਵਸਵਸ੍ ਤਥਾ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੇਨਾਸ਼ੁ ਦਿਵੌਕਸਃ

ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਗਦਾ, ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਹਥੌੜੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੋਰ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।

ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਿਰਸੋ ਬਾਲਃ ਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚਕਾਰ ਹ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਨ ਚ

ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਠੀਕ ਰੱਖਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚਕਰ ਸੁੱਟਣ ਜਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪੂषਾ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਦਸ਼ਨ੍ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ ਬਾਲਮੈਕ੍ਸ਼ਤ ਮੋਹਿਤਃ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ਨਾਃ ਪੇਤੁਰ੍ ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੁਨਾ

ਪੂਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਕੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਝੜ ਗਏ।

ਬਲਂ ਤੇਜਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਂ ਚ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤਮ੍ਭਯਦ੍ ਵਿਭੁਃ ਅਥ ਤੇषੁ ਸ੍ਥਿਤੇष੍ਵੇਵ ਮਨ੍ਯੁਮਤ੍ਸੁ ਸੁਰੇष੍ਵਪਿ

ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹਿ ਕੇ—

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰਮਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਬੁਬੁਧੇ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਮ੍ ਉਮੋਤ੍ਸਂਗੇ ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਮਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।

ਸ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਅਸ੍ਤੁਵਚ੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਵੀ ਕੀਤੀ।

ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਭੂਤਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕਃ

ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।